Wat moet je echt doen, lezen, beluisteren of zien? Om je te helpen geven leden van de Hard//hoofd-redactie iedere week antwoord op één simpele vraag: 'wat maakt je blij?'.
CAMERA JAPAN: Sake, miso en ook nog films
✩✩✩✩✩
Anouk Evertse
'Vorige week begon de twaalfde editie van het CAMERA JAPAN Festival in Rotterdam. In vier dagen werden er meer dan veertig films vertoond, kon je miso maken, waren er Japanse biertjes en lag er een sojasauspakje dat je aan mocht trekken om mee op de foto te gaan - al met al het perfecte festival dus. Maar niet getreurd, het is niet nodig om een jaar te wachten tot de volgende editie: vanavond verhuist CAMERA JAPAN voor drie dagen naar Amsterdam. Het festival in Kriterion is iets minder groot, maar zeker niet minder fijn.
Tips: de openingsfilm Close-Knit, over een meisje dat bij haar oom en zijn transgender vriendin komt wonen (nog best wel een taboe in Japan), Love and Other Cults die vanavond om middernacht in Kriterion draait en waarbij regisseur Eiji Uchida aanwezig zal zijn voor een Q&A, de film Neko Ninja, voor iedereen die van ninja’s en katten houdt (neko is Japans voor kat) en In this Corner of the World, de enige anime film die in Amsterdam draait. Maar de beste tip is misschien wel om gewoon naar het festival te komen en langs de kraampjes met Japans eten te schuifelen, om sake te drinken en tot diep in de nacht in Kriterion te blijven. Zie ik je vanavond?'
De yogabroek: Voor poëzievoordrachten en dutjes
✩✩✩✩✩
Yentl van Stokkum
'Onlangs heb ik mezelf beloofd meer te sporten en bezegelde ik deze belofte met de aanschaf van een yogabroek. Bij het afrekenen wreef ik het stofje tussen duim en wijsvinger heen en weer; zou dit nou echt mijn €19,95 waard zijn?
De yogabroek zit fantastisch.
De yogabroek zit fijn in de kroeg. De yogabroek is een topbroek om in te dansen. De yogabroek doet het goed tijdens een bezoekje aan het theater. De yogabroek is geschikt om een interview in af te nemen. De yogabroek is een prima broek om te dragen tijden het lesgeven. Een poëzievoordracht bijwonen in een yogabroek is geen enkel probleem. De yogabroek is rekbaar tijdens het uiteten gaan. De yogabroek is de hemel om in te netflixen. De yogabroek is een heerlijke schrijfbroek, leesbroek, dutjesbroek, brakbroek, op-bezoek-bij-familie-broek, eigenlijk-allesbroek. Het is een wonder van 91 % polyester en 9 % elastaan.'
Walk through walls: Waarom performance art soms zoveel pijn doet
✩✩✩✩✩
Ella Kuijpers
'Performance artist Marina Abramović is nu 70 jaar en maakt al kunst sinds haar tienerjaren. Genoeg stof dus om een boek over te schrijven. Haar autobiografie is geen ode aan haarzelf, maar een uitleg over haar drijfveren. De vraag die ik met het lezen van Walk through walls beantwoord wilde hebben is: hoe kun je jezelf vrijwillig pijn doen voor de kunst? Abramović staat bekend om performances waarbij ze zichzelf snijdt, verbrandt en bewusteloos maakt. Zo sneed ze zichzelf in haar buik en plaatste daarna een verwarmer op de wond die hem nog meer deed bloeden. Waarom pijniging zo ‘nodig’ was voor haar begreep ik niet. Wat blijkt is dat zelfdestructie (als ik het zo mag noemen) deel uitmaakt van Abramović' persoonlijkheid. Het is geen schreeuw om aandacht, maar een vorm van expressie die voor haar een behoefte is.
Voor het lezen van dit boek was ik een beetje sceptisch tegenover zelfdestructieve performance art, moet ik toegeven. Dat het meer is dan een vorm van kunst die veel aandacht trekt, weet ik nu. Abramović citeert Bruce Nauman als ze zegt: 'Art is a matter of life and death'. Voor haar is kunst ‘so serious, so necessary’. De pijn is de muur die ze doorgaat om aan de andere kant ervan uit te komen, een onbekende ruimte.
Walk trough walls haalde al mijn scepsis weg.'
Beeld: Earl McGehee via Flickr
