Asset 14

Brieven uit Grenoble

Kort verhaal: Brieven uit Grenoble

Skype, Tinder, een ouderwets briefje in de trein: de liefde kent vele communicatievormen. Maar héb je er ook iets aan, of schieten ze uiteindelijk allemaal tekort? Een kort verhaal van Timo Koren.

1. Skype (maart 2014)

Ik lig op een matras op de zolder van mijn ouderlijk huis, in mijn voormalige jongenskamer, als ze mij vanuit San Francisco whatsappt. Ze heeft met een andere jongen gezoend. Ik kan niet nalaten meer te vragen dan ik wil weten. Ze had bewust met hem afgesproken, vertelt ze, ze waren wat gaan drinken (eerst koffie, toen een glas wijn) en hebben daarna gezoend. Het is niet onverwachts: pas geleden heeft ze Tame Impala’s It Feels Like We’re Only Going Backwards aan onze gezamenlijke Spotify-playlist toegevoegd. Enkele dagen later ben ik weer terug in mijn eigen huis en kunnen we eindelijk skypen. Het beeld gaat op zwart als ze zegt: ‘We zijn maar drie maanden samen geweest, het is lastig daar op te teren. Ik heb behoefte aan meer vrijheid.’

De dag voor ze vertrok keken we samen de film Her, over een man die verliefd is op zijn besturingssysteem. Die liefde, die slechts uit taal en technologie bestaat, komt tot een hoogtepunt in een seksscène die je als kijker enkel hoort, waarin alle stimulatie geheel op taal is gebaseerd – alle verbeelding, alle opwinding voltrekt zich in woorden. Als ze weg is skypen we geregeld. Steeds als ik het venster sluit, voelt de daaropvolgende stilte onnatuurlijk. Misschien moet ik het daar eens met haar over hebben, denk ik een keer, over hoe het kan dat ik, ondanks al die elektronica, de verbondenheid die eerder zo sterk voelde ineens niet meer kan uiten. Maar het volgende skype-gesprek is ook het laatste. En de stilte die daarna valt is juist berustend.

2. Brieven (januari – juni 2013)

Vlak voor ik een half jaar in Grenoble ging wonen, ontmoette ik ’s nachts bij het stoplicht een meisje. Ik was op weg naar huis en verwachtte niks meer van de avond – laat staan dat ik bij een stoplicht met iemand aan de praat zou raken. Ze zei iets, en ik weet niet of ze het tegen mij had maar ik antwoordde wel. Het licht sprong op groen, ze zat ineens op mijn bagagedrager in plaats van die van haar vriendin en gebood me te fietsen naar een café dat nog open was. Toen de kroeg sloot en we buiten stonden, vroeg ik: ‘Is er een kans dat ik je nog een keer zal zien?’ Ze keek naar de grond. Ik had al verteld dat ik die maandag zou vertrekken.

Toch voegde ik haar toe op Facebook en vroeg – geforceerd grappig – of het een goed idee zou zijn om penvrienden te worden. Zij vond dat we dan ook papieren brieven zouden moeten schrijven, gaf haar adres en vroeg waar ik in Frankrijk precies zou gaan wonen. Bij haar eerste brief moest ik lachen om de manier waarop ze haar kamer beschreef en de karakters van haar studiegenoten schetste. Vijf maanden lang bleven we schrijven, en de vragen die we stelden werden langzaam maar zeker steeds intiemer.

Tussen onze brieven zaten ongeveer twee weken, en door het geduld dat we steeds op moesten brengen, werd het iets wat de vluchtigheid voorbij ging. Een vriend die mij in Grenoble bezocht, merkte op: ‘Het wordt nu iets heel groots, er gaat een enorme druk op liggen als je haar gaat zien.’ Toen ik haar in Nederland ontmoette dronken we koffie. Ik merkte dat ik weinig nieuwsgierigheid toonde en praatte over mijzelf alsof we een date hadden in een MTV-programma (‘Ik ben echt het type dat van onverwachtse dingen houd’). Het gevoel dat ik had bij het lezen van de brieven was verdwenen.

3. Een briefje (november 2013)

Een half jaar later zat ik in de trein en kreeg ik van het meisje dat uiteindelijk naar San Francisco zou gaan een briefje met haar nummer. Ik had haar niet gesproken, we hadden alleen wat oogcontact gehad. Net voor ze opstond, zei ze: ‘Mag ik je iets geven?’ Ik voelde me opgelaten en aangekomen op het station belde ik direct een vriend om het te vertellen. Die avond sms’te ik haar. Doordat ik niks terugkreeg, dacht ik aan de briefwisseling in Grenoble. Ik vroeg me af of al die spontane, romantische acties, in een tijd waarin technologie onverwachtse ontmoetingen zoveel makkelijker maakt, niet vooral een soort naïeve nostalgie waren. Maar ik bleek een cijfer op haar briefje verkeerd gelezen te hebben. Ik stuurde nog een sms’je en kreeg vrij snel antwoord.

4. Tinder (april – mei 2014)

Niet lang nadat het over is met het San Francisco-meisje, heractiveer ik mijn Tinder-account. Ik had de app al weleens bekeken, maar er nooit iets mee gedaan. Nu blijkt het een wondermiddel, omdat het zo snel en eenvoudig is. Je zit in tientallen treinen tegelijk, deelt vele briefjes uit en krijgt hier en daar een sms’je terug. Tinder brengt vooral iets terug van de opwinding die ik als veertienjarige voelde toen ik via MSN met meisjes die ik al dan niet kende aan het chatten was. Dezelfde spanning die ook in de brieven had gezeten die ik in Grenoble ontving. Als ik voor het eerst met een tindermeisje afspreek, verloopt dat ook niet heel anders: het onwennige van elkaar nog nooit gezien hebben, het ijs breken, een gesprek op gang krijgen. En toch: de dates zijn leuk, maar het voelt zoals in Her: op het moment dat ‘unieke’ momenten reproduceerbaar blijken, verliezen ze aan waarde.

5. Aanraken (juli 2014)

In de weken voor het San Francisco-meisje terug zou komen, neem ik me voor zo goed mogelijk in woorden te vertalen wat ik voor haar voel, zo helder en tactisch mogelijk te communiceren. Maar als ik met haar in een café zit, voel ik de taal die ik in die weken daarvoor zo minutieus heb voorbereid uit mijn handen slippen. Het biertje dat ik heb besteld leidt vooral tot een troebel gevoel in mijn maag. En terwijl ik steeds meer in cirkels begin te redeneren, zonder duidelijke richting, zonder eindpunt, pakt ze mijn hand vast. Ze kijkt naar haar glas wijn, ik kijk naar haar. We zwijgen. Tot ik de stilte verbreek.

Mail

Timo Koren is socioloog, playlist-samensteller en medewerker van een afdeling personeelszaken ergens in het land.

Charlotte Tasma is een illustrator en printmaker, wonend en werkend in Rotterdam. Met haar werk laat ze de schoonheid van het alledaagse leven zien.

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
Lees meer
test
het laatste
Mosterdsoep 8

Moedertaal en Opvoedlessen van een martelaar

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Vandaag lees je twee gedichten van Lina Al-Hassany. ‘Draag de lasten van de wereld niet op je schouders. Graaf de kuilen voor de doden niet in je tuin. Breng het verleden nooit meer aan het licht.’ Lees meer

Mosterdsoep 5

Steltenloper

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. In het verhaal van Jan Truijens Martinez ziet de hoofdpersoon zijn ex-vriendin met haar nieuwe vriend op theaterfestival De Parade. Tussen de lampjes van de zweefmolen en de flitsende polaroidcamera schiet ook de gedachte aan haar door zijn hoofd. Lees meer

Mosterdsoep 7

Beetje bij beetje

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Mina Yasien schreef een verhaal over een dochter die met haar moeder mee naar een afspraak gaat om te vertalen, over wat er tussen de regels door verloren kan gaan en of je een vervelende boodschap verzachtend moet vertalen. 'Niemand verstond alles en toch kwam iedereen overal achter.' Lees meer

Mosterdsoep 3

[Gedicht zonder titel]

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Fleur Hagi kent de wereld niet meer zoals ze die zich herinnerde, maar wat als ze deze nieuwe wereld niet meer wil kennen? 'Meer dan een appel / is nodig / om te onderscheiden / tussen goed en slecht' Lees meer

Mosterdsoep 2

Het woord 'vervreemding'

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Vandaag lees je op Hard//hoofd het verhaal van Lidice Michelle Melara Minero. 'Ik hoorde ze typen en daarna waren ze hun werk aan het uitdelen. En ik? Ik was bezig met het begrijpen van het woord.' Lees meer

Mosterdsoep 9

Potentie

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Het gedicht van Nourelhouda Kassi zit vol potentie. Potentie om 'het' te maken, potentie om 'er' te komen, vriendschapspotentie, partnerpotentie, potentie om zo veel goeds de wereld in te brengen. '‘en nu?’ / tussen alles / wat ik was, en alles wat ik kon worden.' Lees meer

Mosterdsoep 1

Mosterdsoep

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Met vandaag: het verhaal van Leila Mrabet, waarin de hoofdpersoon jarenlang op zoek gaat naar de smaak van mosterdsoep die overeenkomt met een herinnering. Lees meer

Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Meneer Ouka en de streep

Meneer Ouka en de streep

'‘Het gaat over uw kabouter,’ zegt meneer Ouka.' En dat doet het: in dit verhaal verheft Makki Aimar een niet-lachende tuinkabouter tot het glinsterende middelpunt van zijn verhaal. Waar ieder ander een tuinkabouter niet eens zou zien staan, lijkt het voor de hoofdpersoon in dit verhaal een metafoor voor zingeving te worden. Met dit verhaal won Makki Aimar de schrijfwedstrijd 'Door de ogen van Palomar', georganiseerd door uitgeverij Cossee en Hard//hoofd. Lees meer

 1

pantser / piertotum locomotor

In deze twee gedichten van Roan Kasanmonadi kijken we naar een aflevering van Kamp Van Koningsbrugge, leren we onszelf op te rollen als pissebedden, en vliegen de zwaarden, harnassen en kikkers je om de oren. Lees meer

 1

Zinkstukken

Dealen met fysieke ongemakken, de dood, en afgelegen, kale landschappen spelen vaak een centrale rol in de boeken van Jilt Jorritsma - zelfs zijn proefschrift ging over zinkende steden. Het is daarom niet verrassend dat Jilt Jorritsma gegrepen werd door de Biesbosch en haar spookachtige arbeidshistorie toen literair productiehuis Tilt en Cultuurfonds Noord-Brabant hem vroegen het achtste Brabants Boek Present te schrijven. De verhalen die hij ontdekte en opschreef zijn des te grilliger - vandaag lichten we alvast een tipje van de sluier. Lees meer