Asset 14

The Candy Machine

Welkom bij Mees Leest! Een rubriek waarin Mees een poging doet haar boekenkast te analyseren en de ongelezen exemplaren tracht door te ploeteren. Een eenmansboekenclub, met verhalen uit en over de werken die al dan niet per ongeluk op haar planken zijn terechtgekomen. Deze week aflevering 2:

Tom Feiling - The Candy Machine: How Cocaine Took Over The World of Waarom cocaïne toch een ver-van-je-bedshow blijft

De beste les die ik ooit over cocaïnegebruik leerde, kwam op mijn vijftiende, ruim vier jaar voor ik het witte poeder zelf zou aanschouwen. Ik zat in de derde, en ik had net met een vriendinnetje gezien hoe John Travolta een naald in het hart van Uma Thurman had geramd. Nadat de videorecorder automatisch had teruggespoeld, zaten we met een kop thee aan de keukentafel. Haar moeder, een pittige Italiaanse dame, sprak ons toe. “Er kan met cocaïne niet zo veel mis gaan, als je maar al-tijd aan de volgende twee regels houdt: 1. Je betaalt er nooit voor, en 2. Mensen die volop aan de coke zijn, zijn niet je vrienden.” Ik knoopte het stevig in mijn tieneroren, en heb het bijna altijd nageleefd (op een korte periode na toen ik in San Francisco woonde).

Ach, coke. Na al die jaren weet ik nog steeds niet zo goed wat er nou de toegevoegde waarde van is. Van tien bier of een beetje mdma ga je elkaar tenminste nog de liefde verklaren. De enige conclusie die ik tot nu toe had getrokken over coke is dat het bij lange na de smak geld niet waard is. Tot ik afgelopen week met een makker aan de toog hing. “De enige drug die ik denk ik nooit zou gebruiken is coke, omdat daar gegarandeerd bloed aan kleeft.”

Ik viel van mijn spreekwoordelijke kruk. Achtentwintig jaar ben ik, en in al die jaren had ik hier nooit bij stilgestaan. Tuurlijk weet je ergens dat drugshandel een louche business is (hallo, Scarface) maar denk maar niet dat ook maar een moment door je heen gaat als je met een sleutel in je neus staat op de plee. Misschien draagt het op zo’n moment zelfs alleen maar bij aan de coolheidsfactor: mensen in Colombia knallen elkaar af, maar hey, wat kan het mij schelen, ik ben een motherfucking badass. Zoiets. Sjesus, wat bedroevend eigenlijk. En toen dacht ik: had ik niet nog ergens een boek over de cocaïnehandel staan?

Ja! Maar hoe kom ik daar eigenlijk aan?

“Dank je! Vet!” Toen ik het cadeaupapier openscheurde kwam The Candy Machine: How Cocaine Took Over The World tevoorschijn. Wat ik eigenlijk dacht was: “WTF? Is dit een hint? Wat moet ik hiermee?” Dat zei ik uiteraard niet. Een gegeven paard en al. Een paar serieuze vragen kwamen in me op. Hoezo had mijn vriendin het idee dat ik dit leuk zou vinden? Ik weet het aan het feit dat zij een grotere interesse had in ontwikkelingslanden dan ik (zo veel was al duidelijk uit onze compleet verschillende vakkenkeuze toen we beiden nog antropologie studeerden.) Een paar jaar later – vanochtend – vroeg ik haar of ze nog wist wat haar reden was geweest. “Ik weet niet meer waarom ik dat had gegeven, er was toen iets. Niet cocaïne, ofzo, maar iets met politiek en/of Amerika waar we het over gehad hadden. In combinatie met consumptie, geloof ik.”

