Asset 14

De man die alles ziet

Hij ruikt een beetje naar azijn en is ervan overtuigd dat het toeval kwaadaardig is en kwaadaardigheid toeval. Een verhaal over een man achter een monitor van Sjoerd Jurkovich.

1.
Als Joe niet zo’n opvallend beroep had gehad, was er weinig over hem te melden geweest. Zijn gezicht was niet knap of lelijk en ook zijn jas, broek en schoenen waren amper aandacht waard: niet schoon of vies, niet nieuw of versleten, niet kleurrijk maar ook niet grijs. Het enige was misschien dat er altijd een kleine wasem van azijn rondom hem hing die zich langzaam in kantoor verspreidde en die aan het einde van de dag overal te ruiken was. Maar als Joe naar buiten ging, verdween hij in de anonieme stroom gezichten. Hij was de normaalste van hen allemaal.

Het enige was misschien dat er altijd een kleine wasem van azijn rondom hem hing

Ooit had hij een fantastisch geheim agent kunnen worden, omdat in dat beroep het talent om in een massa te verdwijnen een zaak van leven en dood was. Maar de gedachte was nooit bij hem opgekomen. Oké, net als de meeste van zijn vriendjes beleefde hij avonturen als brandweerman, politieagent of spion, maar toen hij ouder werd, verdwenen die dromen als vanzelf. Het waren beroepen die weinig betaalden, waar een fysiek zware opleiding voor nodig was en waar je aan dood kon gaan. Maar nu zag hij elke dag zoveel ellende, dat hij de spanning van spionage niet meer zou kunnen verdragen. Hij zou geforceerd onopvallend over straat gaan en onmiddellijk worden opgepikt door de camera’s die het dagelijkse doen en laten van alle stadsbewoners vastlegden en die na de aanslag waren geprogrammeerd om afwijkende patronen te registreren. Als er werd gevochten, een ongeluk gebeurde of een tas werd verlaten, werd ergens in de ondoordringbare electronicabrei van het beveiligingsnetwerk een beslissing genomen en werden de beelden doorgesluisd naar een computerscherm.
Zijn computerscherm.

2.
Als Joe niet dagelijks werd geconfronteerd met al het slechte wat deze zinderende metropool te bieden had, maar ook een selectie had gekregen van de mooie dingen: de ovenvogeltjes in het park, de getatoeëerde man die een blinde vrouw hielp oversteken of de honderdduizenden ongelukken die net niet gebeurden - zoals de fietskoerier die vlak voor de taxi kruiste, de reflex van een voorbijganger die een toerist tegenhield bij het rode licht of de vrouw die een sms verstuurde en die daarom net niet overstak op het moment dat een vrachtwagen afsloeg - als al die beelden ook tot hem waren doorgedrongen, dan had Joe ongetwijfeld een vrolijker mensbeeld gehad.
Maar niemand had de moeite genomen ook deze situaties te herkennen, zodat het geweld op zijn scherm maar bleef komen. Welke overheidsdienst was geïnteresseerd in de liefde? In de spectaculaire redding? Het lag in de aard van het democratische systeem, zo had de commissaris hem verteld tijdens zijn jaarlijkse bezoek, dat onheil ten koste van alles moest worden voorkomen. Want onheil leverde vragen op over oorzaken, over vergeten procedures en vooral over de schuldige. En de schuldige, zo wist de commissaris wiens kraaloogjes oplichtten, was bij voorkeur de overheid omdat die het meeste kon betalen.

"Joe, misschien denk je teveel." Alcohol bleek een uitstekende remedie tegen zinloosheid.

Als het systeem niet in staat was gebleken de patronen op te pikken van een ruzie, vlak voordat die zou ontaarden in een massale vechtpartij, of als de agenten vast hadden gezeten in het verkeer en daarom te laat zouden arriveren, dan had de overheid in ieder geval haar plicht gedaan. Een computersysteem werkte of het werkte niet, het kon worden geüpdatet of verbeterd, maar je kon er niet mee discussiëren en een computer kon ook niet in gebreke worden gesteld. Bovendien was de stad nog nooit zo veilig geweest - al deden wetenschappelijke onderzoeken vermoeden dat daar iets anders aan ten grondslag lag.

De gesprekken met de commissaris deden Joe de zinloosheid van zijn beroep inzien en dan moest hij zichzelf voorhouden: "Joe, misschien denk je teveel", en daarna ging het wel weer en vertrok hij naar de kroeg, om zich tot sluitingstijd te bezatten. Alcohol bleek een uitstekende remedie tegen zinloosheid.

