Asset 14

Op de plaats rust

 1

'Toen het mes door de schil sneed, huilden de komkommers. Toen ze helemaal doormidden waren gehakt, werden de ogen kruisjes.’ Annelies van Wijk schreef een kort verhaal over hoe het besef van de dood maar moeizaam inzinkt.

De wereld begint na de schok, na de adrenaline, het steun betuigen, het tieren. Het is als een grijze maandagmorgen waarop je door de mist de overkant van het kanaal niet kunt zien. Lichtbollen suggereren lantarenpalen. Een groep fazanten is door het oprukken van de nieuwbouwwijk naar dit braakliggend terrein gevlucht. Soms staat er een auto waarin Polen slapen. Soms loopt er een man met een metaaldetector te zwieren. Meestal waggelt er een waterhoen langs de struiken, de enige hier die je angst kunt aanjagen.

Ik zit op een bankje, kijk over het water en wacht op een teken. Net zoals de moslima met haar plastic tasjes vol tomaten een teken was. De handvaten van de twee tasjes scheurden toen ze gehaast voor een auto de weg overstak. De overrijpe tomaten barstten open door de klap tegen het asfalt. Op het moment dat ze twijfelde of ze de tasjes op moest rapen, belde je.

In die tijd was mijn ringtone het miauwen van een kat. Zo was het gemakkelijker om de telefoon op te nemen, in de weet dat er een dier bestaat dat kopjes geeft. Waarom ik niet uit je stem kon opmaken dat er iets aan de hand was, is me nog steeds een raadsel. Misschien zijn we meer onderhevig aan wat we willen horen dan ik kan accepteren.

Een fietser heeft zijn armen over elkaar geslagen en probeert zo lang mogelijk naar de hemel te kijken. Een jongetje maakt er een sport van om in een zo breed mogelijke zigzag te fietsen zonder tegenliggers te raken. En ik denk bij alles: is dit het?

Vaak kun je achteraf pas aanwijzen dat iets een teken was. Jij die me plots een foto van samengegroeide aardappels stuurde die je uit de grond had getrokken op de Noorse boerderij. Ik dacht dat je me gewoon de oogst wilde laten zien en met dat rode hartje je gegroeide liefde voor de natuur verwoorde. Ik had eraan moeten denken dat we, toen we zeven waren, vergroeide groenten naspeelden. We hadden in een uitzending van Klokhuis over groentes geleerd. Hoe ze uit de grond komen, vervoerd worden, gekookt, opgegeten. Ze vertelden dat groenten ook pijn ervaren. Ze lieten ter illustratie een animatiefilmpje zien van twee komkommers met knipperende oogjes. Een groot mes naderde de giechelende groenten. Toen het mes door de schil sneed, huilden de komkommers. Toen ze helemaal doormidden waren gehakt, werden de ogen kruisjes.

Ik veeg de druppeltjes mist uit mijn wenkbrauwen, uit de haartjes boven mijn lip. Ik herinner me de andere foto’s die je stuurde. Jij die voor het eerst graan oogstte, jij die op de kar van de boer naar de hemel keek. Jij die trots liet zien hoe je de stier de baas was geworden. Jij die na zo’n foto dagen niets meer van je liet horen.

Ik dacht dat dat aan mij lag. Pap zei: ‘Sven heeft het druk.’ Of: ‘Hij heeft vast geen wifi.’ En anders: ‘Jullie groeien uit elkaar.’ Ik reageerde op hem zoals jij stieren op afstand leerde houden: op de grond stampen, je lijf groot maken, schreeuwen. Het kwam niet zelfverzekerd over.

Het is best ingewikkeld om te beseffen dat iemand dood is als je diegene niet dood hebt gezien. Als je niet de klap zag of het lijf dat onherkenbaar geworden was. Zonder die bevestiging blijft de dood altijd een suggestie. Een suggestie zoals een menukaart een suggestie is. De keuzes zijn voor de hand liggend. Maar wat als jij het niet was in die auto zonder licht? Wat als je op het laatste moment had besloten om toch weer gas te geven? Wat als pap ons niet verplicht had om een rijbewijs te halen? Wat als ik niet had gezegd dat een tijdje in de natuur goed voor je humeur zou zijn?

In het nieuws las ik dat er borden van heiligen langs de weg geplaatst worden om ongelukken te voorkomen. Dat er boerderijen bestaan waar koeien VR-brillen dragen, om ze zo het groenste gras te tonen.

Een zakje boterhammen floept onder de elastieken van een bagagedrager vandaan. Als de fietser uit het zicht is, rent het waterhoen erop af, pikt erin. De vogel probeert de kaas tussen de boterham vandaan te trekken voordat de meeuwen zich rond hem zullen verzamelen. En ik denk: dit is het. Dit is het teken dat mijn telefoon weer zal trillen in mijn jaszak. Dat ik je stem weer zal horen.

Ik stamp op de grond.
Roep naar het waterhoen.
Hij rent weg.
Het bevredigt niet.

Mail

Annelies van Wijk (1993) is redacteur bij Hard//hoofd, maakt podcasts, wandelingen en kletst het liefst met vreemden over vogels en het leven. // annelies.van.wijk@hardhoofd.com

Mans Weghorst is een illustrator/animator die gefascineerd is door surrealisme. Zijn werk is gedetailleerd, vervreemdend en ruimtelijk.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Het Waait

Het Waait

'Een groot gedeelte van ouder zijn is voor mij niet begrijpen waarom iedereen hetzelfde klinkt.' Daniëlle Zawadi onderzoekt in deze poëtische monoloog de eenzaamheid van in het midden staan, het begrip Sonder en hoe je moet praten met een zielenknijper. Lees meer

Kind zonder uitknop

Kind zonder uitknop

Frederike Luijten schreef een experimentele reeks gedichten over ADHD, waarin mensen in bomen veranderen en lucky paper stars vouwen als oplossing voor hun angsten. Lees meer

Hemellichamen

Hemellichamen

In drie gedichten beschrijft theatermaker en schrijver Anne Chris van Doesburg de ruimte tussen twee lichamen. Hoe houd je elkaar vast als je niet weet hoe je je tot elkaar moet verhouden? Over het hebben van mythische waarde, plaatjes in een weckpot en elkaar uren vasthouden. Lees meer

Heimwee is de wreedste pijn

Heimwee is de wreedste pijn

Is heimwee vertaalbaar? Marthe van Bronkhorst reflecteert op de emotie in haar vertalingen van drie romantische dichters die zeer onder hun heimwee leden. Lees meer

Ter Reparatie

Ter Reparatie

Soms past toch niet alles op de manier waarop je het je had voorgesteld. Vrienden doen alles voor elkaar, toch? Een kort verhaal over elkaar net missen, drie vrienden en een paarse trui. Lees meer

Nog even, langzaam

Nog even, langzaam

Soms heb je heimwee naar dingen die er nog zijn. Nora van Arkel schreef een gedicht over heimwee naar een relatie die nog niet voorbij is: 'hier, fluister ik maar alles / wat ik voel is morgen'. Lees meer

Wanneer zwaartekracht zich omdraait

Wanneer zwaartekracht zich omdraait

Imme lijdt aan gemis. Ze heeft houvast nodig. Maar hoe ziet dat eruit? Een evocatief verhaal over troost en verlangen van kunstenaar Sanne van Balen. Lees meer

Morgen ruikt naar tijgers

Morgen ruikt naar tijgers

Een tijgerbrood, een zoektocht en een verzameling geurzakjes. Zullen Jefta en Ellis vinden waar ze naar op zoek zijn? Een voorpublicatie uit het afstudeerwerk van Francis Nagy. Lees meer

Woordenwerkplaats

Woordenwerkplaats

Na het verlies van haar partner laat Margriet zich nieuwe woorden aanmeten om haar gevoelens van rouw te begrijpen. Lees meer

Zomer als filler episode

Zomer als filler episode

Dit seizoen warmt Hard//hoofd zich aan de zomer in een samenwerking met de Seizoenszine: een reeks zines waarin wordt samengewerkt door schrijvers, illustratoren en fotografen om het seizoen te omvatten. Deze week is de beurt aan Jesse Gunsing. Lees meer

Een huis vol water

Een huis vol water

'Hoe leg je aan iemand die de wereld al kent uit dat hij zo kwaad niet is?' Een kort verhaal over verdriet en troost. Lees meer

Meissie

Meissie

Dit seizoen warmt Hard//hoofd zich aan de zomer in een samenwerking met de Seizoenszine: een reeks zines waarin wordt samengewerkt door schrijvers, illustratoren en fotografen om het seizoen te omvatten. Deze week is de beurt aan Mel Kikkert. Lees meer

Scheerlijn - Haring

Scheerlijn - Haring

Dit seizoen warmt Hard//hoofd zich aan de zomer in een samenwerking met de Seizoenszine: een reeks zines waarin wordt samengewerkt door schrijvers, illustratoren en fotografen om het seizoen te omvatten. Deze week is de beurt aan Liene Schipper. Lees meer

Een Betonskelet leggen (fragment)

Vertigo

Dit seizoen warmt Hard//hoofd zich aan de zomer in een samenwerking met de Seizoenszine: een reeks zines waarin wordt samengewerkt door schrijvers, illustratoren en fotografen om het seizoen te omvatten. Deze week is de beurt aan Ceren Uzuner. Lees meer

8 + 5 + 36 + 9

8 + 5 + 36 + 9

Het leven van de hoofdpersoon van dit korte verhaal speelt zich af in een kleine bubbel van drie personen: haar beste vriendin, het vriendje van haar beste vriendin en zijzelf. Een bubbel die vroeg of laat onvermijdelijk uiteen zal spatten. Lees meer

Re: Hier (CONCEPT)

Hier

In de interviewserie ‘Tijdsvensters’ laten De Bedachtzamen steeds een creatieve denker reflecteren op het begrip ‘tijd’. Op Hard//hoofd reageren collega’s in stijl. Vandaag: Anne Chris van Doesburg reageert op de reflecties van dichter Ingmar Heytze. Lees meer

Aantekeningen uit Aalten

Aantekeningen uit Aalten

Willemijn Kranendonk reflecteert in deze gedichtenreeks over koolmeesjes en eenzaamheid op haar verhuizing naar de Achterhoek. Lees meer

Pleinvrees

Pleinvrees

Ezra Hakze onderzoekt in deze actuele gedichtenreeks verschillende ervaringen die te maken hebben met thuis zijn. Lees meer

Vrije val

Vrije val

Een bekend gevoel voor velen: vastzitten op een feestje waar je niet wilt zijn. De vrouw in dit verhaal zoekt naar manieren om zichzelf en haar gebroken hart staande te houden in het nachtelijk gewoel. Lees meer

Hoe de zwarte dichteres May Ayim een slavenfort veroverde

Hoe de zwarte dichteres May Ayim een slavenfort veroverde

Een promenade die oorspronkelijk naar de oprichter van het fort was vernoemd, kreeg niet lang geleden een nieuwe naam. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan