De komende weken op hard//hoofd drie korte verhalen van Elfie Tromp. Deze week 'De Heksen': “Het is fijn om ergens bij te horen. Dat geeft rust.”
Haar tante staat al naast de auto. De deur van het restaurant is gesloten. Op maandag zijn ze altijd dicht. Achter de vitrage het bebaarde gezicht van haar oom. Als hij Elfie ziet, knikt hij even en verdwijnt dan in de duisternis van de eetzaal.
“Zo troela, ben je daar?” Op het voorhoofd van haar tante plakt een bindi.
“Mooi, hoor.” Elfie wijst naar het opgeplakte strass-steentje.
“Zo moest ik gaan vandaag. Dat voelde ik.”
Elfie loopt naar de kant van de bijrijder. Haar tante laat zich moeizaam in haar stoel zakken. Haar buik komt tegen het stuur aan. Ze ademt diep in.
“Daar gaan we.”
Ze rijden het dorp uit.
“Ik denk dat de groep je zal bevallen.” Haar tante schakelt een versnelling hoger. “Het is fijn om ergens bij te horen. Dat geeft rust.”
“Ik ben benieuwd,” zegt Elfie. “In mijn visioenen zie ik mezelf nooit in een groep werken als healer. Het lijkt me ook trager. Alsof je allemaal op dezelfde modem inlogt.”
“Melchior is een krachtige wiccan. Je zult het zien. Hij leidt onze coven al jaren.”
“Hoe word je heksenleider?”
Elfie vraagt zich af of haar tante haar heeft gehoord.
“Dat is een roeping,” zegt die dan. “Daar kun je niet voor leren.”
Ze rijden dieper Zeeland in. Gelijk na afrit Oosterland draaien ze de parkeerplaats van een truckerscafé op. De vaste stamkroeg van de heksen.
Er zitten al drie mensen aan het tafeltje naast de deur. Voor de rest is het café leeg.
Een zweterige barman poleert traag een bierpul achter de tapkast. Als ze binnenkomen, slaat hij de theedoek over zijn schouder en wil op hun afstappen. Hij herkent Elfies tante en stopt, trekt de theedoek van zijn schouder en gaat verder met poetsen. Aan heksen wordt niks verdiend.
“Lygoria,” zegt een oudere man met een leverworstkleurige baard.
Hij spreidt zijn armen. Haar tante duikt erin. Zover Elfie weet, heet haar tante gewoon Linda.
“Melchior,” lispelt ze.
Ze laten elkaar los.
“Welkom,” zegt hij tegen Elfie, Hij trekt haar naar zich toe en zoent haar op de lippen. Zijn baard is nattig en ruikt naar shag.
“Hallo,” probeert ze zo natuurlijk mogelijk te zeggen.
Ze veegt snel haar mond af en draait zich naar de jongeman en vrouw die aan het tafeltje zijn blijven zitten. Ze schat ze midden dertig. De man heeft ook een baard en lang, blond haar. Om zijn nek draagt hij een veter met een goedkope hanger van een Keltische hamer. De vrouw is bleek en houdt een sigaret tussen haar gelakte nagels. Haar vaalzwarte trui houdt ze bij de mouwen vastgeklemd in haar handpalmen.
Elfie steekt haar hand uit. De vrouw trekt haar naar zich toe en kust haar ook op de mond. Ze ruikt naar goedkoop wasmiddel.
“Ik ben Willow,” zegt ze, “en dit is Merlijn.”
De jongen staat nu ook op en voordat Elfie zich kan verweren, heeft ook hij haar op de lippen gekust.
“Hoe heten jullie echt?”
“Willow en Merlijn,” antwoordt de vrouw.
Elfie weet niet wat ze moet zeggen.
“We zijn compleet,” zegt Melchior en hij wrijft in zijn handen. “We gaan op pad.”
Iedereen stapt in zijn auto en volgt de Audi van Melchior.
Illustratie: Roxanne Dekker
“Ik dacht dat jij Linda heette,” zegt Elfie tegen haar tante als ze naast haar zit.
Linda grinnikt. “Lygoria is mijn doopnaam. Dat is mijn ware naam.”
“Hoe bedoel je?”
