Asset 14

De heksen

De komende weken op hard//hoofd drie korte verhalen van Elfie Tromp. Deze week 'De Heksen': “Het is fijn om ergens bij te horen. Dat geeft rust.”

Haar tante staat al naast de auto. De deur van het restaurant is gesloten. Op maandag zijn ze altijd dicht. Achter de vitrage het bebaarde gezicht van haar oom. Als hij Elfie ziet, knikt hij even en verdwijnt dan in de duisternis van de eetzaal.
“Zo troela, ben je daar?” Op het voorhoofd van haar tante plakt een bindi.
“Mooi, hoor.” Elfie wijst naar het opgeplakte strass-steentje.
“Zo moest ik gaan vandaag. Dat voelde ik.”
Elfie loopt naar de kant van de bijrijder. Haar tante laat zich moeizaam in haar stoel zakken. Haar buik komt tegen het stuur aan. Ze ademt diep in.
“Daar gaan we.”
Ze rijden het dorp uit.

“Ik denk dat de groep je zal bevallen.” Haar tante schakelt een versnelling hoger. “Het is fijn om ergens bij te horen. Dat geeft rust.”
“Ik ben benieuwd,” zegt Elfie. “In mijn visioenen zie ik mezelf nooit in een groep werken als healer. Het lijkt me ook trager. Alsof je allemaal op dezelfde modem inlogt.”
“Melchior is een krachtige wiccan. Je zult het zien. Hij leidt onze coven al jaren.”
“Hoe word je heksenleider?”
Elfie vraagt zich af of haar tante haar heeft gehoord.
“Dat is een roeping,” zegt die dan. “Daar kun je niet voor leren.”

Ze rijden dieper Zeeland in. Gelijk na afrit Oosterland draaien ze de parkeerplaats van een truckerscafé op. De vaste stamkroeg van de heksen.
Er zitten al drie mensen aan het tafeltje naast de deur. Voor de rest is het café leeg.
Een zweterige barman poleert traag een bierpul achter de tapkast. Als ze binnenkomen, slaat hij de theedoek over zijn schouder en wil op hun afstappen. Hij herkent Elfies tante en stopt, trekt de theedoek van zijn schouder en gaat verder met poetsen. Aan heksen wordt niks verdiend.
“Lygoria,” zegt een oudere man met een leverworstkleurige baard.
Hij spreidt zijn armen. Haar tante duikt erin. Zover Elfie weet, heet haar tante gewoon Linda.
“Melchior,” lispelt ze.
Ze laten elkaar los.
“Welkom,” zegt hij tegen Elfie, Hij trekt haar naar zich toe en zoent haar op de lippen. Zijn baard is nattig en ruikt naar shag.
“Hallo,” probeert ze zo natuurlijk mogelijk te zeggen.

Ze veegt snel haar mond af en draait zich naar de jongeman en vrouw die aan het tafeltje zijn blijven zitten. Ze schat ze midden dertig. De man heeft ook een baard en lang, blond haar. Om zijn nek draagt hij een veter met een goedkope hanger van een Keltische hamer. De vrouw is bleek en houdt een sigaret tussen haar gelakte nagels. Haar vaalzwarte trui houdt ze bij de mouwen vastgeklemd in haar handpalmen.
Elfie steekt haar hand uit. De vrouw trekt haar naar zich toe en kust haar ook op de mond. Ze ruikt naar goedkoop wasmiddel.
“Ik ben Willow,” zegt ze, “en dit is Merlijn.”
De jongen staat nu ook op en voordat Elfie zich kan verweren, heeft ook hij haar op de lippen gekust.
“Hoe heten jullie echt?”
“Willow en Merlijn,” antwoordt de vrouw.
Elfie weet niet wat ze moet zeggen.
“We zijn compleet,” zegt Melchior en hij wrijft in zijn handen. “We gaan op pad.”
Iedereen stapt in zijn auto en volgt de Audi van Melchior.

Illustratie: Roxanne Dekker

“Ik dacht dat jij Linda heette,” zegt Elfie tegen haar tante als ze naast haar zit.
Linda grinnikt. “Lygoria is mijn doopnaam. Dat is mijn ware naam.”
“Hoe bedoel je?”
“Je naam zegt meer over je dan je denkt. De trilling van onze naam vormt ons karakter, wist je dat?”
“Waarom noem je je dan niet gewoon Lygoria?”
“Een heksennaam kun je beter alleen in de groep gebruiken. Zo blijft het puurder.”

