Een kort verhaal van Peter Zantingh." /> Een kort verhaal van Peter Zantingh." />
Asset 14

Naschok

Toen de Oost-Turkse stad Van op zondag 23 oktober werd getroffen door een zware aardbeving, wisten zo’n tweehonderd gedetineerden te ontsnappen uit de gevangenis van de stad. Ongeveer vijftig van hen kwamen weer terug nadat ze hun familie hadden gezien. Peter Zantingh schreef er een kort verhaal over.

Als ik mijn ogen open, strekt zich een grijstint uit die ik jaren niet gezien heb. Het beton is ongewoon helder. Even denk ik dat ik erdoorheen kan kijken. Het heeft een eigen horizon.
Ik ging op de grond liggen toen alles begon te schudden. We kwamen van de binnenplaats. Ik was een van de laatsten. Sommigen zaten alweer in hun cel, achter de tralies van gebroken wit. Een paar momenten later schoven hun bedden opstandig van de ene muur naar de andere, en weer terug, alsof eindelijk ook de dingen beseften dat ze er niet uit kunnen.
Pas als ik zeker weet dat de grond onder mijn lichaam weer stil ligt, sta ik voorzichtig op. Ik voel hoe mijn handpalmen, ellebogen, bekken en knieën zijn bedekt met schaafwonden. Op meerdere plekken is mijn kleding weggesleten. Ik moet gebogen staan, omdat uitstrekken te veel pijn doet. Maar ook gebogen zie ik waar de heldere kleur vandaan komt.
Van buiten.

Een ijzeren trap heeft bovenaan losgelaten en ligt verslagen op het beton. Daarachter schijnt de zon het gebouw binnen. Niet aarzelend, zoals ik hem lang geleden vaak ’s ochtends vroeg zag doen, maar plotseling en vol overtuiging, alsof hij de kans greep nu hij plotseling het kille beton kon verwarmen en verkleuren.
Ik recht mijn rug en verbijt de pijn. Ik weet wat ik moet doen.

Buiten rijden grote gezinnen in kleine auto’s langs me heen. Op de vlucht naar een deel van de stad of het land waar de huizen nog overeind staan. Ik hoor een vrouw schreeuwen in de verte, het lijkt of iemand de televisie heel hard heeft staan.
Ik kan niet goed zien in welke straat ik moet zijn, en of die straat er nog is.
Ik weet niet of ze nog leeft.

Op een muurtje zitten vijf vrouwen op een rij. Het stof valt in gedeeltes van hun hoofddoek richting hun schoot wanneer ze huilend hun hoofd schudden. De buitenwereld is nu hun gevang.
Dan staat ze plotseling in de verte, op de hoek van de straat waar we vroeger samen woonden. Haar handen vallen naast haar lichaam, alsof ze daarmee wil laten zien dat ze leeg zijn, dat ze niets meer heeft. Dan slaat ze ze voor haar opengevallen mond. Als ik naar haar toe ben gelopen en zo dichtbij sta dat ik het stof uit haar ogen kan blazen, zie ik een traan van haar wang naar de muis van haar hand springen.
‘Ik wist dat je zou komen,’ zegt ze zacht. De woorden piepen door haar vingers heen. Ik omhels haar, waardoor er een wolkje stof tussen ons opspringt. Ik knijp in haar jas. Dan kijk ik haar weer aan. Ik zie een glimlach. In de stad waar alles stuk is, zijn wij weer even heel.
‘Ik moet ook weer weg,’ zeg ik.

De meesten zijn gevlucht. Slechts enkelen kwamen terug. Het gat zit er nog, maar er staan extra bewakers bij en er is prikkeldraad voor gespannen.
Als een van de bewakers ’s avonds langs mijn cel loopt, tikt hij even met zijn wapenstok tegen de witte tralies. De echo stuitert door mijn cel. Ik kijk hem aan, en dan naar zijn riem. Ik zag er nooit eerder zo veel wapens aan hangen.
Hij knikt.
Dan loopt hij verder over de kille balustrade. Het geluid van zijn zware laarzen dooft langzaam. Ik ga op het bed zitten en kijk om me heen. Het beton van mijn cel is donkergrijs, maar ik weet hoe het er ook uit kan zien.
Bij elke naschok voel ik haar glimlach.

Peter Zantingh debuteerde dit najaar met de roman 'Een uur en achttien minuten' (De Arbeiderspers).

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

Nee, er bestaat geen censuur in Nederland. Een witte auteur mag schrijven over mensen van kleur en een hetero schrijver over homoseksuele relaties. Maar of de lezer het ook wil lezen, dat is nog maar de vraag. Lees meer

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

De schrijver en jurist ging radicaal op zoek naar het grijze gebied. Lees meer

Nieuws in beeld: Jeff Bezos zet het ons betaald

Jeff Bezos zet het ons betaald

Na zijn korte bezoekje aan de rand van de ruimte, eerder deze week, bedankte oud-Amazon-baas Jeff Bezos de werknemers en klanten van zijn bedrijf. 'Want jullie hebben hiervoor betaald'. Een perverse grap, vonden critici. Lees meer

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

''Het is een dag waarop je stevig in je schoenen moet staan.''
Lees een fragment uit het afstudeerwerk Stormvogel & Gelegenheidshaiku van Suzanne Reedijk: een tweeledige novelle over de zee, het leven dat soms vastloopt, en een reuzenkind dat in een veld verschijnt, en dat ook weer verdwijnt. Lees meer

Tendresse / Nederzettingen

Tendresse / Nederzettingen

Met zijn 'overrompelende, rijke poëzie' won dichter Erwin Hurenkamp dit jaar Editio's Debutantenschrijfwedstrijd. De jury roemde zijn poëzie, die vertrouwde thema's wonderlijk uitwerkt. Lees meer

Zomergast Floris Alkemade wilde boven alles de goede vrede bewaren

Zomergast Floris Alkemade wilde boven alles de goede vrede bewaren

Floris Alkemade trapte het nieuwe seizoen Zomergasten af. Tot al te boude uitspraken liet de Rijksbouwmeester zich niet verleiden. Lees meer

Wat een week

Wat een week

Zie het nieuws maar eens in beeld te brengen in een week waarin drama zich op drama stapelde. Illustrator Rueben Millenaar liet zich niet uit het veld slaan: hij maakte maar liefst 6 illustraties. Een rampweek in beeld. Lees meer

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Malika Soudani verzamelt de herinneringen die ze nog heeft aan alle plekken waar ze een slaapkamer heeft gehad, vanaf haar geboorte tot aan het moment waarop ze haar afstudeerbundel schrijft. Hier lees je een fragment uit 'Waar ik een slaapkamer heb gehad'. Over een zusje met kanker, twee culturen onder één dak, bruin zijn in een witte familie en een gebroken gezin.  Lees meer

Vergeetweek mixtape

Een onvergetelijke mixtape

Traditiegetrouw sluiten we onze themaweek af met een mixtape, met nummers gekozen door onze redacteuren. Welke muziek doet ons vergeten of herinneren? Welke artiest maakte het beste nummer over vergeten en welk nummer waren we zelf geheel vergeten - en misschien was dat maar beter zo? Lees meer

Nieuws in beeld: En nu met z'n allen

En nu met z'n allen

Sinds vorige week zondag schrijven 155 democratisch verkozen volksvertegenwoordigers een nieuwe grondwet voor Chili. Ze hebben negen maanden de tijd om een grondwet te schrijven waarin iederéén wordt gerepresenteerd. Lees meer

Wat ik mezelf beloof

Wat ik mezelf beloof

Een poging om alles te vergeten, om je af te sluiten voor je herinneringen, is op voorhand gedoemd om te mislukken. Een kort verhaal over de (on)mogelijkheid om schoon schip te maken. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Critici en liefhebbers zitten in hun maag met de wandaden van hun culturele helden. Moeten ze worden vergeven of ‘gecanceld’? Stefanie is vooral blij met de democratisering van de kunstwereld. Lees meer

Vergeet de lelijke kanten van dementie niet

Vivian Mac Gillavry begon op haar 19de haar vader te verliezen aan dementie. Ze schrikt van hoe mediamakers met dementie omgaan: het is goed om te laten zien hoe ermee valt te leven, maar wat als we zóveel focus leggen op de kwaliteit van leven, dat we vergeten te praten over hoe moeilijk dementie kan zijn? Lees meer

Kat, boom

Kat, boom

Een meisje klimt in een boom tijdens verstoppertje en wordt door de andere kinderen vergeten. Lees meer

De Ander (Vergeten)

De Ander (Vergeten)

Annelies van Wijk vraagt zichzelf nog voor ze is opgestaan om naar de ander te kijken. Dit gaat over zitten in een tweepersoonsbed,
Eenzaamheid die in alleen zijn verandert en een vijver in het matras met een eendenmoeder erin. Lees meer

Hard//hoofd duikt in de vergetelheid

Hard//hoofd duikt in de vergetelheid

Tijdens de Vergeetweek dreunen we geheugensteuntjes op, verzinnen we ezelsbruggetjes en zetten we kruisjes in onze handpalm waarvan we ons later afvragen waar die voor waren. Lees meer

Ook automobilist moet aan de bak

Ook automobilist moet aan (of uit) de bak

Illustrator Veerle van der Veer brengt het nieuws in beeld. Dat de rechter Shell opdraagt zijn CO2-uitstoot drastisch terug te dringen, leverde vooral instemming en leedvermaak op, zagen opiniemakers in de Volkskrant. En de klánten van Shell dan, vroegen zij zich af. Lees meer

Speech: Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Honderden demonstranten protesteerden tegen de vernederende en dehumaniserende zorg voor transgender personen. Ze eisen hervorming van het zorgsysteem en riepen een ‘zomer van trans woede’ uit. Non-binaire trans vrouw Nilin gaf een openhartige toespraak. Lees meer