Hard//hoofd zoekt donateurs/kunstverzamelaars! Geniet je met enige regelmaat van onze artikelen? Ondersteun Hard//hoofd dan en hang ons aan je muur.
Ook Yentl van Stokkum kreeg een mailtje met de vraag of ze kunstverzamelaar wilde worden.
Ik kocht T-shirts die ik nooit echt draag. Die ik altijd uit de kast pak om ze toch weer gevouwen terug te leggen. Ik vraag me af wanneer ik ze weg zal geven, maar heb nog geen selectie gemaakt.
Of de koptelefoon die ik kocht (SONY), omdat ik al lang geen goede geluidskwaliteit meer had gehoord. Mijn oortjes kwamen al jaren van de HEMA. Ze gingen snel kapot of ik verloor ze in de bus, de trein, een café. Tijdens het luisteren naar muziek denk ik na over prijs-kwaliteitsverhoudingen.
Ik heb een extra abonnement op de sportschool, terwijl ik ook een abonnement op een yogastudio heb. Ik liep de sportschool in, zag hoe gespierd iedereen was en daarna ben ik niet meer gegaan. Toch betaal ik per maand nog vijfentwintig euro. Ik houd mezelf voor dat ik binnenkort zal gaan en maak afspraken die ik niet nakom met andere mensen die ook niet graag naar de sportschool gaan. Naar de yogastudio ga ik twee keer per week.
Of mijn abonnement op drie verschillende kranten, omdat ik graag verschillende vormen van berichtgeving lees en elke kruiswoordpuzzel anders is.
Ik kan me niet herinneren wanneer ik mezelf heb aangeleerd aan elke vorm van koffie een extra shot espresso toe te voegen, maar het maakt het kleurcontrast tussen de melk en de koffie duidelijker. De koffie zelf sterker.
We kunnen het hebben over de mensen die me op straat hebben weten te overtuigen geld aan goede doelen te geven. Een meisje vroeg of ik de wereld wilde redden en ik weet nog steeds niet of ik ooit nee kan zeggen op die vraag.
Of de rondjes die ik geef in de kroeg, omdat ik zelf ook meer houd van mensen die een ander ergens op kunnen trakteren.
Ook waren er keren dat ik eten thuis liet bezorgen, omdat naar de supermarkt lopen als een opgave voelde.
Er zijn planten die ik koop in een opwelling. Ze worden nooit echt oud. Als ze sterven vervang ik ze door nieuwe planten.
In biologische winkels koop ik voorgemaakte smoothies in glazen flessen waarvan ik niet weet of ik ze zal lusten.
Ik heb een Gall & Gall klantenkaart, zodat ik korting krijg op dure whisky’s.
Ik durf het niet te hebben over de pakjes sigaretten en hoe roken mij niet staat.
Ik geef geld uit aan stationsbroodjes, dinertjes, handschoenen die ik steeds weer verlies, zonnebrillen die stuk gaan, het printen van teksten in de copyshop, treinreisjes naar waar dan ook, schoenen, kekke hoedjes, even zo kekke mutsjes, danslessen, gezichtscrème, make-up in het algemeen, luxe chocoladerepen enzovoorts, enzovoorts.
In mijn kast hangt een jurk en ik ben aan het wachten tot hij gaat passen.
Als ik een aanbieding zie in de trant van drie voor de prijs van één, twee voor de prijs van één of vijf voor de prijs van drie is, stijgt de kans dat ik het koop.
Als ik één van mijn drie krantenabonnement probeer op te zeggen word ik aan de telefoon in verwarring gebracht. Ik durf niet te zeggen dat ik de krant weinig lees en laat me een online abonnement aansmeren. Ook online lees ik de krant amper. De laatste tijd word ik verdrietig van nieuwsberichten.
Ik vertel een vriendin over mijn onvermogen om het abonnement op te zeggen. Ze antwoordt dat ik te lief ben, de subtekst noemt mij een watje. Er zijn mensen die wel op een normale manier de verkopers die hen bellen af kunnen kappen. Ik laat verkopers uitpraten en voel me later schuldig voor het verspillen van hun tijd. Hoe moet je dan nog ‘Nee bedankt’ zeggen?
Ik ken mensen met thermoskannen en broodtrommels die ze elke dag meenemen. Ik heb ze zelf ook omdat ik weet dat het geld bespaart. Ik heb me voorgenomen ze vaker te gebruiken.
In de winkel zal ik nooit vragen of ik de jas van de paspop mag passen. Ik zal hem kopen. Ook als de kleur mijn huid bleek maakt, vloekt met mijn haar en mijn ogen een ongezonde glans geeft.
Er zijn boeken geschreven over ontspullen en er zijn boeken geschreven over koopgedrag, maar ik denk dat ze beiden slechts een symptoom zijn.
Mijn moeder vertelt me regelmatig dat het eerste woord dat ik zei ‘Ja’ was.
Ik krijg een mailtje of ik kunstverzamelaar wil worden.
DISCLAIMER
Ik wil voor de zekerheid aan mijn moeder laten weten dat het financieel goed met me gaat. Er is hier sprake van fictie. Echt mam. Echt.
-
Gaat het met jou ook financieel goed? Word verzamelaar van hard//hoofd-kunst!
