tickets
Asset 14

Zorg

Als een volwassen man ziek wordt moet hij terug naar zijn ouders. Dit korte verhaal van Koen Alfons werd geïllustreerd door Nina Mathijsen.

De radio vertelt dat op het toppunt van een epidemie, tweeëntachtig op honderdduizend Nederlanders zijn geveld door griep. Ik ben een van de gelukkigen. Wat doet een alleenwonende man die op maandagochtend zwetend wakker wordt op een slecht verwarmde etage in Amsterdam-West?

Die man gaat naar zijn ouders.

Vlak na de ochtendspits boemel ik door herfstig Holland en werp waterige blikken op de polders. Ik zie weilanden en bij elkaar schurkende koeien. Troosteloze graffitiviaducten. Een fietser houdt zijn hoed vast.

Na het verlaten van station Buiten volgt een korte rit over de busbanen van de stad zonder ziel. De laatste meters door de ouderlijke straat, een druk op de bel, de honden slaan aan – een eeuwige combinatie.

Illustratie: Nina Mathijsen

Ze doen samen de voordeur open. En aldaar begint De Zorg. Gefronste wenkbrauwen boven onderzoekende ogen. Mijn vader: "Ben jij ziek?" Mijn moeder: "Oh, jochie."

Ik word met zachte dwang de huiskamer binnen geleid, waar het warm is en Jack Russell, Border Collie en Giuseppe Verdi me welkom heten. Of ik koffie wil. Nee, koffie is het laatste wat ik wil. Thee? Slappe thee? Ja. Een zachtgekookt ei soms? Ja. Ik voel me een zachtgekookt ei en ik wil een zachtgekookt ei. Met beschuit.

Het wordt allemaal geregeld.

Aan de eettafel, kleine hapjes, een dekentje om mijn schouders. Mijn moeder gaat naast de afzuigkap een sigaartje roken. Mijn vader niet, omdat zijn cardioloog hem anders nooit meer zal aankijken.

Zoals hij daar zit, zijn vuist om niet de laatste Nespresso van vandaag, herken ik hem van de enige foto die ooit in zijn jeugd van hem is gemaakt. Mijn 15-jarige vader op klompen, gehurkt naast rijen andijvie op de kwekerij van mijn opa. Iedere zomerochtend, vóór school, moest hij met een gieter al die rijen langs – griep of geen griep.

"En anders wachtte er een eind hout." Dat zegt hij met een glimlach terwijl mijn moeder haar ogen ten hemel slaat. Dit verhaal heeft ze eerder gehoord, net als overigens de gehele inhoud van de Volkskrant van vanochtend.

Ze zegt: "Het bed staat al klaar", en dooft haar sigaar in de gootsteen. "Je vader brengt je wel even."

We richten ons tegelijk op en een moment verdenk ik hem ervan dat hij me de trap op gaat dragen, maar zover komt het niet.

Illustratie: Nina Mathijsen

Op zolder is mijn vaders werkkamer – sinds zijn pensionering de plek waar hij in rust zijn voetbalwedstrijden kan kijken en alle actualiteitenprogramma’s die de publieke omroep hem voor de voeten durft te gooien.

Er staat een opvouwbaar bed, of zoals mijn vader zegt: een veldbed. Het is strak opgemaakt met een extra laken onder het dekbed tegen het onvermijdelijke zweten. Op het hoofdkussen ligt Sabbath’s Theater – in het geval ik niet kan slapen. Dat ik het verhaal al ken, doet niet ter zake. Roth is heilig in dit huis en hij zal mijn herstel bespoedigen.

Dan, vanaf de overloop, mijn moeder: "Leen hem even een pyjama! Die heeft ‘ie vast niet bij zich." Mijn vader kijkt me aan en ik schud mijn hoofd. Dat ik al vanaf mijn zestiende in mijn blote vel slaap, heb ik ze nooit verteld. Wanneer ik in mijn ondergoed en op kousenvoeten klaar sta om erin te duiken, steekt ze haar hoofd door de deuropening en keurt mijn lichaam. "Jij eet te weinig."

Ik knik. Dat klopt moeder. Ik drink teveel en eet te weinig. Maar ik heb een vermoeden dat daar de komende dagen verandering in zal komen.

"Als je wat nodig hebt geef je maar een gil. We zijn gewoon de hele dag thuis." En dicht gaat de deur. Ze dalen af en ik hoor mijn vader nog brommen dat die honden natuurlijk wel gewoon uitgelaten moeten worden en zij zegt dat hij dat dan maar een keer alleen moet doen.

Illustratie: Nina Mathijsen

Ik werp nog een laatste blik door het ruitvormig raam en aanschouw de achtertuin. De kleine kas wacht op lente en tomaten en aardbeien. Een houtduif waggelt over het gazon, niet geplaagd door regen en wind, op zoek naar de buit die mijn moeder her en der heeft verstopt: twee helften van een sinaasappel, een overgebleven stokbrood, een paar handjes muesli. Aan de pergola hangen netjes met vet en zaden. Vorige maand vertelde ze aan de telefoon over een specht die al dagenlang in de hoge esdoorn een woning aan het uithakken was. Ik zoek maar zie niets - geen specht, geen spechtenwoning.

Dan, in het veldbed onder het schuine dak, schakelt de griep naar de vijfde versnelling. Een onbedaarlijk rillen, van heet naar koud en weer terug. Spieren in rug en schouders trekken samen, het zweten vangt aan bij mijn onderbenen. Ik trek het dekbed op tot mijn aan mijn kin. Ik voel me heerlijk.

Een vriend vertelde me ooit dat het niet zo werkt tussen hem en zijn ouders. Geen hekel aan elkaar, gewoon niet zoveel liefde.

Mijn wens: laat hem niet de griep krijgen.


--
Dit is een gastbijdrage van Koen Alfons.

Mail

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Zonder advertenties en helemaal gratis.

En dat heeft resultaat. Hard//hoofd’ers Iduna Paalman en Joost Oomen werden dit jaar door de Volkskrant verkozen tot literair talent van het jaar.

Een plek als Hard//hoofd kan alleen bestaan met jouw steun. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunstwerken van veelbelovende makers, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan
het laatste
10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

Op de eerste lentedag van dit decennium viert Hard//hoofd haar 10-jarig bestaan in Het HEM. Samen met de alchemisten van deze tijd toveren we Het HEM om tot nachtlaboratorium. Vier met ons mee! Lees meer

 Klimt achter de klimop

Klimt achter de klimop

Italiaanse tuinmannen bevrijdden een vrouw die zo'n 60 tot 100 miljoen euro waard blijkt. Het nieuws in beeld door Veerle van der Veer. Lees meer

Trotse mixtape

Trotse mixtape

Als je buren aan de deur komen bonzen, is dat om de link naar deze playlist te vragen. Lees meer

Automatische concepten 32

Het glas had jouw vorm

Thijs Joores bespreekt in zijn gedichten een donkere kant van trots: over het Imposter Syndrome en thuiskomen bij je ouders waar je kindertekeningen nog op het toilet hangen. Lees meer

Alles vijf sterren: 19

Trots op onze menselijkheid

Deze week worden we blij (en trots) van burlesque, zwart-witfoto's in elke kleur van de regenboog en het tweede seizoen van Sex Education. Lees meer

De humblebrag

De humblebrag

Anne Staal gaat in gesprek met haar miereneter, want er moet haar iets van het hart. Lees meer

Stemmen die wegsterven in de wind

Stemmen die wegsterven in de wind

Een auteur heeft zich teruggetrokken in een grauwe hotelkamer en werkt aan een boek, om niet te hoeven praten en niks uit te hoeven leggen. Voor zolang het duurt. Want van wie is het boek uiteindelijk: van de schrijver of van de lezers? Lees meer

 Wat betekent het om erbij te horen?

Wat betekent het om erbij te horen?

In deze extra Beeldspraak, speciaal voor de Trotse week, zoomt Alex Avgud in op de lichamen van zij die zich niet aan de norm wensen te houden: migranten, lhbt'ers of beide. Lees meer

Zondeval 2.0: hoe (niet) te leven in de klimaathel

Zondeval 2.0 Hoe (niet) te leven in de klimaathel

Terwijl de aarde warmer wordt dan goed voor ons is, ziet Iris Blaak dat mensen naar uitersten grijpen om hiermee om te gaan. Waar de een zijn kop in het zand steekt, neemt de ander juist het drastische besluit om zich niet meer voort te planten. Lees meer

Column: Jouw haar is ook mooi, hoor

Jouw haar is ook mooi, hoor

Iduna Paalman kan nog steeds met schaamte terugdenken aan die keer dat een jongen op het festival vond dat ze tof haar had, en hoe ze dat voor even geloofde. Lees meer

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Uiterlijk schoon is zowel een vloek als een zegen voor Jihane Chaara. Ze merkt dat het al te vaak het zicht ontneemt op alles wat er onder de oppervlakte aanwezig is. Ze zoekt haar heil in de filosofie van body neutrality. Lees meer

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Yentl van Stokkum onderzoekt de trots die ze in haar dagelijks leven om zich heen ziet: in kleedkamers, in opgeruimde kamers en in primetime televisieprogramma's. Lees meer

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Honger en rampspoed te over in de wereld, maar op sociale media ziet Wieneke van Koppen alleen maar voorspoed en persoonlijk geluk. Hoe zit dat? Ze gaat te rade bij emotie-psycholoog Ad Vingerhoets. Lees meer

Train je trots

Train je trots

Roos Wolthers besefte dat ze eigenlijk nooit trots is op zichzelf. Sterker nog: ze ziet vooral wat ze verkeerd doet. Maar trots kun je trainen. Een tip om je eigen prestaties te benoemen. Lees meer

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Deze week paradeert, poseert en flaneert Hard//hoofd erop los, want wij zijn trots, en de hele wereld mag het weten. Lees meer

 Kikker-K'NEX

Kikker-K'NEX

Amerikaanse wetenschappers zijn erin geslaagd kleine robotjes te maken met levende cellen uit kikkerembryo's. Aida de Jong bracht het nieuws in beeld. Lees meer

 1

Lieflijkheid, comfort, en verbeelding

Deze week worden we blij van een boek van Jenny Slate, een fleecepyjama en de horoscopen van Rob Breszny. Lees meer

 1

Collectief protest is nodig voor individueel geluk

Wolter de Boer luisterde naar de kersttoespraak van de koning en was verheugd dat hij over onze geluksobsessie sprak. Wel liet de koning een paar belangrijke maatschappelijke factoren voor de ellende van individuen achterwege in zijn rede. Lees meer

Seoul 2

Seoul

Thijs Joores schreef deze ritmische gedichtencyclus tijdens de jaarwisseling in Seoul. Het begint kalm, maar eindigt in een wervelwind aan gedachten en reflecties. Lees meer

Petrov zit

Petrov zit

Maria draaide zich om en liep de kamer uit. Petrov staarde naar het bruine plastic, de hoorn, de zwart met witte cijfers. Zijn starre billen raakten het leer en zijn ogen werden naar het tafeltje naast het raam getrokken. Het tafeltje met de telefoon, ver buiten zijn bereik. Zijn gedachtes vormden woorden die hij niet... Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n platform is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunst, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan