Ooit was ik eens op vakantie in Hamburg. Met een groep van twintig. In het begin voelde het als een schoolreisje. Bijna werden we een restaurant uitgegooid tijdens het al te luidruchtig maken van een groepsfoto. Zonder de leiding van een schooljuffrouw of -meester viel de groep gedurende het weekend steeds meer uiteen, zoals dat gaat.
Op zaterdagavond zouden we met zijn allen uitgaan, en hoewel het indrinken met wodka-clubmaté op de hostelkamer ouderwets massaal was, was de tocht die erop volgde nogal chaotisch. Sommigen liepen blindelings achter een meisjeshockeyteam aan, anderen namen een paar verkeerde afslagen. Op een gegeven moment was ik iedereen kwijt, behalve mijn vriendin en samen wisten we niet waar de club was. Ze filmde me nog op de Reeperbahn waar ik als een ware schlagerzanger een loflied op Hamburg improviseerde.
Toen zij vervolgens wél iemand vond die ons de weg naar de disco kon wijzen, was ik op de gitaar van een bedelende punker aan het spelen in een poging geld voor hem op te halen. Ik ging daar zo in op dat ik mijn vriendin uit het oog verloor. Daar stond ik dan: moederziel alleen, hulpeloos bezopen, in een vreemde stad en in een wit tennisbroekje van Lacoste. Dit partybroekje was er bovendien de reden van dat ik geen telefoon in mijn zak had. Het was al zo aanstootgevend kort dat ik niet ook nog de suggestie van een continue erectie had willen wekken.
Door mijn totale offlineheid was ik gedwongen op de ouderwetse manier op zoek te gaan naar mijn kudde. Mensen dingen vragen op straat. 'Wissen Sie, wo es gibt, der Villa Rosa?' Zo heette die club niet, mijn benevelde brein had de naam verbasterd. Zo raar was het dus niet dat niemand wist waar ik heen moest. Ik was ten einde raad, ik zou alle lol missen vanavond en mijn vriendin was vast ongerust. Toen vond ik twee Hamburgers die zeiden: 'Wij gaan naar een undergroundparty waar de beste dj van de stad draait, ga je mee?' De beste dj van de stad. Normaal gesproken had ik dit natuurlijk uitgebreid gefactcheckt, je moet nooit zomaar op de smaak van vreemden vertrouwen. Daar heb je Google voor. Ranglijsten van djs. Geijkte instituten. Ik had net zo goed bij een of ander kansloos ons-kent-ons-een-fles-Baco-op-de-salontafel-terwijl-iemand-Youtube-hitjes-uit-een-computer-tovert-fuifje terecht kunnen komen. Of nog erger: een EDM-feest. Mij niet gezien!
Maar in dit geval had ik niet veel keus. Ik besloot de Hamburgers het voordeel van de twijfel te gunnen, de hoop op hereniging met mijn vrienden en mijn geliefde liet ik varen. Ik ging solo. En het was inderdaad een zeer verdienstelijke dj, wat zeg ik, de beste dj! Ik kon toch niet kijken hoe mensen zich elders in de wereld vermaakten. Ik was offline en daar was het best leuk! Iedereen zou, gewoon af en toe eens, een broekje aan moeten doen waar geen telefoon in past.
Afbeelding: Wikimedia Commons
