Een kort verhaal van Peter Zantingh." /> Een kort verhaal van Peter Zantingh." />
Asset 14

Naschok

Toen de Oost-Turkse stad Van op zondag 23 oktober werd getroffen door een zware aardbeving, wisten zo’n tweehonderd gedetineerden te ontsnappen uit de gevangenis van de stad. Ongeveer vijftig van hen kwamen weer terug nadat ze hun familie hadden gezien. Peter Zantingh schreef er een kort verhaal over.

Als ik mijn ogen open, strekt zich een grijstint uit die ik jaren niet gezien heb. Het beton is ongewoon helder. Even denk ik dat ik erdoorheen kan kijken. Het heeft een eigen horizon.
Ik ging op de grond liggen toen alles begon te schudden. We kwamen van de binnenplaats. Ik was een van de laatsten. Sommigen zaten alweer in hun cel, achter de tralies van gebroken wit. Een paar momenten later schoven hun bedden opstandig van de ene muur naar de andere, en weer terug, alsof eindelijk ook de dingen beseften dat ze er niet uit kunnen.
Pas als ik zeker weet dat de grond onder mijn lichaam weer stil ligt, sta ik voorzichtig op. Ik voel hoe mijn handpalmen, ellebogen, bekken en knieën zijn bedekt met schaafwonden. Op meerdere plekken is mijn kleding weggesleten. Ik moet gebogen staan, omdat uitstrekken te veel pijn doet. Maar ook gebogen zie ik waar de heldere kleur vandaan komt.
Van buiten.

Een ijzeren trap heeft bovenaan losgelaten en ligt verslagen op het beton. Daarachter schijnt de zon het gebouw binnen. Niet aarzelend, zoals ik hem lang geleden vaak ’s ochtends vroeg zag doen, maar plotseling en vol overtuiging, alsof hij de kans greep nu hij plotseling het kille beton kon verwarmen en verkleuren.
Ik recht mijn rug en verbijt de pijn. Ik weet wat ik moet doen.

Buiten rijden grote gezinnen in kleine auto’s langs me heen. Op de vlucht naar een deel van de stad of het land waar de huizen nog overeind staan. Ik hoor een vrouw schreeuwen in de verte, het lijkt of iemand de televisie heel hard heeft staan.
Ik kan niet goed zien in welke straat ik moet zijn, en of die straat er nog is.
Ik weet niet of ze nog leeft.

Op een muurtje zitten vijf vrouwen op een rij. Het stof valt in gedeeltes van hun hoofddoek richting hun schoot wanneer ze huilend hun hoofd schudden. De buitenwereld is nu hun gevang.
Dan staat ze plotseling in de verte, op de hoek van de straat waar we vroeger samen woonden. Haar handen vallen naast haar lichaam, alsof ze daarmee wil laten zien dat ze leeg zijn, dat ze niets meer heeft. Dan slaat ze ze voor haar opengevallen mond. Als ik naar haar toe ben gelopen en zo dichtbij sta dat ik het stof uit haar ogen kan blazen, zie ik een traan van haar wang naar de muis van haar hand springen.
‘Ik wist dat je zou komen,’ zegt ze zacht. De woorden piepen door haar vingers heen. Ik omhels haar, waardoor er een wolkje stof tussen ons opspringt. Ik knijp in haar jas. Dan kijk ik haar weer aan. Ik zie een glimlach. In de stad waar alles stuk is, zijn wij weer even heel.
‘Ik moet ook weer weg,’ zeg ik.

De meesten zijn gevlucht. Slechts enkelen kwamen terug. Het gat zit er nog, maar er staan extra bewakers bij en er is prikkeldraad voor gespannen.
Als een van de bewakers ’s avonds langs mijn cel loopt, tikt hij even met zijn wapenstok tegen de witte tralies. De echo stuitert door mijn cel. Ik kijk hem aan, en dan naar zijn riem. Ik zag er nooit eerder zo veel wapens aan hangen.
Hij knikt.
Dan loopt hij verder over de kille balustrade. Het geluid van zijn zware laarzen dooft langzaam. Ik ga op het bed zitten en kijk om me heen. Het beton van mijn cel is donkergrijs, maar ik weet hoe het er ook uit kan zien.
Bij elke naschok voel ik haar glimlach.

Peter Zantingh debuteerde dit najaar met de roman 'Een uur en achttien minuten' (De Arbeiderspers).

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Verkrachting vindt niet plaats in een vacuüm

Verkrachting vindt niet plaats in een vacuüm

Linkse mensen hebben vaak het idee dat zij buiten en boven de 'verkrachtingscultuur' staan, meent Harriet Bergman. Maar iemands politieke overtuiging zegt weinig over hoe diegene daadwerkelijk met machtsverschillen omgaat. Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Constant in verbinding en toch eenzaam

Constant in verbinding en toch eenzaam

Een plek waar je echt alleen bent en niet steeds naar je telefoon kunt grijpen. Waar vinden we die nog? Stefanie Gordin denkt met heimwee terug aan haar tijd in de Russische datsja's. Lees meer

 Giftige goudkoorts

Giftige goudkoorts

Jaarlijks belandt meer dan 130.000 kilo kwik - gebruikt voor het vinden van goud - in de Surinaamse natuur. Lees meer

Het vervolg van een rouwwoordenboek

Het vervolg van een rouwwoordenboek

De persoonlijke worsteling van Babet te Winkel om woorden te vinden voor haar rouw, was helemaal niet zo persoonlijk. Ze ontving vele berichten van mensen die zich in haar rouwwoordenboek herkenden. Dit is het vervolg van haar rouwwoordenboek. Lees meer

Hard//talk: Wie Thierry volgt

Wie Thierry volgt

Thierry Baudet heeft er heel wat kiezers bij die simpelweg hun vrijheid terug willen. Julius Koetsier vreest dat zij verzeild zullen raken in een moeras van verzinselen over UFO's en dinosaurussen. Lees meer

Nooit meer hier

Nooit meer genocide (hier)

Nooit meer genocide, dat beloven we elkaar op 4 mei. Maar wat zijn de lessen van 4 mei waard als we ze niet kunnen toepassen om nú een groep in nood te redden? Lees meer

Nieuws in beeld: Volle terrassen, volle ic's

Volle terrassen, volle ic's

Het demissionaire kabinet gaf groen licht voor het openen van de terrassen - en dus ook voor volle ic's. Lees meer

(Bos)rebellen

(Bos)rebellen

Deze week worden onze redacteurs blij van die film over het naderende Eurovisie Songfestival, eetbare bloemen en een onterecht vergeten dichter. Lees meer

Winterslaap

Winterslaap

Madeleine grapte al jaren over het houden van een winterslaap. Tot een onderzoeker dit ook echt mogelijk maakt. Wat als mensen een winterslaap zouden houden zoals dassen of beren dat doen? Een kort verhaal door Else Boer. Lees meer

Ali B gaat je niet redden

Ali B gaat je niet redden

‘Self made men’ prediken in online succescursussen dat succes voor iedereen binnen handbereik ligt. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Nieuws in beeld: Vogelgriep grijpt om zich heen

Vogelgriep grijpt om zich heen

Langs de Groningse Waddenkust zijn honderden vogels aangespoeld, die waarschijnlijk zijn geveld door de vogelgriep. Illustrator Aida de Jong brengt het lugubere nieuws in beeld. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 45

Goed advies

Deze week worden onze redacteurs blij van praktische zaken: goed advies, een nieuw rijbewijs en fijne muziek. Lees meer

Praat met mij, niet met de tekst

Praat met mij, niet met de tekst

Wout Waanders is niet alleen dichter en deel van een sexy boyband, maar ook schrijfcoach. Advies geven is natuurlijk leuk en aardig, maar wat gebeurt er als je zelf vastloopt tijdens het schrijven? Kan je jezelf terug de inspiratie in coachen? Alvast een tip: pak geen rode pen.  Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

Leven in een grijs gebied

Leven in een grijs gebied

Wat gebeurt er met je zelfbeeld als je chronisch ziek wordt? Accepteer je de ziekte als een deel van jezelf, of blijf je uitkijken naar de dag waarop je genezen bent? Lees meer

Alles Vijf Sterren: 44

Warm en comfortabel

Deze week worden onze redacteurs blij van een goede jas en muziek om mee naar bed te gaan (of juist mee op te staan). Lees meer

 Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Het maken van de digitale kunstwerken kost ‘kolossale hoeveelheden’ rekenkracht van computers, aldus the New York Times. Lees meer

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

De nieuwste verkiezingen lieten ons weer eens zien hoe Nederland aan het afglijden is naar het rechtereinde van de politiek. Hoe kan dat? Is het niet tijd dat links even boos wordt als Wilders en Baudet? Lees meer