Ferenz Jacobs belicht het fenomeen "postporno:" een kritische reflectie op het pornografische discours. "Een man die porno kijkt identificeert zichzelf met de vrouwelijke rol."" /> Ferenz Jacobs belicht het fenomeen "postporno:" een kritische reflectie op het pornografische discours. "Een man die porno kijkt identificeert zichzelf met de vrouwelijke rol."" />
Asset 14

Meisjes die van porno houden

Ferenz Jacobs kreeg van zijn huisgenoot het boek El postporno era esto (Dit was postporno) in zijn handen gedrukt, geschreven door María Llopis, mede-oprichtster van Girlswholikeporn.com. Vanuit Barcelona belicht hij het fenomeen postporno: een kritische reflectie op het pornografische discours. "Een man die porno kijkt identificeert zichzelf met de vrouwelijke rol."

"In het oorspronkelijke verhaal is Roodkapje geen klein kind maar een jongedame die voor mijnheer de wolf een striptease moet doen. Nadat ze is verkracht, in elkaar is geslagen en is vernederd, wil Roodkapje nu de rol van de Boze Wolf uit het sprookje op zich nemen. Maar ze is te zwaar mishandeld en is dus gedwongen om eerst haar wonden te likken. Dan pas kan ze verlost worden en nieuwe sprookjes schrijven. Alle Roodkapjes worden wolven in de postpornografie."

Dit las ik op de achterflap van het boek dat mijn nieuwe huisgenoot mij in mijn handen had gedrukt. El postporno era esto (Dit was postporno) van María Llopis. De boekpresentatie had ik jammer genoeg gemist, maar mijn huisgenoot was er wel naar toe gegaan en had zelfs een persoonlijke dankbetuiging bemachtigd. “Kijk, hier staat mijn naam”, zei Xavi met een grijns. Hij bleek het ex-vriendje van de schrijfster te zijn en het boek gaat over haar persoonlijke studie postpornografie in combinatie met hun turbulente relatie van zes maanden. Xavi is X in het boek. En dankzij hem had ze gedurende een halfjaar een plek om te crashen in Barcelona en kan ze eindelijk in haar uppie een orgasme bereiken.

María Llopis is mede-oprichtster van Girlswholikeporn.com. Deze actiegroep was in eerste instantie een ironische woordspeling, omdat vrouwen niet geacht worden van porno te houden, maar aan de hand van workshops, performances en korte films heeft ze het beeld van de doe-het-zelf pornografie veranderd. María schrijft, blogt, maakt films en geeft workshops en lezingen. Bij alles wat ze doet onderzoekt ze haar eigen grenzen op het gebied van seks en pornografie, fantasie en realiteit, pornografie en postporno, en dit voornamelijk in haar eigen bed in de Catalaanse hoofdstad.

Een meisje dat van porno houdt. En van porno haar werk heeft gemaakt. Zo treedt María in de voetsporen van onder anderen de Franse schrijfster en cineaste Virginie Despentes, vooral bekend door Baise-moi (Genaaid). Misschien zwaar overschat, in zowel literair als cinefiel opzicht, maar ik vind sommige van haar opvattingen behoorlijk interessant. Zij is bijvoorbeeld van mening dat een man die porno kijkt zichzelf met de vrouwelijke rol identificeert. Volgens haar heeft iedere man de fantasie dat als hij een vrouw was, hij zich precies zoals die slet in de pornofilm zou gedragen.

Symboliseert pornografie dan patriarchale structuren en vrouwenonderdrukking? Weerspiegelen pornofilms bestaande maatschappelijke en seksuele relaties? En voornamelijk, wat is precies postporno? In het Postporno Modernistisch Manifest, ondertekend door onder anderen de porno-actrices Véronica Vera, Candida Royalle en Annie Sprinkle, wordt in zeven punten kort en bondig een kunststroming gesticht die seks als de voedende, levensgevende kracht ziet en de geslachtsdelen als onderdeel van de geest omarmt. Desalniettemin, postporno is veel meer dan vlees. De definitie van postporno volgens María is “de kristallisatie van de holebistrijd van de afgelopen decennia, van de queer beweging, van de rechtvaardiging van de prostitutie binnen het feminisme, van de derde feministische golf, van alle feministische politieke stromingen, van de antikapitalistische punkscene en van de DIY-houding. Het is de toe-eigening van een genre, dat van de expliciete weergave van seks, die tot op heden is gemonopoliseerd door de porno-industrie. Postporno is een kritische reflectie op het pornografische discours.”

Ik ben net als María geen fan van de vrouwvriendelijke porno van Erika Lust, dat een tegenwicht voor mainstrain porno moet vormen. Deze van oorsprong Zweedse regisseuse woont en werkt sinds 2000 in Barcelona, waar ze haar vrouwelijke visie op porno naar buiten heeft gebracht met haar vrouwvriendelijke pornofilms Five Hot Stories For Her en Barcelona Sex Project. De films van Erika Lust zijn gebaseerd op het feit dat vrouwen eerst iemand goed willen leren kennen, voordat ze zich seksueel aangetrokken voelen tot die persoon. Maar is dit juist geen onderdeel van een burgerlijk moraal dat als een vrouw seks heeft met wisselende partners, ze het risico loopt een slet te worden genoemd? Ook vrouwen kunnen genieten van anonieme seks en hoeven niet met elke verovering een beschuitje te willen eten.

Na zeven jaar post-pornografische studie is het enige wat María Llopis kan verzekeren datgene wat de Amerikaanse porno-actrice Georgina Spelvin, vooral bekend door de klassieker The Devil in Miss Jones (1973), over het orgasme zei: “Het orgasme is dat tijdstip dat niet gemeten kan worden. Het is een mystiek instinct dat niet echt bestaat in deze dimensie.” Daar kan ik me volledig bij aansluiten. Hoe meer je neukt, hoe minder je denkt, en hoe beter je slaapt. Zoals het motto van de twee vrouwen Nadine en Manu uit Baise-moi luidt.

Pikant detail: het ex-vriendinnetje van mijn huisgenoot raakt opgewonden door grote zwarte dildo’s die zijn afgekloven door krakershonden. Dat is postporno.

-Ferenz Jacobs (Rotterdam, 1982) studeerde culturele antropologie met een specialisatie in visuele cultuur aan de Universiteit van Leiden. Hij heeft schildpadden op de stranden van de Turkse Republiek Noord-Cyprus gered en de winnende kandidaat van de eerste realitysoap in Chili geïnterviewd. Sinds drie jaar schrijft hij vanuit Barcelona voor verschillende Catalaanse en Spaanse media.-

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Vacature Lid Raad van Toezicht

Vacature Lid Raad van Toezicht

Hard//hoofd wil per 1 juni de driekoppige Raad van Toezicht uitbreiden met twee nieuwe leden waaronder een voorzitter. Mocht je willen reageren dan ontvangen wij graag voor 1 mei een reactie. Lees meer

:Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

De Stoute Stift is de gloednieuwe illustratiewedstrijd van deBuren, Stripgids, Hard//hoofd en Stichting Nieuwe Helden. Meedoen? De deadline is 1 mei 2024 (10:00). Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Fatma Shanan: de lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn 1

Fatma Shanan | De lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn

Een oase van rust midden in Berlijn. De kleine geschilderde landschappen en zelfportretten in de natuur van Fatma Shanan (1986, Israël) komen goed tot hun recht in de expositieruimte van Dittriech en Schlechtriem. De tentoonstelling ‘The Inn River’ bestaat uit een bescheiden aantal van negen schilderijen. Aucke Paulusma laat zien dat een aandachtige observatie loont, maar dat de schilderijen laten niet per se een vrolijke indruk achterlaten. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Tom Kniesmeijer leerde dansen op de remixes van discopionier Tom Moulton. Nu zijn eerste kennismaking met de muziek van deze sterproducent bijna vijftig jaar geleden is, blikt hij terug en komt hij tot een inzicht over onze tijd. Lees meer

Kür op muziek

Kür op muziek

”Onlangs las ik over wezentjes die alleen bestaan in de droom van een slapende vrouw.” Nelson Morus schreef een kort verhaal over geforceerde gezelligheid, chatbotgesprekken over lievelingsgerechten, hectiek en de alledaagse sleur. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Zo het begon 1

Zo het begon

Nele Peeters schreef een ontroerend verhaal, vol treffende zinnen en beelden. Het is dromerig verhaal, over eenzaamheid, hoop, zorgzaamheid en zwaarte. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer