Niet het beste van 2010, maar het beste OOIT." /> Niet het beste van 2010, maar het beste OOIT." />
Asset 14

Lievelings

Het einde van het jaar nadert, en ik merk het aan alles. Iedereen begint al aan mijn kop te zeveren wat ik met Oud en Nieuw ga doen, en als ik opsta is het binnen een paar luttele uren alweer donker. Vandaag ga ik naar de Intratuin om de hele zaak leeg te kopen en het huis te behangen met wat mijn huisgenote schertsend ‘ordinaire’ kerstversiering noemt. We krijgen een enorme boom en ik overweeg een opblaasbaar rendier, gewoon om haar te narren. Op Facebook begint men eveneens 2010 af te sluiten. De top tien lievelingsalbums vliegen je om de oren, met daarin standaard de nieuwe Kanye, die lounge-trance onzin van Caribou, en talloze bands waar ik nog nooit van heb gehoord. In het kader van de rubriek die u nu leest probeerde ik in mijn geheugen te graven. Wat waren eigenlijk mijn lievelingsalbums van het afgelopen jaar? De nieuwe Dwele? Jesse Boykins III? Luistert er überhaupt nog iemand naar hele albums? Voor iemand wiens muzikale voorkeur van de hak op tak springt, en die elke week de muziek van zes random artiesten downloadt, is het vrij lastig om op zo’n manier op een jaar terug te blikken.

Ik startte een korte zoektocht op het interweb naar de muziek van 2010, maar werd al spoedig afgeleid. Voor ik het wist zat ik op het Nederlandstalig AquaForum om een zeepaardje te kopen. Toen ik namelijk dacht aan wat ik het mooiste vond van 2010, kon ik alleen nog maar denken aan zeepaardjes. Zeepaardjes zijn mijn lievelings. De mannetjes dragen de baby’s, ze kunnen kaarsrecht omhoog en omlaag zwemmen, ze zijn zacht van aard, en ze leven een opportunistisch doch monogaam leven. En hallo, heb je wel eens naar zo’n beessie gekeken? Het is een soort kruising tussen een levend schaakstuk en een muzieksleutel, in de zee. Wat is er niet fantastisch aan deze wezens?

Op het forum werd ik wat ontmoedigd. Niet alleen is een zeepaard een dure grap, volgens gebruiker ‘Visgestoord’ is het houden van een zeepaardje lastiger dan het houden van een vrouw. Voor iemand die met veel pijn en moeite een basilicumplant in leven houdt is het wellicht niet een heel slim idee. Neemt niet weg dat het mijn lievelings blijven. Volstrekt afgedwaald van de top 10 van 2010 mijmerde ik verder over mijn lievelingsdieren. Stokstaartjes. Landschildpadden. Roggen. Pinguïns. Meesjes. Wandelende takken. Hommels. Friese knollen. Egels. Het zijn er bijna te veel om op te noemen.

Misschien moeten we onze lievelingsdingen helemaal niet beperken tot een tijdskader dat loopt van 1 januari tot 31 december.

De allerlievelings van A.M. List, vastgesteld op 30 december 2010.

Zeepaardjes. Olijven. Kobaltblauw. Alles wat glittert. Zoenen op je rug. Sproeten. Elke week bloemen kopen. Biefstuk. D’Angelo. Westmalle Tripel. The Darjeeling Limited. Te veel zout op mijn eten. Rolletjes film. MAC eyeliner. Koriander. Jack Kerouac. Een grappige sms van iemand die je al te lang niet hebt gesproken. Piet Mondriaan. Een abonnement op de Hollands Diep. Alison Krauss. Het Oosterpark. Maestro, de hond van mijn beste friend. De collectie bontvosjes die me laten voelen als Juffrouw Knoops. Gerrit de moerasplant. Een houten vloer. Tulpen. Parelkettingen. Alle schilderijen van Don Voisine. In de buitenlucht douchen. In de zee zwemmen, liefst met wat goede golven. Een klef ham-kaas croissant. Miktor en Molf. Het NRC Handelsblad. Café Schiller, Café Nagel, Café Maxwell, Café de Druif. Het dak in het oude Scheepvaarthuis. Eindeloos de inhoud van de bosatlas bestuderen. Jasmijnthee. Lome seks in de ochtend. Hoge kniekousen. Laura Dols. Een hele doos After Eights in één keer opeten. The Sound of Music. Bellen met een huistelefoon, zo eentje met snoer. Een dutje doen voor de kachel. Dutjes an sich. Slechte televisie. De hele nacht dansen alsof je de gekke tante bent op een bruiloft. Feminisme. Blauwe Gauloises. De binnenkant van een pas gekochte joggingbroek. Oude meubels. Overdag slapen. ‘s Nachts wakker zijn. Lente. Zomer. Herfst. Winter. Spinazie met knoflook. Oprah. De geur van een kerstboom. Gekleurde lampen. Een opgemaakt bed. Italo Calvino. Zwarte onderbroeken van de Hema. De Hema. Paarse Skittles. Boekenclub de Vogel. Kaasfondue bij Bern. Parijs. Brussel. New York. Lissabon. Rome. Niet naar Lowlands gaan. Geen wekker zetten. Flirten met de voltallige klandizie op je werk. Wilgenkatjes. Reizen met de trein. Een doelpunt scoren. Paul Auster. John Coltrane. Duke Ellington. Dingen repareren met duct tape. Binnen zitten als het regent. Kleurplaten. Komkommer met sojasaus. Gossip Girl.

Soms is het niet belangrijk om een rangorde op te stellen. Soms is het gewoon leuk om na te denken over je lievelings.

Wat zijn die van jou?

Mail

Ava Mees List

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

In de media wemelt het van oorlogstaal. Marthe van Bronkhorst laat zien hoe je de frames kan herkennen: 'Sterf je liever terwijl je je verdedigt of passief?' Lees meer

Denkbeeldige ruimte

Denkbeeldige ruimte

In dit essay onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe schrijven een ruimte opent waarin kwetsbaarheid, verbinding en saamhorigheid zichtbaar worden. ‘Sinds ik ziek ben, voel ik bij vlagen een afgesneden gevoel van de medemens die geen kanker van binnenuit kent.’ Lees meer

Meneer Ouka en de streep

Meneer Ouka en de streep

'‘Het gaat over uw kabouter,’ zegt meneer Ouka.' En dat doet het: in dit verhaal verheft Makki Aimar een niet-lachende tuinkabouter tot het glinsterende middelpunt van zijn verhaal. Waar ieder ander een tuinkabouter niet eens zou zien staan, lijkt het voor de hoofdpersoon in dit verhaal een metafoor voor zingeving te worden. Met dit verhaal won Makki Aimar de schrijfwedstrijd 'Door de ogen van Palomar', georganiseerd door uitgeverij Cossee en Hard//hoofd. Lees meer

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

Brengt tijdelijke onthouding van kleding, koffie en verjaardagscadeaus ons dichter bij een koopwoning? Of is het enkel in onze dromen dat een financiële detox grote, blijvende veranderingen weet te bewerkstelligen? Loïs Blank vraagt zich af wat er buiten beeld raakt wanneer we ons verliezen in de survival van No Spend September. Lees meer

:Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen 2

Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen

Lam Ngo was vierentwintig toen hij vluchtte uit een ideologisch verscheurd Vietnam. In dit essay vertelt hij hoe hij weer leerde luisteren naar de pijnlijke en lang verzwegen herinneringen, hoe het was om in Nederland opnieuw te moeten beginnen en over de blijvende band met zijn geboortestad Saigon. ‘Want pas als we zien wat er verzwegen is, kunnen we echt luisteren.’ Lees meer

 1

pantser / piertotum locomotor

In deze twee gedichten van Roan Kasanmonadi kijken we naar een aflevering van Kamp Van Koningsbrugge, leren we onszelf op te rollen als pissebedden, en vliegen de zwaarden, harnassen en kikkers je om de oren. Lees meer

Het weefsel van geheugen

Het weefsel van geheugen

Vanaf de jaren zestig strijdden avant-garde kunstenaars Ana Lupas en Magdalena Abakanowicz tegen het vooroordeel dat textiel alleen decoratief kan zijn. Sander Bortier laat zien dat hun verwantschap verder gaat dan het innovatieve gebruik van het materiaal dat mede door hen van betekenis verschoof, van traditioneel naar subversief. Vezels werden drager van een stille taal: een vertaling van menselijke kwetsbaarheid binnen een collectieve orde. Lees meer

Westerse schoonheidsidealen onder een hoofddoek

Westerse schoonheidsidealen onder een hoofddoek

Tessy Ouwens kreeg op jonge leeftijd te maken met onrealistische schoonheidsidealen en dit leidde tot een strijd met haar eigen lichaam en zelfbeeld. Onverwachts was het de islam en het bedekken van haar lichaam, dat haar uit deze strijd hielp. ‘Met mijn hoofddoek op, voelde mijn lichaam voor het eerst weer als de mijne.’ Lees meer

 1

Zinkstukken

Dealen met fysieke ongemakken, de dood, en afgelegen, kale landschappen spelen vaak een centrale rol in de boeken van Jilt Jorritsma - zelfs zijn proefschrift ging over zinkende steden. Het is daarom niet verrassend dat Jilt Jorritsma gegrepen werd door de Biesbosch en haar spookachtige arbeidshistorie toen literair productiehuis Tilt en Cultuurfonds Noord-Brabant hem vroegen het achtste Brabants Boek Present te schrijven. De verhalen die hij ontdekte en opschreef zijn des te grilliger - vandaag lichten we alvast een tipje van de sluier. Lees meer

:De DSM is science fiction, iedereen is gek: psychiater Jim van Os in de laatste Zomergasten

De DSM is science fiction, iedereen is gek: psychiater Jim van Os in de laatste Zomergasten

Hij wil de DSM weggooien, spreekt controversieel over euthanasie, drank, de ggz... wat niet? Wie ís de allerlaatste Zomergast? Psychiater Jim van Os, dus. ‘Wat je uiteindelijk nodig hebt, is een ander mens.’ Lees meer