Asset 14

Drang

Kort verhaal: Drang 1

Een alcoholiste verschijnt dronken bij haar therapie. Als zij haar verhaal doet, blijkt ze minder rouwig om haar keuze dan in eerste instantie de bedoeling lijkt. Een kort verhaal van Roos Vlogman over impulsbeheersing.

‘Merk je het erg, hoe dronken ik ben?’
Ik zorg ervoor dat mijn voeten recht op de grond blijven staan, een basis, verankering. Zo nu en dan heb ik het gevoel dat ik val. Het is een loom neerdalen, zoals het moment dat je veter zich om de trapper van je fiets wikkelt en je weet dat je niet overeind kan blijven. Er is een soort vrede met dit vallen verbonden. Toch pak ik steeds even de armleuningen van de stoel vast om me ervan te verzekeren dat het niet echt gebeurt. Ik concentreer me op Diederiks handen, die rusten op het schrift. Hij heeft een felgekleurde pen vast. Zijn nagels zijn langer dan die van de meeste mannen, een randje wit, netjes gemanicuurd. Hij etaleert zogenaamd subtiel zijn elegante levensstijl, alsof die van mij verwerpelijk is. Ik heb rouwrandjes onder mijn nagels, rouwrandjes onder mijn ogen. Ik vind Diederik plots meedogenloos.
‘Waarom denk je dat je vandaag dronkener bent dan anders?’
‘Normaal ben ik niet dronken.’
‘Goed, waarom je vandaag dronken bent en anders niet.’
‘Dat heb ik je al proberen uit te leggen.’ Weer een langzaam vallen.

Diederik kijkt met een medelijdende blik naar me die ik ook krijg als ik een fles wodka koop, alsof ik die in een paar uur tijd tot de bodem leegdrink. Ik ben geen mateloos mens. Vanaf het moment dat je echt verslaafd raakt en rillend, zwetend wakker schrikt - als de alcohol zich in je organen genesteld heeft, zoemt hij daar rond tot hij wordt gewekt - vanaf dat moment is er niet veel nodig om steeds dezelfde roes op te wekken. Soms ben ik na drie bier al zo aangeschoten dat ik mezelf aan de vensterbank omhoog moet houden, de volgende dag met nieuwe blauwe plekken wakker word. Dat efficiënte lichaam van me benut elke druppel drank die binnenkomt, slaat hem op. Maar er moet wel iets binnenkomen.
‘Vanochtend was mijn fles wijn leeg. Ik moet me misrekend hebben. Vanochtend, tien voor half zes, was er niets in huis te vinden. Het was te laat voor de kroeg, te vroeg voor de supermarkt.’
‘En toen?’
‘Toen heb ik een glas water gedronken. Pas als je tong zo droog is dat je mond niet meer goed dichtgaat, proef je dat kraanwater zoet is. Is dat je weleens opgevallen?’
‘Wat voelde je?’
‘Denk maar niet dat ik een van je schema’s heb ingevuld. Rot op met je gebeurtenis, gevoel, gedachten en gedrag. Godverdomde omstandigheden, dat zou een goede vijfde G zijn. Wat er gebeurde was dat mijn drank op was en ik nieuwe ging halen. Waar dan ook.’
Ik heb mijn dochters fiets uit de schuur gepakt. De bel was kapot. Bij elke bocht die ik maakte en bij alle drempels waar ik overheen ging rinkelde hij; een lusteloos ‘hier ben ik’. Het trillen in mijn lichaam werd erger, waardoor het trappen steeds langzamer ging.
‘De luiken van de nachtwinkel buiten het centrum waren neergelaten. Ik heb daar op het scherm staan bonken tot het vel op mijn knokkels geschaafd was. Het was zo oneerlijk. Een nachtwinkel hoort toch in de nacht open te zijn?’
Na drie kwartier was de misselijkheid zo heftig dat ik mezelf frisse lucht moest toewuiven met een flyer die daar op de grond lag. Ik vervloekte de zomer die zelfs ’s ochtends vroeg al aan je bleef plakken. Nog anderhalf uur tot de Deen openging. Onder het luik was een spleet van zo’n tien centimeter. Ik ging op mijn hurken zitten en duwde mijn vingers in de spleet, probeerde het scherm van ‘De Rijnroos’ omhoog te tillen. Er kraakte iets.

Diederik doet niet eens zijn best om zijn afkeur te verbloemen. Zijn kleine geniepige oogjes staren naar me vanuit het loshangend vel van zijn gezicht.
‘Ik ruik vanaf hier je kegel, dus het is je gelukt.’
‘Natuurlijk is het gelukt, maar niet bij de nachtwinkel. De kracht was al vrij snel uit mijn armen verdwenen. Het rolluik was niet in beweging gekomen. Ken je dat gevoel? Dat je eerst volledig opgaat in het moment, en er dan opeens boven komt te hangen? Je dan pas realiseert hoe gek het is wat je doet?’
Diederik lijkt me een man die nergens volledig in opgaat. Een man die niet liefheeft, niet geniet, niet haat, alleen maar observeert. Ik kan in bed tegen een onbekende man aanrijden; als een hond plakkerig tegen zijn behaarde been wrijven, tot ik nat genoeg ben om hem bij me binnen te laten dringen. Handen en monden overal, krabbend, klauwend, kauwend. Er is maar een heel klein moment van boven jezelf hangen nodig om die lust weg te doen sijpelen, om twee lichamen te zien die elkaar nooit op precies de juiste manier kunnen aanraken. Maar Diederik, met zijn dode oogjes, zijn opgewreven verschijning, belandt niet met een vreemde in bed. Die ziet zichzelf zitten, aan de bar, ziet zichzelf een vrouw bekijken en alleen naar huis gaan.

‘Ik had mezelf plat op de grond laten zakken om mijn laatste beetje kracht te zetten. En toen realiseerde ik me dat het gek was wat ik deed. Dat ik een klein klein klein mens was, nergens goed voor. En meteen kwam ik tot bezinning. Ik herinnerde me namelijk het tankstation, het tankstation aan de hoge ring, met de 24-uursshop. Tegen de tijd dat ik daar aankwam, was het zo warm dat het zweet in straaltjes over mijn slapen liep. Ik kocht drie flessen zure witte wijn: een om mezelf te straffen, een om mezelf te troosten en een om mezelf te belonen.’
‘Met welke ben je begonnen, de straf, het troosten of de beloning?’
‘Ik heb ze in die volgorde afgewerkt. Maar ik heb het laatste restje beloning in mijn tas meegenomen, dat mag ik na afloop van dit gesprek opdrinken.’
Diederik haalt adem alsof hij iets gaat zeggen en stopt dan het uiteinde van zijn pen in zijn mond. Hij kauwt op het dopje, begint toch met praten: ‘Ik hoor een soort trots in je stem.’
Ik ben ook trots. Drie flessen, en dan stoppen met drinken voor ze op zijn, dat kost wilskracht. Een restje bewaren voor later, net op het moment dat het zo lekker begint te branden in je buik, dat is doorzettingsvermogen. ‘Dat moet je je wel verbeelden. Ik ben hier om beter te worden, Diederik.’



Mail

Roos Vlogman (1992) is afgestudeerd aan de opleiding Creative Writing. In 2016 won zij de juryprijs bij de schrijfwedstrijd Write Now!. Ze schrijft columns, verhalen en gedichten voor o.a. Trouw en De Gids. Het afgelopen jaar nam ze deel aan het Slow Writing Lab, een talentontwikkelingstraject van het Nederlands Letterenfonds, waarvoor ze in november een maand in Zuid-Afrika is geweest om aan haar poëziedebuut te werken.

Marieke Honingh is een illustrator wonend en werkend in Amsterdam. Ze laat zich inspireren door de natuur, verhalen, oude ambachten en kleine dingen om haar heen waarbij eenzaamheid, verstilde landschappen en het dagelijkse leven een rol spelen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Een huis vol water

Een huis vol water

'Hoe leg je aan iemand die de wereld al kent uit dat hij zo kwaad niet is?' Een kort verhaal over verdriet en troost. Lees meer

Meissie

Meissie

Dit seizoen warmt Hard//hoofd zich aan de zomer in een samenwerking met de Seizoenszine: een reeks zines waarin wordt samengewerkt door schrijvers, illustratoren en fotografen om het seizoen te omvatten. Deze week is de beurt aan Mel Kikkert. Lees meer

Scheerlijn - Haring

Scheerlijn - Haring

Dit seizoen warmt Hard//hoofd zich aan de zomer in een samenwerking met de Seizoenszine: een reeks zines waarin wordt samengewerkt door schrijvers, illustratoren en fotografen om het seizoen te omvatten. Deze week is de beurt aan Liene Schipper. Lees meer

Een Betonskelet leggen (fragment)

Vertigo

Dit seizoen warmt Hard//hoofd zich aan de zomer in een samenwerking met de Seizoenszine: een reeks zines waarin wordt samengewerkt door schrijvers, illustratoren en fotografen om het seizoen te omvatten. Deze week is de beurt aan Ceren Uzuner. Lees meer

8 + 5 + 36 + 9

8 + 5 + 36 + 9

Het leven van de hoofdpersoon van dit korte verhaal speelt zich af in een kleine bubbel van drie personen: haar beste vriendin, het vriendje van haar beste vriendin en zijzelf. Een bubbel die vroeg of laat onvermijdelijk uiteen zal spatten. Lees meer

Re: Hier (CONCEPT)

Hier

In de interviewserie ‘Tijdsvensters’ laten De Bedachtzamen steeds een creatieve denker reflecteren op het begrip ‘tijd’. Op Hard//hoofd reageren collega’s in stijl. Vandaag: Anne Chris van Doesburg reageert op de reflecties van dichter Ingmar Heytze. Lees meer

Aantekeningen uit Aalten

Aantekeningen uit Aalten

Willemijn Kranendonk reflecteert in deze gedichtenreeks over koolmeesjes en eenzaamheid op haar verhuizing naar de Achterhoek. Lees meer

Pleinvrees

Pleinvrees

Ezra Hakze onderzoekt in deze actuele gedichtenreeks verschillende ervaringen die te maken hebben met thuis zijn. Lees meer

Vrije val

Vrije val

Een bekend gevoel voor velen: vastzitten op een feestje waar je niet wilt zijn. De vrouw in dit verhaal zoekt naar manieren om zichzelf en haar gebroken hart staande te houden in het nachtelijk gewoel. Lees meer

Hoe de zwarte dichteres May Ayim een slavenfort veroverde

Hoe de zwarte dichteres May Ayim een slavenfort veroverde

Een promenade die oorspronkelijk naar de oprichter van het fort was vernoemd, kreeg niet lang geleden een nieuwe naam. Lees meer

Magma

Magma in mijn onderbuik

'Bij Cas liet ik los dat het drie uur ’s nachts was, dat ik morgen om acht uur op mijn werk moest zijn.' Een kort verhaal van Joanne van Beek. Lees meer

Zoek naar de oorsprong

Zoek naar de oorsprong

Babeth Fonchie schreef drie gedichten over geknutselde ouderfiguren en vroege herinneringen. Lees meer

Ons hulsel ligt verscholen

Emma Zuiderveen onderzoekt de digitale werkelijkheid in deze twee gedichten over performance, schijn en vega-worst. Lees meer

Automatische concepten 36

So simple that we couldn't

Twee mannen zoeken antwoorden op vragen die ze niet begrijpen, om tot een allesomvattend inzicht te komen. Lees meer

Hemellichaamgedichten

Alle sterrenstelsels drijven langzaam uit elkaar

Yentl van Stokkum is behoorlijk fan van sterrenkunde. Voor de Kosmische Week schreef ze een reeks gedichten over astronauten, zwarte gaten en afgebeeld worden met een stralenkrans (ook al ben je daar eigenlijk te bescheiden voor). Lees meer

De aarde als jukebox

De aarde als jukebox

Imre van Son nodigt je met dit verhaal uit om deel te nemen aan een kosmische Zoom-vergadering. Wees gewaarschuwd: ‘Subtiele signalen die je in een offline-gesprek opvangt – lichaamstaal gezichtsuitdrukkingen, robot-expressie – ontbreken of worden vertekend in een online conversatie.’ Lees meer

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Al jaren kijkt Marte Hoogenboom uit naar de lancering van James Webb, de opvolger van de beroemde Hubble-telescoop. We doen alles om onze plek in het heelal te begrijpen, terwijl we soms alleen maar willen horen dat het wel goedkomt met ons. Lees meer

Het Archief der Verloren Gedachten

Het Archief der Verloren Gedachten

Voor de Kosmische Week schreef Annemieke Dannenberg een kort verhaal over Gijsje Nachtegaal: een eenzame oudere die op zoek is naar een verloren gedachte... en daarbij wordt geholpen door een mysterieus call-center. Lees meer

Azul

Azul

'Azul', een kort verhaal van Nora van Arkel, verkent de uitwassen van een driehoeksverhouding. Hoe verwerk je verlies wanneer je aan de kant bent gezet? Lees meer

 1

Op de plaats rust

‘Het is best ingewikkeld om te beseffen dat iemand dood is als je diegene niet dood hebt gezien. Zonder die bevestiging blijft de dood altijd een suggestie.’ Annelies van Wijk schreef een kort verhaal over hoe het besef van de dood maar moeizaam inzinkt. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan