Asset 14

De yogaleraar

Max’ vriendin Vera stelt voor om haar yogaleraar een paar nachtjes te logeren uit te nodigen. Maar al snel blijkt dit de normale gang van zaken in hun relatie op z’n kop te zetten.

Toen ik thuiskwam wist ik gelijk dat er iets niet goed zat. Vera zat op de bank met haar armen over elkaar. Ze zag eruit als iemand die de opdracht had gekregen een wachtend persoon uit te beelden.
‘Is er iets?’ vroeg ik.
Ik was met mijn jas nog aan naast haar gaan zitten. Omdat Vera zich anders gedroeg dan normaal, wist ik opeens ook niet meer zo goed wat ik met mezelf aan moest.
‘Paul komt vanavond langs,’ zei ze. ‘Hij blijft een paar nachten bij ons slapen.’
‘Wie is Paul?’
‘Mijn yogaleraar. Ik heb wel eens over hem verteld toch?’
Dat had ze inderdaad. Als Vera eenmaal over yoga begon was er geen ontkomen meer aan. Ze raakte niet uitgepraat over chakra’s en de verschillende posities die een goede uitwerking hadden op je immuunsysteem. Als ik weer eens pijn aan mijn rug had dwong ze me de dog pose head down te doen, op een toon die impliceerde dat ik al het lijden helemaal aan mezelf te danken had. Toch zei ik:
‘Nee, dat kan ik me niet herinneren.’
‘In ieder geval komt hij vanavond langs en blijft hij slapen.’
‘Waarom?’
‘Hij heeft het moeilijk.’
Ik begreep niet hoe een yogaleraar het moeilijk kon hebben. Dat soort mensen was er toch juist om andere mensen te verlichten?
‘Heeft hij geen andere plek waar hij kan blijven?’ vroeg ik.
‘Je begrijpt het punt niet.’ 
‘Welk punt?’
‘Dat je dingen voor andere mensen moet doen, dat je andere mensen moet helpen.’
‘Ik ken Paul niet, dus ik weet ook niet zo goed hoe ik hem moet helpen, geloof ik.’ 
‘Verdomme Max!’
Vera vloekte niet omdat ik weigerde te helpen. Ze vloekte omdat de dingen al langer niet meer gingen zoals ze volgens haar hoorden te gaan. ’s Ochtends liet ze verwijtende briefjes achter op het aanrecht. Er waren avonden waarop ze weigerde met me in de woonkamer te zitten omdat ik verkeerd in mijn energie zat.
‘Oké prima,’ zei ik. ‘Wat jij wilt.’

Die avond maakte ik linzensoep omdat ik dacht dat het iets was waar yogaleraren van hielden. Ik stelde me voor dat we de soep bij kaarslicht zouden eten op kleine kussentjes in de woonkamer.

Hij leek in de verste verte niet op een yogaleraar.

Misschien hadden we nog wel ergens wierook liggen, dan zou de yogaleraar zich vast meer op zijn gemak voelen. Ik was de keukenkastjes aan het doorzoeken toen Vera binnen kwam lopen.
‘Wat ben je aan het doen?’ vroeg Vera.
‘Ik zoek wierook.’
Vera zei niets, ze keek me alleen maar aan alsof ik gek was.

Ik moet zeggen dat ik een beetje teleurgesteld was toen Paul bij ons aanbelde. Hij leek in de verste verte niet op een yogaleraar. Als iemand me verteld had dat hij bij een bank werkte, had ik het waarschijnlijk ook geloofd. Hij schudde me heel beleefd de hand. Geen Namasté-groet.
‘Ontzettend fijn dat ik hier kan blijven,’ zei Paul.
Het was lang geleden dat ik iemand zo oprecht had horen praten.

Wat voor spirituele gaven Paul precies bezat wist ik niet, maar in ieder geval hadden ze een positieve invloed op Vera’s humeur. Ze was vrolijker dan ik haar in lange tijd gezien had. Tijdens het eten vertelde ze over mijn olieverfschilderijen, ze zei dat ik een groots kunstenaar was. Ze legde zelfs even haar hand op mijn knie.
‘Willen jullie een grappig verhaal horen?’ vroeg ze. ‘Vanochtend had ik een vrouw op gesprek die stemmen in haar hoofd hoorde. Toen ik haar vroeg of ze volgende week weer terug kon komen zei ze: “Dat moet ik even met Bob overleggen.” Ze heeft vijf minuten tegen zichzelf zitten praten.’
Vera moest zelf nog het hardste lachen om de anekdote.
Ik wist niet wat ik hoorde. Vera vertelde nooit verhalen over haar patiënten. Toen we net bij elkaar waren en ik nog in de illusie verkeerde dat je als geliefden geen geheimen voor elkaar hoorde te hebben, zat ik nog wel eens te vissen. ‘Eén anekdote,’ vroeg ik haar als we ’s avonds in bed lagen. ‘Meer hoef ik niet te weten. Ik wil gewoon een beetje een beeld hebben van wat je de hele dag aan het doen bent.’ Maar Vera gaf nooit toe. ‘Ik ben een arts,’ zei ze dan. ‘Net zoals alle andere artsen. En ik heb een beroepsgeheim.’
Maar nu gooide ze zomaar van alles op tafel.
‘Hoe ben je eigenlijk yogaleraar geworden?’ vroeg ik aan Paul.
‘Ik heb een cursus gevolgd,’ antwoordde hij op zakelijke toon. Ik kon me niet voorstellen dat hij op andere momenten in een volle yogastudio sprak over innerlijke reizen.

Paul vertrok na het eten naar de logeerkamer.

'Er klopt iets niet, begrijp je?'

Ik had verwacht dat Vera’s humeur om zou slaan nu Paul er niet meer was, dat ze gewoon een vrolijk toneelstukje speelde omdat we iemand te gast hadden. Maar Vera bleef vrolijk terwijl ze de tafel afruimde. Ze schonk wijn in, zette jazzmuziek op. Alsof het weekend was.
‘Zie je hoe fijn het is om iets voor een ander te doen?’ vroeg ze.
‘Ja,’ zei ik, al wist ik niet echt of we Paul hadden geholpen.
Vera sloeg haar armen om me heen.
‘Ben je blij?’ vroeg ze.
Ik knikte omdat ik wist dat ze dat wou.
‘Wat voor problemen heeft Paul precies?’ vroeg ik. ‘Zit hij in een scheiding?’
Vera legde haar vinger op haar lippen. ‘Niet nu,’ 

De volgende ochtend werd ik wakker in een bed van omgewoelde lakens. Vera had ochtenddienst, dus ze was al de deur uit. Ik herinnerde me weer dat we te veel wijn hadden gedronken, dat we seks hadden gehad op de bank, dat ik Vera de trap op had gedragen. Nu voelde het opeens heel verkeerd, alsof de energie in het huis verstoord was. Ik moest iets doen. Ik trok mijn badjas aan en liep naar beneden. In de keuken belde ik Levi. Dat deed ik altijd als er dingen mis dreigden te gaan.
‘Wat scheelt eraan?’ vroeg Levi. Hij klonk opvallend rustig.
‘Het is allemaal zo ontzettend vreemd,’ zei ik. ‘Er zit een yogaleraar in ons huis. Vera heeft hem meegenomen en nu gedraagt ze zich opeens heel anders. Ze vertelde allemaal dingen over haar patiënten. We hebben gisteravond seks gehad terwijl we het maanden niet deden. Er klopt iets niet, begrijp je?’
‘Wat klopt er precies niet?’ 
Daar had ik niet echt een duidelijk antwoord op. 
‘Het klinkt namelijk positief,’ zei Levi. ‘Jullie hebben weer seks en dan kan je ook nog eens de hele dag gratis yoga doen.’
‘Ik ben bang.’
‘Neem valeriaan,’ zei Levi. ‘Dat helpt.’
Toen ik had opgehangen voelde ik dat er een vreemde energie in het huis hing. Ik draaide me om. Paul stond voor me in een rode kimono. Opeens zag hij er veel meer uit als een yogaleraar.
‘Is er iets?’ vroeg hij.
‘Nee,’ zei ik. ‘Het is niets.’

Mail

Emma Stomp heeft net zo’n serieuze koffieverslaving als Lorelai Gilmore.

Inge Rylant is een illustrator en designer uit Antwerpen. Ze werkt voor verschillende disciplines en media binnen kunst, cultuur, mode en design. Het abstraheren van de alledaagse wereld is de essentie van haar werk.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
'Mijn familiegeschiedenis is een puzzel waarvan ik steeds meer stukjes vind’ 1

‘Mijn familiegeschiedenis is een puzzel waarvan ik steeds meer stukjes vind’

Na het overlijden van zijn grootouders vinden Stephan Splinter en zijn vader op zolder een schat aan informatie. Aan de hand van de documenten en de spaarzame verhalen van opa, beginnen ze hun veelbewogen familiegeschiedenis in Nederlands-Indië te reconstrueren. Lees meer

Nieuws in beeld: Donorhart uit een doos

Donorhart uit een doos

De heart-in-a-box kan (vlak) na het overlijden van een donor diens hart weer op gang laten komen. Illustrator Simcha van der Veen is diep onder de indruk. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 47

Ontspan, Vladimir is hier

Deze week worden onze redacteurs blij van de zooi van iemand anders, de PlayStation en een Putin-stickerpakket. Lees meer

Verkrachting vindt niet plaats in een vacuüm

Verkrachting vindt niet plaats in een vacuüm

Linkse mensen hebben vaak het idee dat zij buiten en boven de 'verkrachtingscultuur' staan, meent Harriet Bergman. Maar iemands politieke overtuiging zegt weinig over hoe diegene daadwerkelijk met machtsverschillen omgaat. Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Constant in verbinding en toch eenzaam

Constant in verbinding en toch eenzaam

Een plek waar je echt alleen bent en niet steeds naar je telefoon kunt grijpen. Waar vinden we die nog? Stefanie Gordin denkt met heimwee terug aan haar tijd in de Russische datsja's. Lees meer

 Giftige goudkoorts

Giftige goudkoorts

Jaarlijks belandt meer dan 130.000 kilo kwik - gebruikt voor het vinden van goud - in de Surinaamse natuur. Lees meer

Het vervolg van een rouwwoordenboek

Het vervolg van een rouwwoordenboek

De persoonlijke worsteling van Babet te Winkel om woorden te vinden voor haar rouw, was helemaal niet zo persoonlijk. Ze ontving vele berichten van mensen die zich in haar rouwwoordenboek herkenden. Dit is het vervolg van haar rouwwoordenboek. Lees meer

Hard//talk: Wie Thierry volgt

Wie Thierry volgt

Thierry Baudet heeft er heel wat kiezers bij die simpelweg hun vrijheid terug willen. Julius Koetsier vreest dat zij verzeild zullen raken in een moeras van verzinselen over UFO's en dinosaurussen. Lees meer

Nooit meer hier

Nooit meer genocide (hier)

Nooit meer genocide, dat beloven we elkaar op 4 mei. Maar wat zijn de lessen van 4 mei waard als we ze niet kunnen toepassen om nú een groep in nood te redden? Lees meer

Nieuws in beeld: Volle terrassen, volle ic's

Volle terrassen, volle ic's

Het demissionaire kabinet gaf groen licht voor het openen van de terrassen - en dus ook voor volle ic's. Lees meer

(Bos)rebellen

(Bos)rebellen

Deze week worden onze redacteurs blij van die film over het naderende Eurovisie Songfestival, eetbare bloemen en een onterecht vergeten dichter. Lees meer

Winterslaap

Winterslaap

Madeleine grapte al jaren over het houden van een winterslaap. Tot een onderzoeker dit ook echt mogelijk maakt. Wat als mensen een winterslaap zouden houden zoals dassen of beren dat doen? Een kort verhaal door Else Boer. Lees meer

Ali B gaat je niet redden

Ali B gaat je niet redden

‘Self made men’ prediken in online succescursussen dat succes voor iedereen binnen handbereik ligt. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Nieuws in beeld: Vogelgriep grijpt om zich heen

Vogelgriep grijpt om zich heen

Langs de Groningse Waddenkust zijn honderden vogels aangespoeld, die waarschijnlijk zijn geveld door de vogelgriep. Illustrator Aida de Jong brengt het lugubere nieuws in beeld. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 45

Goed advies

Deze week worden onze redacteurs blij van praktische zaken: goed advies, een nieuw rijbewijs en fijne muziek. Lees meer

Praat met mij, niet met de tekst

Praat met mij, niet met de tekst

Wout Waanders is niet alleen dichter en deel van een sexy boyband, maar ook schrijfcoach. Advies geven is natuurlijk leuk en aardig, maar wat gebeurt er als je zelf vastloopt tijdens het schrijven? Kan je jezelf terug de inspiratie in coachen? Alvast een tip: pak geen rode pen.  Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

Leven in een grijs gebied

Leven in een grijs gebied

Wat gebeurt er met je zelfbeeld als je chronisch ziek wordt? Accepteer je de ziekte als een deel van jezelf, of blijf je uitkijken naar de dag waarop je genezen bent? Lees meer