De laatste kilometers rijden ze stapvoets over een onverhard pad. De banden zakken weg in drassige geulen. Elfie luistert naar het opspattende grind als Linda gas bij geeft.
“Die steentjes zijn ouder dan wij bij elkaar.”
“Weet jij hoeveel kracht er in een handje grind zit?” vraagt haar tante op een manier die verraadt dat ze het antwoord al weet.
Elfie kijkt Linda aan.
“Oneindig veel kracht. Soms pak ik een handje van het tuinpad en dan heb ik genoeg. Je kunt je energie overal vandaan halen. Steen is net zo waardevol als kristal.”
Ze stoppen bij de rand van een bos. De zon komt nog net boven de boomtoppen uit. Ze stappen uit en de heksen rollen een shagje. Op Melchiors hoedenplank staat een bobble-head van een trolletje. Het is een lelijk, lachend mannetje met een baard. Hij draagt een mutsje met een gat erin. Het vilt van zijn pakje is verbleekt door de zon. In zijn hand een knikker die een glazen bol moet voorstellen. Heksenhumor. Elfie kan zich niet voorstellen dat een christen een karikaturaal poppetje van zichzelf in de auto zou zetten. Een vroom gekleed visje lachend aan een plastic kruisje getimmerd. En het mondje dat bij iedere hobbel open en dicht hapt.

Als iedereen heeft geïnhaleerd, begint Melchior te praten: “We leven in de Bloedmaand van de Keltische tijdstelling. De boom die wij vanavond zullen eren, is de vlier. De boom die het overleven symboliseert.”
Hij gaat hun voor, wegzakkend in de kleigrond. In de bossen zingen de heksen een liedje dat Elfie niet kent. Het klinkt hoog en ijl, met klanken die haar doen denken aan Oud-Iers. Ze neuriet mee. Na het zingen is het stil. Elfie blaast wolkjes bij het uitademen.
“Kijk,” fluistert Melchior en hij wijst naar iets tussen een groep dennenbomen. Ze sluipen snel dichterbij. Elfie hoopt een hert te zien of een das. Desnoods een konijn.
Melchior stopt bij een cirkel zwammen. Grijswitte, aangevreten zwammen die in een cirkel tussen de bomen groeien. Op een ervan zit een donzige laag schimmel. Dat vindt Elfie grappig, schimmel op schimmel.
“De heksenkring,” zegt Melchior samenzweerderig.
Elfie kijkt om zich heen. De andere heksen lijken diep onder de indruk. Willow vouwt haar handen ineen en strekt ze richting de zwammen.
“Voel je hoe de energie zich hier verdicht?” Melchior spreidt zijn armen en legt zijn hoofd in zijn nek. “Laaf jezelf maar aan moeder natuur.”
De ander heksen volgen zijn voorbeeld. Elfie staat erbij. Ze weet niet hoe ze zich moet laven. Uiteindelijk sluit ze ook haar ogen, maar haar handen laat ze langs haar lijf hangen. Er steekt een briesje op. Een koude rilling trekt langs haar rug. Ze ademt langzaam uit, voelt de warme lucht langs haar lippen en kin.
“Ping! Opgeladen!” roept Melchior.

Ze lopen verder. Het wordt steeds killer. Linda zwoegt achter de groep aan. Haar gezicht rood gevlekt. Dorstig gulpt ze naar adem. Elfie wacht op haar. Gegeneerd stapt Linda haar voorbij. Ze gebaart fel dat Elfie door moet.
Bij een open plek aan een meertje stoppen ze. Melchior gaat naast een dorre struik staan die net tot zijn heup komt.
“Dit is de vlier oftewel de Sambucus Nigra, de krachtige boom die zich, net als wij mensen, taai en moedig, dit seizoen doorslaat.”
Hij kijkt de cirkel rond en gaat verder: “Volgens de Kelten was de eerste man op aarde gemaakt uit het hout van de vlier. De christenen hebben de kracht van de vlier afgepakt. Zij beweerden dat Judas zich aan een vlierboom heeft opgehangen en het kruis van Jezus van vlierhout gemaakt was.”
Melchior houdt een moment stilte om de onderdrukking van de Kelten te herdenken.
“Thee van de vlier is een fantastisch middel bij griep en koorts,” zegt Linda.
“Zo is het,” vervolgt Melchior. “Plinius en Aristoteles maakten al kompressen van de bast tegen hondenbeten en schurft. Laat ons de vlier eren.”

De heksen vormen een cirkel om het struikje. Elfie neemt de enige plek in die nog over is, vlakbij de waterkant. Haar hakken zakken weg in de blubber. Ze houden handen vast. Melchior zet een laag brommen in dat iedereen nadoet. Iemand bromt duidelijk hoger dan de rest. Het is een vrouwenbrom. Elfie kijk door haar wimperharen de cirkel rond. Linda schraapt haar keel en klinkt dan weer goed.
Melchior zegt iets, vermoedelijk in het Keltisch. Dan is iedereen stil. Is dit nou een groepsritueel? Moeten we niet een cirkel van zout strooien, vraagt Elfie zich af. Een kaars aansteken? Wierook? Ze voelt niks bijzonders gebeuren. Er sijpelt water in haar schoen. De kou trekt omhoog. Ze krijgt kippenvel en rilt. Willow staat naast haar en begint te huilen. Niemand reageert. Elfie aait over haar arm.
Na een tijdje laat iedereen de handen weer los. Is het goed gegaan? Is er iets veranderd? Voelt ze zich anders? Elfie weet het niet zeker.

Ze lopen terug door het bos en pauzeren bij een omgevallen boom. Linda haalt een goedkope fles rode wijn uit haar canvas rugzakje tevoorschijn, schroeft de dop eraf en geeft hem door.
“Dankjewel,” fluistert Willow.
“Graag gedaan.” Elfie legt haar hand op haar schouder. Willow schrikt.
“Wat is die warm,” zegt ze.
“Dat gaat vanzelf.”
Willow houdt Elfies hand tussen de hare. “Even opladen.”
“Ik ben maar een doorgeefluik,” zegt Elfie. “Neem je tijd. Er is meer dan genoeg.”

Merlijn drinkt uit de fles, maar blijft naar hun kijken.
“Moet je voelen hoe warm zij is, Merlijn,” zegt Willow tegen haar vriend.
Maar hij wil niet voelen. Elfie schuift dichter naar Willow. “Je hebt een prachtige aura.”
Willow verschiet van kleur. “Kun jij dat zien?”
Elfie knikt. “Je bent veel krachtig dan je jezelf nu toestaat. Er meandert een gouden zweem langs de randen. Dat betekent dat je heel wijs bent.”
Willow wil Merlijn erbij roepen maar Elfie legt een vinger op haar lippen. “Je kan het alleen. Je hebt niemand anders nodig.”
Ze staart Elfie verbluft aan.

Op de terugweg naar het restaurant is Linda stil.
“Doen jullie dit nou altijd als jullie samenkomen?” vraagt Elfie.
“Soms.”
“Wat doen jullie meestal?”
“Dat ligt eraan.” Linda haalt diep adem. “Wil je vaker mee?”
“Misschien. Ik had misschien wat meer verwacht. Ik voelde niet echt iets. Of ligt dat aan mij, denk je?”
“De kracht is er. Jij moet je gewoon nog verder ontwikkelen om die te voelen.”
Ze staren allebei over de lege snelweg.

Als ze terugkomen, is de laatste bus al uit het dorp vertrokken. Elfie blijft logeren. Vanuit het veldbedje op de zolder, kijkt ze naar buiten. Boven het panorama van dorpsdaken hangt een vragende maan. Als een nachtvlek, een zinspunt, een rijpe pukkel.

Elfie Tromp (27) schrijft, presenteert en maakt theater. Haar debuutroman Goeroe, over een meisje dat de wereld wil healen, maar niet eens haar eigen leven op orde krijgt, verschijnt 25 april bij uitgeverij Lebowski/ Top Notch.

Mail

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Wat ik zou moeten zijn is niet wie ik ben

Wat ik zou moeten zijn is niet wie ik ben

Bouchra Aouriaghel schrijft over opgroeien en leren dat je erbij hoort, maar eigenlijk ook weer niet. Als een kameleon verplaatst ze zich tussen twee werelden, eentje waarin ze Nederlands spreekt, en verbaasd wordt aangekeken als de juiste klanken in de juiste volgorde haar mond verlaten, en eentje waarin ze Marrokaans spreekt, goed genoeg om met haar ouders te kunnen communiceren, maar als ze de diepte in wil, komt het er ineens stotterend uit. En wat als de wereld je vraagt om te kiezen? Lees meer

Mosterdsoep

Onvermijdelijk

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. In deze tekst van Noura Harrath wordt een kind geboren dat daar misschien helemaal niet wilde zijn, of misschien nóg niet. 'Er waren weinig zachte plekken die voelden als een eeuwige omhelzing.' Lees meer

Mosterdsoep 4

Bijsluiter

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. In deze tekst van Fleur Hagi staan we op het punt een hele belangrijke beslissing te nemen. Lees meer

Mosterdsoep 8

Moedertaal en Opvoedlessen van een martelaar

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Vandaag lees je twee gedichten van Lina Al-Hassany. ‘Draag de lasten van de wereld niet op je schouders. Graaf de kuilen voor de doden niet in je tuin. Breng het verleden nooit meer aan het licht.’ Lees meer

Mosterdsoep 5

Steltenloper

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. In het verhaal van Jan Truijens Martinez ziet de hoofdpersoon zijn ex-vriendin met haar nieuwe vriend op theaterfestival De Parade. Tussen de lampjes van de zweefmolen en de flitsende polaroidcamera schiet ook de gedachte aan haar door zijn hoofd. Lees meer

Mosterdsoep 7

Beetje bij beetje

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Mina Yasien schreef een verhaal over een dochter die met haar moeder mee naar een afspraak gaat om te vertalen, over wat er tussen de regels door verloren kan gaan en of je een vervelende boodschap verzachtend moet vertalen. 'Niemand verstond alles en toch kwam iedereen overal achter.' Lees meer

Mosterdsoep 3

[Gedicht zonder titel]

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Fleur Hagi kent de wereld niet meer zoals ze die zich herinnerde, maar wat als ze deze nieuwe wereld niet meer wil kennen? 'Meer dan een appel / is nodig / om te onderscheiden / tussen goed en slecht' Lees meer

IDFA-bespreking <em>‘Between Revolutions’</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd 1

IDFA-bespreking ‘Between Revolutions’

De film Between Revolutions volgt een groep pro-Palestijnse, queer activisten in Berlijn. Regisseur Ruben Desiere zoekt samen met de activisten naar agency voor zijn personages. In die zoektocht wordt een interessant spel met fictie en realiteit gespeeld. Lees meer

IDFA-bespreking <em>Between Revolutions</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd

IDFA-tips van Hard//hoofd – ‘You Can See Everything’, ‘Nuisance Bear’ en ‘Romare Bearden’

De IDFA-tips van Jochum Veenstra, Nora de Bruine en Sander Bortier: You Can See Everything, Nuisance Bear en Alter Ego of Romare Bearden. Lees meer

Mosterdsoep 2

Het woord 'vervreemding'

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Vandaag lees je op Hard//hoofd het verhaal van Lidice Michelle Melara Minero. 'Ik hoorde ze typen en daarna waren ze hun werk aan het uitdelen. En ik? Ik was bezig met het begrijpen van het woord.' Lees meer

Mosterdsoep 9

Potentie

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Het gedicht van Nourelhouda Kassi zit vol potentie. Potentie om 'het' te maken, potentie om 'er' te komen, vriendschapspotentie, partnerpotentie, potentie om zo veel goeds de wereld in te brengen. '‘en nu?’ / tussen alles / wat ik was, en alles wat ik kon worden.' Lees meer

Mosterdsoep 1

Mosterdsoep

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Met vandaag: het verhaal van Leila Mrabet, waarin de hoofdpersoon jarenlang op zoek gaat naar de smaak van mosterdsoep die overeenkomt met een herinnering. Lees meer

Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Vintagejagers, opgelet! In haar nieuwste column werpt Loïs Blank een kritische blik op een ontwikkeling die misschien niet helemaal onverwacht komt: de tweedehandsmarkt wordt in een fastfashionjasje gestoken. Daarmee dreigt ook een markt die ooit draaide om avontuur en goede bedoelingen steeds verder te plastificeren. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer