Inmiddels kan ik de boodschappenlijst van de oude meneer Lambert dromen. Een half bruin. Bananen. Sperziebonen. Beemster kaas, de rode verpakking. Twee liters Coolbest. De eerste keer stond er in zijn priegelige handschrift ‘sap, sinaasappel’. Sinds ik Coolbest heb gekocht, zet hij dat op het lijstje. Soms heeft hij ook koffie nodig, of een plastic pot koffiecreamer. Ik slalom tussen schappen door op het metrum van zijn voorkeuren.
Af en toe kijk ik op mijn telefoon, laat ik me tussen de tussendoortjes overweldigen door de disparate zorgen van de wereld buiten de glazen schuifdeuren van de super. Welke petities moet ik nog tekenen? Updates nog plaatsen? Boeken nog lezen? Geld doneren? Al gauw stop ik die zorgen terug in mijn achterzak en geef ik me over aan het afvinken van de boodschappen, aan wat mij toestaat één mensenleven direct positief te raken. Of eigenlijk twee. Meneer Lamberts levensbehoeftes bieden mij een prettige houvast, iets simpels en constants in ongekend turbulente tijden.
Tijdens een hete zomer in West-Duitsland werkte ik twee weken vrijwillig op een eco-boerderij. Hier ontwaakten we om zes uur met de kippen en stonden we om zeven uur met onze poten in de klei onkruid te wieden en bieten te oogsten. Pauze was om negen uur, dan dronken we filterkoffie. Daarna tot twaalf uur verder zwoegen, zweten in de zonnestralen. Vervolgens lunchtijd, koken, eten, en een dutje in de boomhut. ’s Middags naar de kassen en tomatenplanten snoeien. ’s Avonds kampvuur en gitaarmuziek. Uitgeput maar zielsgelukkig sliep ik iedere avond in.
Al sinds de boerderij verlang ik terug naar die milddadig uitputtende dagen. Zonder de regelmatige confrontatie met de urgentie van universeel leed – of dat nou klimaatverandering of een virus is – laat ik mijn weken namelijk als wanordelijke plakboekpagina’s voorbij waaien. Werken vanuit het hart, vanuit de tenen, helpt een helend en weldadig soort routine smeden. Het is iets machtig moois, en een totaal ander beestje dan de sleur die loondienst heet. In die sleur beland je, maar routine koester je. En het koestert je terug.
Boodschappen doen voor meneer Lambert werd geboren uit de behoefte iets te bieden tijdens de coronacrisis. Nu het mij evenveel teruggeeft, strekken de boodschappendagen zich uit als welige bietenakkers en weet ik van geen ophouden.
Liefdadigheid werkt twee kanten op. Je kunt het omarmen omwille van de ander, en omwille van jezelf. Jezelf de routine gunnen van helpen wanneer je kunt, maakt je niet egocentrischer, maar slechts gelukkiger. Jouw leven, en dat van anderen, zijn te kort en te kostbaar om het zonder de zielenrust te stellen die te putten valt uit barmhartigheid. Leer je eigen liefdadigheid te koesteren, je wereld wordt er mooier van.
Loren Snel (zij/haar, 1992) is schrijver, essayist en redacteur. Haar debuutroman Muze verschijnt najaar 2023 bij uitgeverij Prometheus. Loren studeerde literatuur, taalkunde en boekwetenschap en in 2015 werd ze geselecteerd voor het Schrijfzomerkamp van uitgeverij Das Mag. Haar verhalen, poëzie en essays verschenen eerder bij Hard//hoofd, de Nederlandse Boekengids en Seizoenszine.
Melissa Schriek