“Je naam zegt meer over je dan je denkt. De trilling van onze naam vormt ons karakter, wist je dat?”
“Waarom noem je je dan niet gewoon Lygoria?”
“Een heksennaam kun je beter alleen in de groep gebruiken. Zo blijft het puurder.”
De laatste kilometers rijden ze stapvoets over een onverhard pad. De banden zakken weg in drassige geulen. Elfie luistert naar het opspattende grind als Linda gas bij geeft.
“Die steentjes zijn ouder dan wij bij elkaar.”
“Weet jij hoeveel kracht er in een handje grind zit?” vraagt haar tante op een manier die verraadt dat ze het antwoord al weet.
Elfie kijkt Linda aan.
“Oneindig veel kracht. Soms pak ik een handje van het tuinpad en dan heb ik genoeg. Je kunt je energie overal vandaan halen. Steen is net zo waardevol als kristal.”
Ze stoppen bij de rand van een bos. De zon komt nog net boven de boomtoppen uit. Ze stappen uit en de heksen rollen een shagje. Op Melchiors hoedenplank staat een bobble-head van een trolletje. Het is een lelijk, lachend mannetje met een baard. Hij draagt een mutsje met een gat erin. Het vilt van zijn pakje is verbleekt door de zon. In zijn hand een knikker die een glazen bol moet voorstellen. Heksenhumor. Elfie kan zich niet voorstellen dat een christen een karikaturaal poppetje van zichzelf in de auto zou zetten. Een vroom gekleed visje lachend aan een plastic kruisje getimmerd. En het mondje dat bij iedere hobbel open en dicht hapt.
Als iedereen heeft geïnhaleerd, begint Melchior te praten: “We leven in de Bloedmaand van de Keltische tijdstelling. De boom die wij vanavond zullen eren, is de vlier. De boom die het overleven symboliseert.”
Hij gaat hun voor, wegzakkend in de kleigrond. In de bossen zingen de heksen een liedje dat Elfie niet kent. Het klinkt hoog en ijl, met klanken die haar doen denken aan Oud-Iers. Ze neuriet mee. Na het zingen is het stil. Elfie blaast wolkjes bij het uitademen.
“Kijk,” fluistert Melchior en hij wijst naar iets tussen een groep dennenbomen. Ze sluipen snel dichterbij. Elfie hoopt een hert te zien of een das. Desnoods een konijn.
Melchior stopt bij een cirkel zwammen. Grijswitte, aangevreten zwammen die in een cirkel tussen de bomen groeien. Op een ervan zit een donzige laag schimmel. Dat vindt Elfie grappig, schimmel op schimmel.
“De heksenkring,” zegt Melchior samenzweerderig.
Elfie kijkt om zich heen. De andere heksen lijken diep onder de indruk. Willow vouwt haar handen ineen en strekt ze richting de zwammen.
“Voel je hoe de energie zich hier verdicht?” Melchior spreidt zijn armen en legt zijn hoofd in zijn nek. “Laaf jezelf maar aan moeder natuur.”
De ander heksen volgen zijn voorbeeld. Elfie staat erbij. Ze weet niet hoe ze zich moet laven. Uiteindelijk sluit ze ook haar ogen, maar haar handen laat ze langs haar lijf hangen. Er steekt een briesje op. Een koude rilling trekt langs haar rug. Ze ademt langzaam uit, voelt de warme lucht langs haar lippen en kin.
“Ping! Opgeladen!” roept Melchior.
Ze lopen verder. Het wordt steeds killer. Linda zwoegt achter de groep aan. Haar gezicht rood gevlekt. Dorstig gulpt ze naar adem. Elfie wacht op haar. Gegeneerd stapt Linda haar voorbij. Ze gebaart fel dat Elfie door moet.
Bij een open plek aan een meertje stoppen ze. Melchior gaat naast een dorre struik staan die net tot zijn heup komt.
“Dit is de vlier oftewel de Sambucus Nigra, de krachtige boom die zich, net als wij mensen, taai en moedig, dit seizoen doorslaat.”
