Asset 14

Op de plaats rust

 1

'Toen het mes door de schil sneed, huilden de komkommers. Toen ze helemaal doormidden waren gehakt, werden de ogen kruisjes.’ Annelies van Wijk schreef een kort verhaal over hoe het besef van de dood maar moeizaam inzinkt.

De wereld begint na de schok, na de adrenaline, het steun betuigen, het tieren. Het is als een grijze maandagmorgen waarop je door de mist de overkant van het kanaal niet kunt zien. Lichtbollen suggereren lantarenpalen. Een groep fazanten is door het oprukken van de nieuwbouwwijk naar dit braakliggend terrein gevlucht. Soms staat er een auto waarin Polen slapen. Soms loopt er een man met een metaaldetector te zwieren. Meestal waggelt er een waterhoen langs de struiken, de enige hier die je angst kunt aanjagen.

Ik zit op een bankje, kijk over het water en wacht op een teken. Net zoals de moslima met haar plastic tasjes vol tomaten een teken was. De handvaten van de twee tasjes scheurden toen ze gehaast voor een auto de weg overstak. De overrijpe tomaten barstten open door de klap tegen het asfalt. Op het moment dat ze twijfelde of ze de tasjes op moest rapen, belde je.

In die tijd was mijn ringtone het miauwen van een kat. Zo was het gemakkelijker om de telefoon op te nemen, in de weet dat er een dier bestaat dat kopjes geeft. Waarom ik niet uit je stem kon opmaken dat er iets aan de hand was, is me nog steeds een raadsel. Misschien zijn we meer onderhevig aan wat we willen horen dan ik kan accepteren.

Een fietser heeft zijn armen over elkaar geslagen en probeert zo lang mogelijk naar de hemel te kijken. Een jongetje maakt er een sport van om in een zo breed mogelijke zigzag te fietsen zonder tegenliggers te raken. En ik denk bij alles: is dit het?

Vaak kun je achteraf pas aanwijzen dat iets een teken was. Jij die me plots een foto van samengegroeide aardappels stuurde die je uit de grond had getrokken op de Noorse boerderij. Ik dacht dat je me gewoon de oogst wilde laten zien en met dat rode hartje je gegroeide liefde voor de natuur verwoorde. Ik had eraan moeten denken dat we, toen we zeven waren, vergroeide groenten naspeelden. We hadden in een uitzending van Klokhuis over groentes geleerd. Hoe ze uit de grond komen, vervoerd worden, gekookt, opgegeten. Ze vertelden dat groenten ook pijn ervaren. Ze lieten ter illustratie een animatiefilmpje zien van twee komkommers met knipperende oogjes. Een groot mes naderde de giechelende groenten. Toen het mes door de schil sneed, huilden de komkommers. Toen ze helemaal doormidden waren gehakt, werden de ogen kruisjes.

Ik veeg de druppeltjes mist uit mijn wenkbrauwen, uit de haartjes boven mijn lip. Ik herinner me de andere foto’s die je stuurde. Jij die voor het eerst graan oogstte, jij die op de kar van de boer naar de hemel keek. Jij die trots liet zien hoe je de stier de baas was geworden. Jij die na zo’n foto dagen niets meer van je liet horen.

Ik dacht dat dat aan mij lag. Pap zei: ‘Sven heeft het druk.’ Of: ‘Hij heeft vast geen wifi.’ En anders: ‘Jullie groeien uit elkaar.’ Ik reageerde op hem zoals jij stieren op afstand leerde houden: op de grond stampen, je lijf groot maken, schreeuwen. Het kwam niet zelfverzekerd over.

Het is best ingewikkeld om te beseffen dat iemand dood is als je diegene niet dood hebt gezien. Als je niet de klap zag of het lijf dat onherkenbaar geworden was. Zonder die bevestiging blijft de dood altijd een suggestie. Een suggestie zoals een menukaart een suggestie is. De keuzes zijn voor de hand liggend. Maar wat als jij het niet was in die auto zonder licht? Wat als je op het laatste moment had besloten om toch weer gas te geven? Wat als pap ons niet verplicht had om een rijbewijs te halen? Wat als ik niet had gezegd dat een tijdje in de natuur goed voor je humeur zou zijn?

In het nieuws las ik dat er borden van heiligen langs de weg geplaatst worden om ongelukken te voorkomen. Dat er boerderijen bestaan waar koeien VR-brillen dragen, om ze zo het groenste gras te tonen.

Een zakje boterhammen floept onder de elastieken van een bagagedrager vandaan. Als de fietser uit het zicht is, rent het waterhoen erop af, pikt erin. De vogel probeert de kaas tussen de boterham vandaan te trekken voordat de meeuwen zich rond hem zullen verzamelen. En ik denk: dit is het. Dit is het teken dat mijn telefoon weer zal trillen in mijn jaszak. Dat ik je stem weer zal horen.

Ik stamp op de grond.
Roep naar het waterhoen.
Hij rent weg.
Het bevredigt niet.

Mail

Annelies van Wijk (1993) is redacteur bij Hard//hoofd, maakt podcasts, wandelingen en kletst het liefst met vreemden over vogels en het leven. // annelies.van.wijk@hardhoofd.com

Mans Weghorst is een illustrator/animator die gefascineerd is door surrealisme. Zijn werk is gedetailleerd, vervreemdend en ruimtelijk.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziAdjunct-uitgever
Lees meer
het laatste

Ons hulsel ligt verscholen

Emma Zuiderveen onderzoekt de digitale werkelijkheid in deze twee gedichten over performance, schijn en vega-worst. Lees meer

Automatische concepten 36

So simple that we couldn't

Twee mannen zoeken antwoorden op vragen die ze niet begrijpen, om tot een allesomvattend inzicht te komen. Lees meer

Hemellichaamgedichten

Alle sterrenstelsels drijven langzaam uit elkaar

Yentl van Stokkum is behoorlijk fan van sterrenkunde. Voor de Kosmische Week schreef ze een reeks gedichten over astronauten, zwarte gaten en afgebeeld worden met een stralenkrans (ook al ben je daar eigenlijk te bescheiden voor). Lees meer

De aarde als jukebox

De aarde als jukebox

Imre van Son nodigt je met dit verhaal uit om deel te nemen aan een kosmische Zoom-vergadering. Wees gewaarschuwd: ‘Subtiele signalen die je in een offline-gesprek opvangt – lichaamstaal gezichtsuitdrukkingen, robot-expressie – ontbreken of worden vertekend in een online conversatie.’ Lees meer

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Al jaren kijkt Marte Hoogenboom uit naar de lancering van James Webb, de opvolger van de beroemde Hubble-telescoop. We doen alles om onze plek in het heelal te begrijpen, terwijl we soms alleen maar willen horen dat het wel goedkomt met ons. Lees meer

Het Archief der Verloren Gedachten

Het Archief der Verloren Gedachten

Voor de Kosmische Week schreef Annemieke Dannenberg een kort verhaal over Gijsje Nachtegaal: een eenzame oudere die op zoek is naar een verloren gedachte... en daarbij wordt geholpen door een mysterieus call-center. Lees meer

Azul

Azul

'Azul', een kort verhaal van Nora van Arkel, verkent de uitwassen van een driehoeksverhouding. Hoe verwerk je verlies wanneer je aan de kant bent gezet? Lees meer

Iets dat me niet langer platlegt

Iets dat me niet langer platlegt

Emma Stomp dicht over de mooiste uren in haar lichaam, dans en een kalm soort verliefdheid. Lees meer

 1

Noren

'Ze dacht aan het pluisje in haar nachtkastje. Een opwelling was het geweest, een plotseling verlangen naar een tastbaar stukje hém; naar een aandenken dat ook later, na afloop, zou beklijven. Het was hoe dan ook eenmalig, sprak ze zichzelf toe.' Lees meer

Roulette 5

Roulette

Vier studievriendinnen met een voorliefde voor gokken tarten het lot door een oude dramaturgische wet op de proef te stellen. Lees meer

Kadaver

Kadaver

De koffer staat klaar in de gang. Kennissen hebben ondertussen hun eigen vrienden en de verteller van dit verhaal vraagt zich af of het konijn vandaag al gegeten heeft. Een verhaal van Claartje Chajes over vriendschap en verder gaan. Lees meer

Glory hole

Glory hole

In een openbaar toilet op de luchthaven van San Francisco zit een gat in de muur. Zachtjes zoemt een camera, een lens is zichtbaar, iemand haalt zachtjes zijn neus op. De geluiden onthullen iemand die geconcentreerd iets in beeld wil brengen. Lees meer

Automatische concepten 32

Het glas had jouw vorm

Thijs Joores bespreekt in zijn gedichten een donkere kant van trots: over het Imposter Syndrome en thuiskomen bij je ouders waar je kindertekeningen nog op het toilet hangen. Lees meer

De humblebrag

De humblebrag

Anne Staal gaat in gesprek met haar miereneter, want er moet haar iets van het hart. Lees meer

Stemmen die wegsterven in de wind

Stemmen die wegsterven in de wind

Een auteur heeft zich teruggetrokken in een grauwe hotelkamer en werkt aan een boek, om niet te hoeven praten en niks uit te hoeven leggen. Voor zolang het duurt. Want van wie is het boek uiteindelijk: van de schrijver of van de lezers? Lees meer

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Yentl van Stokkum onderzoekt de trots die ze in haar dagelijks leven om zich heen ziet: in kleedkamers, in opgeruimde kamers en in primetime televisieprogramma's. Lees meer

Seoul 2

Seoul

Thijs Joores schreef deze ritmische gedichtencyclus tijdens de jaarwisseling in Seoul. Het begint kalm, maar eindigt in een wervelwind aan gedachten en reflecties. Lees meer

Petrov zit

Petrov zit

Een oude man probeert op te staan uit zijn stoel en zijn vrouw kijkt toe. Samen dwarrelen ze terug in de tijd, in een verhaal dat ook achterstevoren te lezen is. Maria draaide zich om en liep de kamer uit. Petrov staarde naar het bruine plastic, de hoorn, de zwart met witte cijfers. Zijn starre... Lees meer

Edward Hopper - Chop Suey

Verdrietvoyeur

Van een veilige afstand laat Babet ons meekijken naar een vrouw in een jas en laat ze ons gissen naar wie deze vrouw is of zou kunnen zijn. Lees meer

Schrijver zkt. band

Schrijver zkt. band

Klimaatdestructie en uitsterfgolven lenen zich normaal alleen voor gepieker en slapeloosheid, maar hier is het album 'Schip, 1912', een conceptalbum over de ondergang van de wereld. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers zo goed mogelijk kunnen ondersteunen. Een niet-commerciële vrije ruimte als Hard//hoofd is in deze tijd bijzonder, en jouw steun hieraan is onmisbaar. Als je vóór 1 juni aanmeldt dan ontvang je als dank een kunstwerk van Raquel van Haver en mag je gratis naar ons jubileumevenement. Sluit je nu aan bij Hard//hoofd!

Meer info