3.
Joe had een theorie die normale mensen misschien vreemd voor zou komen, maar die hem volstrekt vanzelfsprekend leek. Tot gisteren was die theorie vooral een vaag gevoel geweest. Een samenraapsel van losse inzichten waar de samenhang nog niet uit was gedestilleerd. Maar toen hij achter zijn scherm zat werd het opeens duidelijk. Hij at de lunch die zijn lieve vrouw, baliemedewerker bij een museum voor moderne kunst, bij wijze van uitzondering op een oneven dag voor hem had gemaakt. Ze was uitgesproken feministisch, vond Joe, en dat feminisme uitte ze door alleen op even dagen te koken. Dat Joe niet gezegend was met enig keukentalent en ze beter tot een andere verdeling van taken konden komen was voor zijn vrouw niet belangrijk. Sterker nog, de suggestie dat hij de afwas zou doen en het huis zou schoonmaken als zij maar zou koken, had haar doen ontsteken in een tirade over seksisme die zo lang duurde dat het hem beter leek er verder het zwijgen toe te doen. Nu aten ze de ene helft van de week gezond en de andere helft leefden ze van pizza’s of afhaalmaaltijden van een deli in de buurt.

Bij dit alles, zo leek het, speelde het toeval een belangrijke rol. Het toeval was kwaadaardig en kwaadaardigheid was toeval.

Terwijl hij dus zijn lunch opat - een met zorg gebakken quiche, met veel spinazie en eieren, perfect zoals altijd - en er op zijn scherm een kind werd overreden, de hersens als een druipspoor van een lekkende vuilniswagen in een streep langs de remweg van de SUV, en hij met een muisklik de GPS-coördinaten en codes die de ernst en urgentie van de situatie benoemden, doorstuurde naar de dichtstbijzijnde hulpdienst, was het opeens kraakhelder. Het kwaad zat niet alleen in mensen en dieren, het was ook niet alleen een gebrek aan empathie, irrationeel, banaal, alledaags en overal aanwezig. Het was niet alleen een abstract idee van de mensheid dat zichzelf in stand hield, alleen omdat hij was benoemd. Nee, het kwaad was een bouwsteen van het universum, wat, als je de laatste wetenschappelijke inzichten moest geloven, geheel uit toeval was ontstaan, waardoor een bepaalde wreedheid onvermijdelijk leek. Want als er iets wreed was, zo zag hij elke dag op zijn scherm, dan was het wel het toeval. De vrouw die ongelukkigerwijs rechtsaf sloeg en werd verkracht, het meisje dat de straat op vloog omdat ze haar vader uit een auto zag stappen, waarna ze meters werd meegesleurd, of de man die plotseling stil bleef staan omdat zich een schaduw vormde voor zijn voeten, zodat de vallende bloempot op zijn hoofd uiteen spatte.

Bij dit alles, zo leek het, speelde het toeval een belangrijke rol. Het toeval was kwaadaardig en kwaadaardigheid was toeval.

Illustratie: Agnes Loonstra

4.
Deze ochtend is anders. De zon is doorgebroken en het lijkt alsof de stad is schoongepoetst met citroenfris afwasmiddel en al het gras van het park in één keer is gemaaid. Door zijn raam waaien dezelfde stadse geluiden, dampen dezelfde uitlaatgassen als altijd, maar er zindert warmte doorheen die alles iets luchtigs geeft. De buitenwereld is aanlokkelijk, alsof niet elke open deur, elke boomtak, elke windvlaag een aankondiging is van de dood.

Hij kent deze dag. Hij is er ieder jaar, maar zodra hij voorbij is vergeet hij hem weer, zodat het gevoel wat bij deze dag hoort hem toch elke keer weer verrast. Wat het onheil niet meer lukt, lukt het geluk des te beter.
Zelfs zijn vrouw vraagt tegen haar gewoonte in naar zijn gemoedstoestand.

Vandaag heeft ze keukendienst: ze draait zijn dikke pannenkoek om en laat die, als de kleur haar bevalt, behendig op zijn bord glijden.

"Uitstekend," zegt hij en hij meent het, maar juist dat besef maakt hem melancholisch. En die melancholie, op haar beurt, herinnert hem eraan dat op deze eerste dag van zonlicht, van naar buiten willen, van léven, dat juist op deze dag de wreedheid van het toeval heftiger is dan anders. De mensen letten minder op, raken afgeleid door ontblote buiken en benen. "Uitstekend en daarom is het kut," zegt hij.

Zijn vrouw heeft weinig uitleg nodig. Ze is goed in zwijgzaam begrijpen. Vandaag heeft ze keukendienst: ze draait zijn dikke pannenkoek om en laat die, als de kleur haar bevalt, behendig op zijn bord glijden. De aardewerken kan met ahornsiroop schuurt ze over tafel. Het maakt een donker, onheilspellend geluid.

"Heb je een nieuw recept?" vraagt hij als hij de helft op heeft en iets proeft wat hij niet kan duiden. Maar ze schudt haar hoofd. Het is dezelfde pannenkoek. Er is niets veranderd.

Als ze afscheid nemen en hij het kraagje van haar uniform netjes omvouwt, ruikt hij dat ze een nieuw parfum heeft. Hij houdt van nieuwe luchtjes. Het is alsof ze een andere vrouw is, alsof ze opnieuw beginnen en het verleden er niets toe doet.

"Ga je nog?" zegt ze.

"Ja," zegt hij en hij ruikt een laatste keer en draait zich om.

5.
Even later stapt hij naar buiten. Zijn rug is gekromd, zijn ogen staan getergd, de grijze haren winnen steeds meer terrein, terwijl hij de veertig nog niet eens heeft bereikt. Het appartement is al generaties in de familie. Het ligt vlakbij het park en de drukke doorgangsstraat. De buurt is eigenlijk te duur voor hem en zijn vrouw, maar toch wonen ze er, want het huis is al jaren geleden afbetaald. Vroeger was deze wijk een rotte appel, maar tien jaar geleden kwamen kunstenaars en in hun kielzog yuppen, waarna de prijzen omhoog schoten. Soms overweegt hij de verdieping te verkopen en als rijk man in een buitenwijk of op het platteland te wonen. Maar hij zou de herinneringen missen: hoe zijn hemd wappert als hij de straat op rent om buiten te spelen, hoe de pizzageur als ochtendmist door de straten kronkelt en hoe zijn vrouw hoogstpersoonlijk haar koffers en uitzet de trap op sjouwt. Herinneringen die alleen blijven door hier te wonen.

Er zijn honderden complexen als dit in de stad. Het heeft een opgang met trap, een grote deur, postvakken in de entree, een lift en sinds de wijk is opgeknapt ook een huisbewaarder en een glimmende brandtrap, die de oude verroeste verving waar Joe zelfs als de vlammen al aan zijn benen hadden gelikt, niet af zou zijn gegaan.
De straat is altijd rustig, waardoor ze nauwelijks op zijn scherm verschijnt. Na de aanslag heeft hij haar misschien vier keer gezien. Elke keer duurde het even voordat hij het doorhad, een fractie van een seconde waarin hij alleen vaag het gevoel had naar iets te kijken dat hij kende. Pas als hij zich realiseerde dat het zijn straat was, dat het toeval dichtbij was gekomen, tuurde hij ingespannen naar het leed wat zich voor hem ontvouwde tot hij kon constateren dat het slachtoffer geen bekende was. Het toeval zag hem niet staan: hij was onbelangrijk of het spaarde voor een grote dag.

Vandaag is er minder verkeer dan normaal. De stilte is overweldigend. Natuurlijk, er klinkt geraas en getoeter van straten verderop. Uit de ramen waait geklingel van bestek, een moderne opera en een echtelijke ruzie, maar de afwezigheid van nabij verkeer en van mensen zorgt ervoor dat de geluiden meer lijken op een soundtrack dan op de werkelijkheid.

Hij loopt over straat, over het in de zon oplichtende trottoir. Als er andere mensen op straat zouden zijn geweest en ze niet allemaal, bij toeval, verderop in het park waren om te rennen, hun hond uit te laten of vroeg naar werk waren vertrokken, dan was Joe onzichtbaar geweest. Maar nu is hij niet te missen. Even, vlak voordat hij de hoek omslaat, fluit hij zelfs, de man die alles ziet. Daarna, tussen de kantoorkolossen en drommen mensen, als vee door de straten geperst, in de overweldigende verkeerschaos van taxi’s, auto’s, fietsen en bussen, daar waar altijd iets op de loer ligt, daar raken we hem kwijt.

Sjoerd Jurkovich (1976) doet zoveel, dat hij het zelf ook niet precies meer weet. Maar het liefst beleeft hij avonturen op papier en schrijft hij tot de letters dansen. Eerder schreef hij twee essays voor Hard//Hoofd, De avontuurlijken en Het geluk van de eenzaamheid.

Mail

Agnes Loonstra is een illustrator uit Utrecht die, naast het maken van kleurrijke en humoristische illustraties en animaties, ook zangeres is in de Nu-Folk band Wooden Soldiers en retro-act Charmony. Ze houdt ook erg van katten en elpees.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Zwamvolk 2

Zwamvolk

In de serie Natuurgeweld maakt schrijverscollectief Wildgewelf verhalen bij een zoekplaat van Emile Weisz. Welke verhalen weet jij te vinden? Lotte Bijl trapt af met een verhaal over het mos dat je komt halen, over hoe een heksenkring ontstaat en zwammen die op gezichten groeien. Lees meer

Nieuws in beeld: Geen heil in het 'onheilshuis'

Geen heil in het 'onheilshuis'

Het ogenschijnlijk onschuldige adres Qingcheng Park 14-3-202 in Bejing werd na een zesvoudige moord een 'xiongzhai': een huis dat ongeluk brengt en schier onverkoopbaar is. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Horror, honden en verlangen 1

Horror, honden en verlangen

Deze week worden onze redacteurs blij van een film die de Gouden Palm waard is, een uitkomst voor hondenbezitters met een volle agenda en een debuutroman. Lees meer

10 procent is genoeg om een klimaatramp te voorkomen

10 procent is al genoeg om een klimaatramp te voorkomen

Volgens het laatste IPCC-rapport zijn we al cruciale kantelpunten in de opwarming van de aarde gepasseerd. Toch vindt Max Beijneveld hoop in de sociale wetenschap, die aantoont dat we voor duurzame verandering ook bereikbare kantelpunten bestaan. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Nieuws in beeld: Remkes haalt de rem eraf

Remkes haalt de rem eraf

De nieuwe informateur Johan Remkes heeft duidelijk minder geduld dan zijn voorgangers. En terecht, vindt Rueben Millenaar. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 51

Wees jezelf, ook achter glittercoulissen

Deze week worden onze redacteurs blij van authenticiteit, een nieuw boek van een favoriete schrijver en glitter. Lees meer

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Net als in Amsterdam rijzen de huren in Berlijn de pan uit. Regelingen om die stijging tegen te houden - zoals de zogenaamde Mietendeckel ('huurdeksel') - worden teruggedraaid, met grote protesten als resultaat. Nina Läuger sloot zich bij een van de protesten aan. Lees meer

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen 5

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen

Hoe schrijf je over iets wat niet meer tastbaar is? Miray van der Bend schreef een collagegedicht over vakanties van vroeger in Turkije. Over de geur van het vliegveld, de granaatappels in de tuin van haar oma, de rimpels op haar gezicht. Lees meer

Pijn en glorie

Pijn en glorie

Jonathan van der Horst onderzoekt mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 3, over Pedro Almodóvars film Dolor y Gloria. Lees meer

Gebroken Kaars van Sanne Balen over yoga, liefde en leed

Gebroken Kaars

De hoofdpersoon schrikt ondersteboven wakker. Hoe geef je jezelf een houding als je wereld op zijn kop staat? De titel van dit kortverhaal van Sanne van Balen over yoga, liefde en leed is tevens de aanbevolen leeshouding. Leg je kamer eens langs je benen omhoog, en begin. Lees meer

Hard//hoofd zoekt eindredacteuren! 1

Hard//hoofd zoekt eindredacteuren!

Hard//hoofd is op zoek naar scherpzinnige eindredacteuren (fictie/non-fictie) die ons tijdschrift structureel willen komen versterken. Lees meer

Nieuws in beeld: Alleen samen houden we de crisis gaande?

Alleen samen houden we de crisis gaande?

Vaker dan elk ander Europees volk geven Nederlanders hun medemens ervan de schuld dat de coronacrisis nog steeds voortduurt. Lees meer

Blik of een Lappendeken 3

Blik of een lappendeken

Een fragment uit het afstudeerwerk van Dino de Haas, een sciencefictionstrip over de alledaagse horror van productiviteit, over queer relaties en queer geluk. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Naast de indrukwekkende documentaire 'I Am Not Your Negro' zijn ook de boeken en essays van James Baldwin de moeite waard, meent Roel Meijvis. Baldwin leert ons wat het betekent om mens te zijn, juist door geen antwoord te geven op die vraag. Lees meer

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

In de gedichten van Nora van Arkel spoelen herinneringen aan en wordt er lego in de sloot gegooid. 'Alsof een eindeloze hoeveelheid tijd zich voor me uitstrekte / loom achterover ging liggen totdat het hele /landschap tijd was geworden'. Lees meer

(Geen onderwerp)

(geen onderwerp)

Vijf huisgenoten proberen via e-mails in contact te blijven over hun huis dat steeds viezer wordt. Lees meer