Hij kijkt de cirkel rond en gaat verder: “Volgens de Kelten was de eerste man op aarde gemaakt uit het hout van de vlier. De christenen hebben de kracht van de vlier afgepakt. Zij beweerden dat Judas zich aan een vlierboom heeft opgehangen en het kruis van Jezus van vlierhout gemaakt was.”
Melchior houdt een moment stilte om de onderdrukking van de Kelten te herdenken.
“Thee van de vlier is een fantastisch middel bij griep en koorts,” zegt Linda.
“Zo is het,” vervolgt Melchior. “Plinius en Aristoteles maakten al kompressen van de bast tegen hondenbeten en schurft. Laat ons de vlier eren.”
De heksen vormen een cirkel om het struikje. Elfie neemt de enige plek in die nog over is, vlakbij de waterkant. Haar hakken zakken weg in de blubber. Ze houden handen vast. Melchior zet een laag brommen in dat iedereen nadoet. Iemand bromt duidelijk hoger dan de rest. Het is een vrouwenbrom. Elfie kijk door haar wimperharen de cirkel rond. Linda schraapt haar keel en klinkt dan weer goed.
Melchior zegt iets, vermoedelijk in het Keltisch. Dan is iedereen stil. Is dit nou een groepsritueel? Moeten we niet een cirkel van zout strooien, vraagt Elfie zich af. Een kaars aansteken? Wierook? Ze voelt niks bijzonders gebeuren. Er sijpelt water in haar schoen. De kou trekt omhoog. Ze krijgt kippenvel en rilt. Willow staat naast haar en begint te huilen. Niemand reageert. Elfie aait over haar arm.
Na een tijdje laat iedereen de handen weer los. Is het goed gegaan? Is er iets veranderd? Voelt ze zich anders? Elfie weet het niet zeker.
Ze lopen terug door het bos en pauzeren bij een omgevallen boom. Linda haalt een goedkope fles rode wijn uit haar canvas rugzakje tevoorschijn, schroeft de dop eraf en geeft hem door.
“Dankjewel,” fluistert Willow.
“Graag gedaan.” Elfie legt haar hand op haar schouder. Willow schrikt.
“Wat is die warm,” zegt ze.
“Dat gaat vanzelf.”
Willow houdt Elfies hand tussen de hare. “Even opladen.”
“Ik ben maar een doorgeefluik,” zegt Elfie. “Neem je tijd. Er is meer dan genoeg.”
Merlijn drinkt uit de fles, maar blijft naar hun kijken.
“Moet je voelen hoe warm zij is, Merlijn,” zegt Willow tegen haar vriend.
Maar hij wil niet voelen. Elfie schuift dichter naar Willow. “Je hebt een prachtige aura.”
Willow verschiet van kleur. “Kun jij dat zien?”
Elfie knikt. “Je bent veel krachtig dan je jezelf nu toestaat. Er meandert een gouden zweem langs de randen. Dat betekent dat je heel wijs bent.”
Willow wil Merlijn erbij roepen maar Elfie legt een vinger op haar lippen. “Je kan het alleen. Je hebt niemand anders nodig.”
Ze staart Elfie verbluft aan.
Op de terugweg naar het restaurant is Linda stil.
“Doen jullie dit nou altijd als jullie samenkomen?” vraagt Elfie.
“Soms.”
“Wat doen jullie meestal?”
“Dat ligt eraan.” Linda haalt diep adem. “Wil je vaker mee?”
“Misschien. Ik had misschien wat meer verwacht. Ik voelde niet echt iets. Of ligt dat aan mij, denk je?”
“De kracht is er. Jij moet je gewoon nog verder ontwikkelen om die te voelen.”
Ze staren allebei over de lege snelweg.
Als ze terugkomen, is de laatste bus al uit het dorp vertrokken. Elfie blijft logeren. Vanuit het veldbedje op de zolder, kijkt ze naar buiten. Boven het panorama van dorpsdaken hangt een vragende maan. Als een nachtvlek, een zinspunt, een rijpe pukkel.
Elfie Tromp (27) schrijft, presenteert en maakt theater. Haar debuutroman Goeroe, over een meisje dat de wereld wil healen, maar niet eens haar eigen leven op orde krijgt, verschijnt 25 april bij uitgeverij Lebowski/ Top Notch.