Dat is het mooie aan boeken cadeau krijgen. Aan het gegeven exemplaar kan je een hoop aflezen. Wat iemand zelf leuk vindt, of wat ze denken dat jij leuk vindt. Maar meestal zijn het vooral momentopnames. Van het moment waarop je samen een discussie hebt over een onderwerp. Of het moment dat je in de Ako op het station een cadeau uitkiest uit de pocket top tien. Tot het moment waarop je uit je eigen boekenkast met je jas al aan nog snel een ongelezen boek grist om in aluminiumfolie gewikkeld mee te nemen naar een verjaardag van een veredelde kennis. En dit boek, met zijn mooie groene kaft, was het resultaat van een gesprek wat mijn vriendin en ik ooit hadden en waarvan we de strekking beiden al lang zijn vergeten. Tot ik het weer kon afstoffen om meer te leren over de bloederige achtergrond van mijn zeldzame cocaïnegebruik.

En, nog wat geleerd?

Twee weken lang heb ik dit boek overal mee naar toe gezeuld, het aan iedereen laten zien, en steeds maar weer probeerde ik mezelf er toe te zetten het te lezen. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen: ik ben niet verder gekomen dan het eerste hoofdstuk 'From Soft Drink to Hard Drug'. Het laatste ezelsoor is pas op pagina 25. Niet dat het onmogelijk moeilijke taal is, integendeel. Maar omdat de feiten je om de oren slaan.

Geconcentreerd een studieboek van kaft tot kaft lezen is nooit mijn sterkste punt geweest, ik zat liever in college of een werkgroep, en kreeg veel meer informatie mee uit discussies dan uit paragrafen. Uiteraard heb ik me door een hoop tekst heen geworsteld, maar aan het einde van mijn studie was ik vooral een meester in het scannen van belangrijke stukken. Dit boek heeft een enorme dichtheid aan informatie over de drugshandel, een onderwerp dat me voorheen nooit veel had geïnteresseerd en wat me nu nog steeds niet kon bekoren. Uiteraard kreeg ik de suggestie om misschien een gram te bestellen en het dan in een keer uit te lezen, maar als ik ergens geen zin in had was het in mijn eentje aan de sos een boek over de Pablo Escobars van deze wereld door te ploegen.

Dus echt helemaal niets van opgestoken?

Jawel. Cocaïnehandel is een ver-van-ons-bedshow. En legalisatie zou een goed idee zijn. Maar de beste cocaïneles blijft nog steeds die uit 1999, met de twee regels van de Italiaanse mama: niet betalen, geen gebruikers tot je vrienden rekenen.

En in welk gezelschap verkeert dit boek op de plank?

(Toen ik de grote foto schoot lag het boek een beetje hangend op de buren, maar inmiddels staat iedereen weer fier rechtop.)

Gstaad 95-98 - Marek van der Jagt

Boeken van Arnon Grunberg SORRY MAREK VAN DER JAGT doen het goed als cadeaus. Ik heb, schat ik, minstens vijf geschonken Grunbergs in de kast staan. Je begrijpt zelf ook wel dat dit een aparte aflevering van Mees Leest gaat worden. Dit exemplaar kreeg ik van Ilay den Boer, theatermaker en fervent Grunbergfan, die ik al jaren niet heb gesproken.

Het Volgende Verhaal - Cees Nooteboom

Ik heb geen idee hoe ik aan dit boekje kom, ik heb het in elk geval niet gelezen. Voorin staat een stempel: Bergensche Boekhandel. Tel 02208-12481. Ik heb nog nooit een telefoonnummer op die manier genoteerd gezien, maar als het uit Bergen kwam was het of van mijn moeder, maar waarschijnlijker van mijn opa.

De Keukenprinses: Kookboek voor bevrijde vrouwen - Sanderijn Cels

Als je een sloddervos bent, vinden mensen het grappig om je boeken te geven met titels als ‘De Keukenprinses’, ‘Hoe Maak Ik Schoon’, of ‘Goed Geregeld!’. Dit zijn allemaal boeken die ik nu dus bezit. Ik kijk ze uit protest niet in en leef nog altijd in een chaos, maar ik vermoed dat dit best een leuk boek is eigenlijk.

-

Kijk uit naar de volgende aflevering van Mees leest:
George Orwell - 1984 of Het boek dat iedereen uit mijn geboortejaar eigenlijk verplicht moet lezen

Vorige aflevering gemist? Klik hier voor Mees leest: Nescio

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nieuws in beeld: Geen heil in het 'onheilshuis'

Geen heil in het 'onheilshuis'

Het ogenschijnlijk onschuldige adres Qingcheng Park 14-3-202 in Bejing werd na een zesvoudige moord een 'xiongzhai': een huis dat ongeluk brengt en schier onverkoopbaar is. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Horror, honden en verlangen 1

Horror, honden en verlangen

Deze week worden onze redacteurs blij van een film die de Gouden Palm waard is, een uitkomst voor hondenbezitters met een volle agenda en een debuutroman. Lees meer

10 procent is genoeg om een klimaatramp te voorkomen

10 procent is al genoeg om een klimaatramp te voorkomen

Volgens het laatste IPCC-rapport zijn we al cruciale kantelpunten in de opwarming van de aarde gepasseerd. Toch vindt Max Beijneveld hoop in de sociale wetenschap, die aantoont dat we voor duurzame verandering ook bereikbare kantelpunten bestaan. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Nieuws in beeld: Remkes haalt de rem eraf

Remkes haalt de rem eraf

De nieuwe informateur Johan Remkes heeft duidelijk minder geduld dan zijn voorgangers. En terecht, vindt Rueben Millenaar. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 51

Wees jezelf, ook achter glittercoulissen

Deze week worden onze redacteurs blij van authenticiteit, een nieuw boek van een favoriete schrijver en glitter. Lees meer

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Net als in Amsterdam rijzen de huren in Berlijn de pan uit. Regelingen om die stijging tegen te houden - zoals de zogenaamde Mietendeckel ('huurdeksel') - worden teruggedraaid, met grote protesten als resultaat. Nina Läuger sloot zich bij een van de protesten aan. Lees meer

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen 5

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen

Hoe schrijf je over iets wat niet meer tastbaar is? Miray van der Bend schreef een collagegedicht over vakanties van vroeger in Turkije. Over de geur van het vliegveld, de granaatappels in de tuin van haar oma, de rimpels op haar gezicht. Lees meer

Pijn en glorie

Pijn en glorie

Jonathan van der Horst onderzoekt mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 3, over Pedro Almodóvars film Dolor y Gloria. Lees meer

Gebroken Kaars van Sanne Balen over yoga, liefde en leed

Gebroken Kaars

De hoofdpersoon schrikt ondersteboven wakker. Hoe geef je jezelf een houding als je wereld op zijn kop staat? De titel van dit kortverhaal van Sanne van Balen over yoga, liefde en leed is tevens de aanbevolen leeshouding. Leg je kamer eens langs je benen omhoog, en begin. Lees meer

Hard//hoofd zoekt eindredacteuren! 1

Hard//hoofd zoekt eindredacteuren!

Hard//hoofd is op zoek naar scherpzinnige eindredacteuren (fictie/non-fictie) die ons tijdschrift structureel willen komen versterken. Lees meer

Nieuws in beeld: Alleen samen houden we de crisis gaande?

Alleen samen houden we de crisis gaande?

Vaker dan elk ander Europees volk geven Nederlanders hun medemens ervan de schuld dat de coronacrisis nog steeds voortduurt. Lees meer

Blik of een Lappendeken 3

Blik of een lappendeken

Een fragment uit het afstudeerwerk van Dino de Haas, een sciencefictionstrip over de alledaagse horror van productiviteit, over queer relaties en queer geluk. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Naast de indrukwekkende documentaire 'I Am Not Your Negro' zijn ook de boeken en essays van James Baldwin de moeite waard, meent Roel Meijvis. Baldwin leert ons wat het betekent om mens te zijn, juist door geen antwoord te geven op die vraag. Lees meer

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

In de gedichten van Nora van Arkel spoelen herinneringen aan en wordt er lego in de sloot gegooid. 'Alsof een eindeloze hoeveelheid tijd zich voor me uitstrekte / loom achterover ging liggen totdat het hele /landschap tijd was geworden'. Lees meer

(Geen onderwerp)

(geen onderwerp)

Vijf huisgenoten proberen via e-mails in contact te blijven over hun huis dat steeds viezer wordt. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer