Asset 14

Meteorieten

Koen schrijft elke maand een verhaal. Deze keer over een middernachtelijke wandeling met buurman Piet.

Een dinsdagnacht en dikke muggen houden me uit mijn slaap. Dit zijn de overlevers. Ze verbergen zich deze winter in de kieren van mijn huis en komen ‘s nachts mijn bloed stelen. Iedere avond probeer ik hen de dood in te jagen, maar ik respecteer hun veerkracht.

Naast me slaapt L. Ergens onderaan het dekbed ritselen doorlopend haar tenen - een eigenaardigheid die zich sinds een paar weken manifesteert en die net zo mín bijdraagt aan mijn nachtrust. Het is haar vergeven - in haar onderlijf watertrappelt mijn zoon.

Dit is week vijfentwintig. Wanneer hij nu voor me stond zou ik door zijn huid heen zijn botten kunnen zien. Er groeit al haar op zijn hoofd, misschien rood zoals dat van zijn moeder en grootmoeder. Een tijdje geleden zag ik op een beeldscherm voor het eerst zijn lul. Sindsdien luidt zijn voorlopige naam Needle-dick.

Een slapeloze nacht wordt zoals altijd vergezeld door een onstilbare honger naar tabak. Omdat roken in de nabijheid van een zwangere vrouw gelijk schijnt te staan aan doodslag, manoeuvreer ik me geruisloos uit bed en loop naar het raam in de woonkamer. Sigaret, vuur en asbak hebben hun vaste plek op de hoek van de vensterbank. Ik sta hier vaker.

Wanneer ik het gordijn open zie ik dat er onder de lantaarnpaal voor mijn gebouw een man staat. Het duurt een moment voordat ik hem herken: hij draagt sportschoenen en een joggingbroek in plaats van zijn gebruikelijke blauwe pak. Zijn haar fladdert in de wind, waar het bij daglicht altijd strak achterover aan zijn schedel plakt. Maar ik twijfel niet over de gestalte: het is Pieter, mijn bovenbuurman.

Hij staat aan de stoeprand en speurt de hemel af. Zijn linkerhand rust op zijn kin, zijn rechter in zijn jaszak. Even sta ik hem zo te bekijken en overweeg op het raam te tikken maar doe het niet. Ik wil naar buiten, maar ik weet ook dat je met een zwangere vrouw geen risico’s neemt. Ik plak een briefje op de slaapkamerdeur:

Het is zeven over twee. Ik ga even naar buiten.
Volgens mij is er iets met Pieter aan de hand.
Geen zorgen. Heb telefoon bij me.
K.

PS: Heb je appeltaart niet opgegeten.
Staat gewoon nog in de koelkast naast het bietensap.

Wanneer de voordeur achter me in het slot valt, draait hij zich om en zegt halfverbaasd:
“Dag jongen.”
Ik steek mijn hand op.
“Dag Piet.”

Illustratie: Nina Mathijsen

Piet is een gepensioneerde Rembrandtplein-man. Hij vertelt me vaak over de Sterren die in zijn nachtclub over de vloer kwamen. Hoe Charles Aznavour niet boven de bar uitkwam en Piet helemaal voorover moest leunen om hem te kunnen verstaan. “Een dwerg om te zien die man, maar altijd een lekker dier bij zich.” En dan een knipoog en een verse Camel.

Hij trekt er nu met zijn tanden één uit het doosje – een handeling die me altijd aan Sean Penn doet denken - en biedt me er een aan. Ik accepteer en hij geeft vuur. Hiervoor ben ik mijn bed uitgekomen.
“Wat ben je aan het doen Piet?”
Hij richt zijn blik weer omhoog en zegt: “Meteorieten, jongen. Ik zoek de meteorieten.”
Hij inhaleert en trekt even aan zijn onderlip.
“In de krant stond dat er vanavond iets te zien zou zijn.”
Ik rits mijn jas dicht en volg zijn blik. Een dun uitgesmeerd wolkendek weerkaatst oranjegeel licht – de stad kan ook niet slapen.
“Hoe gaat je vrouwtje?”

Ik vertel hem over ritselende tenen en middernachtelijke appeltaart en haar weigering nog langer in de buurt van de magnetron te komen. Dan over de trip vorig jaar met mijn vader naar Omaha Beach en hoe ik daar een familietraditie van ga maken.

“Dat klinkt goed jongen. Dat is mooi.”
Hij kijkt me aan. “Ik heb er drie, dat weet je. Die jongste kon ik zo op m’n hand leggen. Een kruimel was het. Het is het mooiste wat er is.”
Hij trekt nog eens aan z’n sigaret en staart dan over mijn schouder in de verte.
“Totdat ze niet meer in je geloven.”

Piet woont al twintig jaar alleen, zijn kinderen bellen niet meer. Daar houdt hij zijn temperament voor verantwoordelijk – en Dat Mens, zijn ex-vrouw, ooit een champagnedame met benen waar hij nog steeds van droomt.

“Je doet je best maar ergens sla je een plank mis en dan nog één. En op een dag word je wakker in een huis zonder speelgoed en weet je dat het te laat is.”
Hij haalt diep adem. Ik zwijg.
“Je houdt van ze. Op jouw manier. Maar dat snappen ze niet altijd. Niet automatisch. Begrijp je wat ik bedoel?”
Ik knik. Ik zwijg nog steeds. Piet is geen emotionele man en hij zal dat vannacht ook niet worden. Maar hier en nu, in het schijnsel van de straatverlichting, staat een buurman met zijn ziel onder zijn arm.

Ik probeer te verzinnen hoe ik hem kan troosten maar ineens grijnst hij zijn tanden bloot en grijpt mijn schouder.
“Hoor mij nou. Gezellig Piet! Een huis zonder speelgoed… Waar haal ik het vandaan?”
Hij schudt zijn hoofd en lacht nog een beetje door. Nadat hij de Camel onder zijn schoen heeft uitgedrukt, richt hij zijn blik voorzichtig weer op de mijne.
“Zorg dat ‘ie in je blijft geloven jongen. Er bestaat een leegte die zich niet laat vullen.”

Zo staan we nog even tegenover elkaar. Dan zeg ik:
“We gaan naar het park Piet. Misschien zien we daar een paar meteorieten.”
Piet glimlacht en zegt: “Ok jongen.”

Het kleine park ligt halfduister en glooiend aan onze voeten. We staan op de brug aan de ingang.

“Verderop is een groot veld,” zeg ik. “Daar maken we de meeste kans.”

Piet knikt en we lopen een brede laan op, er knerpt grint onder onze zolen. De wind is flink aangetrokken en speelt vrij spel met boom en blad en jaspanden. Er wonen hier konijnen, maar die slapen ’s nachts in een hol onder de grond. Ik hoop op een glimp van een uil of andere roofdieren. Een vos of een wezel.
Wanneer we in het midden van het grote grasveld staan, steekt Piet zijn handen diep in zijn zakken, richt zijn blik weer omhoog en zegt:
“Meteorieten zijn heel oud. Sommigen komen van Mars.”
“En sommigen van Venus?” vraag ik.
“Nee, jongen. Niet van Venus. Uit de riem van Saturnus. Dat kan wel. Die zijn dan heel lang onderweg. Sowieso halen alleen de sterkste het. Ik bedoel, als ze uiteindelijk hier zijn moeten ze die dampkring nog door hè? Da’s ook geen kattenpis. Maar een heel klein percentage overleeft dat.”

Piet kijkt graag naar National Geographic. Dat weet ik omdat onze woningen worden gescheiden door een houten vloer en stro uit de jaren dertig.
“Het zijn een soort Lone Rangers,” zeg ik. “Altijd onderweg, ver van huis. Jarenlang…”
“Lichtjarenlang,” zegt Piet met opgestoken wijsvinger. “Een lichtjaar. Weet je hoe lang dat duurt? Dat is van hier naar Tokyo op een driewieler.”
Dat beeld blijft even op mijn netvlies hangen, dan vraag ik:
“Weet jij of hier wezels wonen, Piet?”
Hij draait zijn hoofd langzaam naar me toe en kijkt me uitdrukkingsloos aan.
“Wat?”
“Wezels. In dit park.”
“Wezels? Moet ik dat weten? Ik kom verdomme uit Betondorp.”

Zo blijven we nog een minuut of tien op het grote veld staan. Ik wijs een paar keer naar de lucht maar volgens Piet zijn het satellieten. Wanneer ik zeg dat satellieten eigenlijk door mensen gebouwde meteorieten zijn, vindt hij het tijd om naar huis te gaan.

Mail

Koen Alfons is sinds 2013 redacteur van Hard//hoofd. Hij schrijft columns en korte verhalen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nieuws in beeld: Onder de (geluids)golven

Onder de (geluids)golven

Je staat er misschien niet bij stil, maar de mensheid maakt enórm veel herrie in zee. We boren naar gas en olie, heien voor windmolens en boorplatforms en onze schepen zijn ook niet bepaald stil. Terwijl water ontzettend goed en ver geluidsgolven doorgeeft - veel beter dan lucht. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Coronaproof magie

Coronaproof magie

Deze week worden onze redacteurs blij van een online cursus over magie, salsadansen en support voor sekswerkers. Lees meer

Filmtrialoog: Cold War

Cold War

De film Cold War is een verhaal over een onmogelijke liefde in Polen ten tijde van de Koude Oorlog. Onze redacteuren bespreken deze veelgeprezen film en beraden zich op de esthetiek, de diepgang van de liefdesrelatie en de raakvlakken met hun eigen leven. Lees meer

Hoeveel doden voor ons feestje?

Hoeveel doden voor ons feestje?

Hoe komt het toch dat we onze pleziertjes niet willen opgeven, zelfs al weten we dat ze aan de andere kant van de wereld levens kosten? Dennis Faase werd getroffen door een simpele manier om deze mensenlevens niet uit het oog te verliezen. Lees meer

Het verlaten café blijft een haven 1

Tijdens corona blijft het café een vangnet

Tijdens de lockdown bezoekt Joost Ingen-Housz een Berlijns café dat nog een aantal stamgasten toelaat. Door de plotselinge rust valt het hem op hoe onmisbaar de kroeg is voor de mensen die er nog steeds naartoe gaan. Al is het maar voor een praatje. Lees meer

Hard//talk: Eerdmans is niet beter dan Baudet

Eerdmans is niet beter dan Baudet

Waarom kwam Eerdmans antisemitisme niet ter sprake, in de onschatbare hoeveelheid televisie-interviews die hij de afgelopen maanden gaf over zijn nieuwe partij? Lees meer

Festival Nieuwe Types vond een nieuwe vorm

Festival Nieuwe Types vond een nieuwe vorm

Hard//hoofd is trotse mediapartner van literair festival Nieuwe Types, dat gedurende de hele maand maart plaatsvindt in Arnhem én online. Lees meer

Nieuws in beeld: In Memoriam Daft Punk (1993-2021)

In Memoriam Daft Punk (1993-2021)

Illustrator Sebastian Eisenberg is aangedaan door het uit elkaar gaan van Daft Punk. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Revolutie in kleine stappen

In plaats van te praten

Deze week worden onze redacteuren nogmaals blij van Micha Wertheim en vinden ze alternatieve wijzen om gesprekken te voeren (of juist niet). Lees meer

Geef de hoop niet op. Elke graad is er een.

Geef de hoop niet op. Elke graad is er een.

Mannen die leven in luxe en vrede vertellen ons dat we de klimaatapocalyps moeten accepteren in plaats van ertegen te vechten. Onzin, vindt Harriët Bergman. Elke graad is er een, en elke graad is onze vrijheid waard. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Blauwe maandagen

Blauwe maandagen

Max Beijneveld neemt de gevolgen van de coronamaatregelen onder de loep en observeert het gevoel van uitzichtloosheid dat hij zelf ervaart. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Automatische concepten 50

Eigen haard is fijnstof waard?

Bijna een kwart van de fijnstofuitstoot in Nederland wordt veroorzaakt door houtkachels. Daarmee zijn ze de voornaamste bron van uitstoot. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Inkijkjes

Inkijkjes

Deze week worden onze redacteurs blij van een documentaire over Egypte, een succesvolle Zoomvoorstelling en een geheime tuin. Lees meer

Voltooid Herstelde Tijd 1

Voltooid Herstelde Tijd. Voorbij de schaamte rondom slachtofferschap

Beelden die we doorgaans te zien krijgen van intiem geweld zijn vaak oppervlakkig en sensationeel. Tessel ten Zweege deed mee aan het kunstproject van Lara van Gaalen, dat laat zien dat het ook anders kan. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Kleine witte slang (reptiel

Kleine witte slang (reptiel)

Drie mensen zorgen samen voor een kleine witte slang. De slang lijkt alleen niets van hen aan te willen nemen. Is dat iets ergs, of wordt er een probleem gemaakt waar geen oplossing voor is? Een kort verhaal van Eva Salman over een advertentie op marktplaats, een stoel waarin nooit iemand zit en over hoe soms je best doen niet alles oplost. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Ongehinderd door waarheid

Ongehinderd door waarheid

Deze week werden onze redacteurs blij van alternatieve werkelijkheden. Lees meer

Nieuws in beeld: Jongeren zijn moe en moedeloos

Jongeren zijn moe en moedeloos

Illustrator Simcha van der Veen zag het al in haar eigen vriendengroep, en haar vermoeden wordt nu steeds vaker in de media bevestigd: jongeren staan massaal op omvallen. Lees meer

De geruchten zijn waar. Lees Hard//hoofd nu ook op papier!

Bestel op tijd je eigen exemplaar van de eerste editie, met als thema: ‘Ik’. We hebben drie covers ontworpen. Kies je favoriet.

Bekijk de covers