Asset 14

Ochtendleed

Kort verhaal: Ochtendleed

Het is een ondergeschoven kindje in de literatuur: het leed dat je ervaart wanneer je 's ochtends naar je werk moet, terwijl je partner ziek in bed blijft liggen. Gelukkig is er nu dit korte verhaal van P. van Stingelande.

Ik schrik wakker. Je hoestte weer als een kanon. Mijn hart raast en ik til mijn hoofd op van het kussen. Kwart over twee, zeggen de fluorescerende wijzers van de wekker op mijn nachtkastje. Ik laat mijn hoofd terug in het kussen vallen en kreun. Je kreunt harder terug.

De wekker tikt en mijn hart bedaart. Als ik weer hoop begin te koesteren op slaap, barst een nieuw hoestsalvo los. Ik kreun. ‘Wat?’ kreun je terug.

Ons hoestritueel herhaalt zich elk half uur.

Om halfzeven gaat de wekker af. Ik stap uit bed en schop slaapdronken tegen een bedpoot aan. Ik grom gepijnigd.

‘Gaat het?’ mompel je.

Met een hand tegen de muur stommel ik naar de stoel waarover mijn kleding hangt. Ik trek alles een voor een aan, hink even als de broekspijp niet mee wil werken, maar bewaar ten slotte mijn evenwicht door met een bonk tegen de muur aan te vallen. Je kreunt, ik kreun terug, je kreunt nog wat harder en barst wederom in hoesten uit. Ik verlaat de slaapkamer.

Ik loop naar de badkamer en poets mijn tanden. Ik druk wat in de wallen die als ballonnetjes onder mijn ogen hangen. Ondertussen belandt een sliert tandpasta op mijn trui. Ik maak een handdoek nat en wrijf ermee over de vlek tot mijn borst doorweekt is.

Terwijl ochtendurine in de pot klatert, hoor ik je hoesten in de slaapkamer. Waarom moest je de héle nacht aan één stuk door liggen kreunen en zuchten en rochelen? De hoestbuien echoën door mijn hoofd, zachter en zachter, tot ik bijna in slaap val. Ik verlies mijn evenwicht en grijp in een reflex naar de wasbak naast het toilet. Wonder boven wonder blijft de schade beperkt.

Niet alles zit tegen vandaag. Met ongeschonden broekspijpen stommel ik langs de muren naar de huiskamer. Ik ga zitten op een stoel, schuif mijn linkervoet in zijn schoen en geeuw hartgrondig.

Dan breekt de veter.

Ontzet staar ik naar het stuk rafelige veter in mijn hand. Ik kan wel huilen. Zouden er nieuwe veters in huis zijn?

Ik loop terug naar de slaapkamer.

‘Nieuwe veters,’ fluister ik vanuit de deuropening de duisternis in, naar de plek waar jouw hoofd ongeveer moet zijn, ‘weet jij zo waar die liggen?’

Het bed kraakt. ‘Ik wil slapen,’ mompel je.

‘Ik kom te laat. Alsjeblieft.’

‘In de keukenla misschien? Ik weet niet… Ik voel me echt niet lekker…’ Je begint te hoesten, droog en dreunend.

In de keuken trek ik de bestekla open, maar zie geen veters. Ik open een tweede la, maar zie ook daar geen veters. Ik staar een moment naar de grond, naar de schoen met zijn halve veter, naar de andere, nog schoenloze voet die bevriest op de stenen vloer. ‘Godver-de-godver-domme’, grom ik; ík ben degene die naar zijn werk moet, straks in de auto, in de file, naar een kantoor vol collega’s met hele veters en opmerkingen over mijn halve veter.

Ik trek de derde lade zo hard open dat de inhoud eruit vliegt. Zuchtend duw ik de koffiefilters en de rollen aluminium terug in hun la. Als laatste raap ik zo’n plastic strip op met ijzerdraadjes om vuilniszakken mee te sluiten. Met deze strip keer ik terug naar de stoel waar mijn rechterschoen wacht.

Ik trek de achtergebleven veterhelft uit mijn linkerschoen. Daarna knoop ik vier ijzerdraadjes aan elkaar en rijg deze veter door de gaatjes.

Ik kijk naar het achterlijke resultaat: een aan elkaar geregen vuilniszak met schoenzool. Ik strik de andere schoen, sta op en pak de autosleutels. De metalen veteruiteindes prikken in mijn voet. De eerste collega die over mijn vuilnisveter begint, sla ik op zijn bek.

Ik open de slaapkamerdeur om je een kusje te geven. IJzerdraad dringt de huid van mijn wreef binnen. Ik wil tegen de deur schoppen maar schraap in plaats daarvan mijn keel.

‘Ik sliep net,’ mompel je.

Ik loop naar je toe en stoot tot overmaat van ramp mijn scheen tegen de rand van het bed. Jouw daaropvolgende kreun ontketent een nieuwe hoestbui. Ik staar de duisternis in maar zie niets. Ik wil zeggen dat je niet zo moet kreunen, dat jíj lekker verder mag slapen in je warme bedje. Maar ik houd me in; ik heb geen tijd om te discussiëren. Ik zoek je hoofd en geef een kus.

Vervolgens loop ik met kromme tenen naar de andere kant van het bed. De ijzerdraadjes prikken steeds dieper in mijn wreef. Ik wil schreeuwen.

‘Wat doe je?’ vraag je.

‘Niets, ga maar weer slapen,’ fluister ik. Ondertussen verdraai ik de wekkerwijzer zo dat het alarm over een half uur af zal gaan. Zonder geluid te maken, zet ik de wekker terug en verlaat ik het huis.

Stapvoets rij ik over de natriumgeel verlichte vierbaansweg. Ik trommel met mijn bevroren duimen op het stuur. De ventilator blaast mijn trui droog en de regen roffelt op het dak. De ijzerdraadjes prikken gelukkig niet meer in mijn voet. Ze vallen eigenlijk amper op als ik de broekspijpen wat naar beneden duw. Mijn hoofd opent zich. Had ik de twee kapotte veterhelften niet beter aan elkaar kunnen knopen?
De autobuurman reinigt met een nagel zijn tanden. Ondertussen neurie ik mee met de radio en bedenk ik enkele snedige opmerkingen om mogelijke vetercriticasters de mond mee te snoeren.

Ik denk weer aan je gehoest. Je schrapende longen, je kromgetrokken rug. Je klonk vannacht toch best wel ziek, jij arm meisje. Ik kijk naar het digitale klokje in het dashboard. Over een minuut gaat mijn wekker af.

Foto: Jean-Maxim van Dijk

Mail

P. van Stingelande is kameleon en letterzetter. Hij slijt zijn dagen met het optekenen van alledaagse avonturen en treurige observaties. Hij hoopt ooit een kat te hebben.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

 1

Waarom ik geen danser kon worden

In het Hoofd//stuk doen schrijvers een poging om de weg naar het verhaal vast te leggen. Welke tips hadden zij willen krijgen toen ze begonnen? Welk advies zullen ze nooit en dan ook nooit meer opvolgen? Wat is hun advies? Lees het in het Hoofd//stuk. Annelies van Wijk trapt af met de vraag hoe je (g)een alwetende verteller wordt. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Dit. Is. Goddelijk. Alternatief kerstverhaal Annemieke Dannenberg Dymphie Huijsen

Dit. Is. Goddelijk.

Joost is op vakantie in Spanje met zijn zwangere vriendin. Maar is de baby van hem, of van Marina’s open relatiescharrel HG? Begint Joost ongelovig te worden, of moet hij zijn liefdesbaby maar gewoon omarmen?
Een tragikomisch kerstverhaal door Annemieke Dannenberg. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (I)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (I)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Roodborstjes

Roodborstjes

Een kort verhaal over sterren en waxinelichtjes, over dromenvangers en warhoofdvragen. En over menselijke roodborstjes. Lees meer

Prooidier

Prooidier

In haar afstudeerbundel Prooidier, waarmee ze de Nieuwe Types Afstudeerprijs won, onderzoekt Tessa van Rooijen het onderdeel zijn van de natuur en (niet) zijn als alle andere vrouwen. Lees meer

Ik eindig steeds een stukje kleiner

Ik eindig steeds een stukje kleiner

Eline van Wieren dicht over jezelf opeten, een mintgroene jumpsuit en het hebben van een moeilijke relatie met je lichaam. Lees meer

Of gewoon een boom

Of gewoon een boom

''We kunnen met schuim een nieuwe dampkring spuiten 
en van oceanen spiegels maken
alle fietshelmen, alle daken 
bedekken met restjes zilverpapier'' Lees meer

Pictionary voor beginners

Pictionary voor beginners

"Ik wil je zeggen dat dit het moment is
het moment om mijn mond als een schelp aan je oren te leggen
en de hele wereld die nu zee is daar te horen ruisen." Lees meer

Tabak en rooksignalen

Tabak en rooksignalen

De verteller van dit verhaal leeft al meer dan twee jaar teruggetrokken in een blokhut in het bos, tot op een dag zijn voorraad tabak op is. Er zit niks anders op dan terug te keren naar de bewoonde wereld. Lees meer

Zilt

Zilt

''wij zeggen dat het niet erg is van de barsten
die we met onze vingertoppen volgen
als autowegen naar het zuiden''
Ellis Meeusen is één van de 160 klimaatdichters die samen de bundel Zwemlessen voor later maakten. Zij hebben één gedeelde zorg: de toestand van de aarde. Geïllustreerd door Lisette van der Maten. Lees meer

Is dit nu wat ze bedoelen met tot stof wederkeren

Is dit nu wat ze bedoelen met tot stof wederkeren

''In de winter vermijd ik de hoofdstad. Er slapen meer mensen op straat dan ik aan het kind in mij kan uitleggen.'' Lies Jo Vandenhende is één van de 160 klimaatdichters die samen de bundel Zwemlessen voor later maakten. Zij hebben één gedeelde zorg: de toestand van de aarde. Geïllustreerd door Jamie Nee. Lees meer

Het Waait 5

Het Waait

'Een groot gedeelte van ouder zijn is voor mij niet begrijpen waarom iedereen hetzelfde klinkt.' Daniëlle Zawadi onderzoekt in deze poëtische monoloog de eenzaamheid van in het midden staan, het begrip Sonder en hoe je moet praten met een zielenknijper. Lees meer

Kind zonder uitknop

Kind zonder uitknop

Frederike Luijten schreef een experimentele reeks gedichten over ADHD, waarin mensen in bomen veranderen en lucky paper stars vouwen als oplossing voor hun angsten. Lees meer

Hemellichamen

Hemellichamen

In drie gedichten beschrijft theatermaker en schrijver Anne Chris van Doesburg de ruimte tussen twee lichamen. Hoe houd je elkaar vast als je niet weet hoe je je tot elkaar moet verhouden? Over het hebben van mythische waarde, plaatjes in een weckpot en elkaar uren vasthouden. Lees meer

Heimwee is de wreedste pijn

Heimwee is de wreedste pijn

Is heimwee vertaalbaar? Marthe van Bronkhorst reflecteert op de emotie in haar vertalingen van drie romantische dichters die zeer onder hun heimwee leden. Lees meer

Ter Reparatie

Ter Reparatie

Soms past toch niet alles op de manier waarop je het je had voorgesteld. Vrienden doen alles voor elkaar, toch? Een kort verhaal over elkaar net missen, drie vrienden en een paarse trui. Lees meer

Nog even, langzaam

Nog even, langzaam

Soms heb je heimwee naar dingen die er nog zijn. Nora van Arkel schreef een gedicht over heimwee naar een relatie die nog niet voorbij is: 'hier, fluister ik maar alles / wat ik voel is morgen'. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan