Asset 14

Een platvis aan de Seine

Ode: Een platvis aan de Seine

Deze ode aan een jeugdvriend valt vandaag in voor de wekelijkse TIP.

Mijn ouders namen me vaak mee naar de dierentuin, en alsof dat niet genoeg was, mocht ik tijdens ieder tripje ook nog een cadeau kiezen. Dierentuinen hadden de beste cadeauwinkels: van ieder dier dat er in een hok zat, bestond een knuffelvariant. Ik zocht altijd naar een dier dat nog ontbrak in mijn collectie.

Ik was zeven toen we in een park met veel waterdieren waren. In een laag bassin zaten grote roggen die je mocht aaien als je durfde. Rudy Kousbroek had de dieren zonder twijfel een aaibaarheidsfactor gelijk aan nul gegeven (‘Beesten die weliswaar theoretisch aaibaar zijn, maar zonder dat dit voor aaier of geaaide de bron is van enige sensatie’). Toch stak ik mijn hand in het water. De lijfjes van de roggen voelden vreemd aan, maar bleken wel degelijk een bron van sensatie. Ik had nog nooit zulke mooie beesten gezien en wist welke knuffel ik wilde hebben. In de cadeauwinkel lag er nog maar een. Ik noemde hem platvis.

Platvis was de perfecte knuffel. Zijn hoofdje was net zo mooi als die van de roggen die ik geaaid had, maar zijn vacht was zacht en zeer aaibaar. Platvis was niet groot, en bovendien was hij plat, waardoor hij de ideale knuffel bleek om mee op reis te nemen. In een volle tas was altijd wel een gaatje waar hij precies tussen paste. Zelf ging hij ook graag mee - de wereld zien was wat hij het liefst deed. Platvis bezocht Indonesië en Amerika en woonde zelfs een tijd in Parijs.

De laatste reis die ik met platvis maakte was naar Polen. Hij was nu zeventien jaar oud en een ervaren reiziger. Ik liet hem door het raampje naar buiten kijken, maar het uitzicht vanuit het vliegtuig was niets nieuws voor hem. We probeerden wat te slapen. Het hoofdje van platvis was mijn kussen. Pas toen we in Polen waren, schrok ik weer wakker. Het vliegtuig was al bijna leeg en snel rende ik naar buiten. Pas toen ik ’s avonds naar bed wilde gaan, ontdekte ik dat platvis er niet meer was.

15585026_1389485177751766_2278779804994874033_o

De hele dag belde ik met de Poolse vliegtuigmaatschappij. Ze hadden geen ‘flat fish’ gevonden en konden me verder niet helpen. Het vliegtuig was alweer weg en ze mochten me niet zeggen waarheen. Op internet zag ik dat er die dag vier vluchten vertrokken vanaf het vliegveld in Polen: naar Parijs, Madrid, Barcelona en Lissabon. Dat stelde me gerust. Polen was mooi, maar geen land voor een platvis.

Beelden van platvis aan de oevers van de Seine of op het strand van een Spaanse stad - ik vermoed toch dat hij in de buurt van water is beland - helpen me het gemis van zijn zachte, platte lijfje wat te verzachten. Had hij heimwee naar Parijs? Of was het juist het verlangen naar een warmer klimaat? Ik zou het hem zo graag willen vragen.

Aan wie spoedig zal afreizen naar Parijs, Madrid, Barcelona of Lissabon: zie je een klein, plat visje in een berm of een kinderhand? Aarzel dan niet en vraag hem of hij gelukkig is. Als ik platvis een beetje ken, zal hij het goed hebben - zolang er maar iemand is om hem af en toe te aaien.

Beeld: Little Peppercorn via Flickr

Mail

Anouk Evertse (1991) studeerde journalistiek in Antwerpen en is nu dus journalist.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer