Asset 14

Kat, boom

Kat, boom

Max Hermens schreef een kort verhaal over een meisje dat haar buurtbarbecue doorbrengt in een lindeboom.

Vanaf hierboven kan het meisje de hele barbecue bekijken. De meeste buurtbewoners hebben al gegeten, ze staan in kleine groepen over het grasveld verspreid. Op de uitklaptafels liggen plastic borden met ketchupresten en verfrommelde servetten. De barbecues staan aan de rand van het veld, maar zelfs bovenin de lindeboom ruikt ze de rook.

‘Acht, negen, tien,’ de stem wordt steeds luider. ‘Wie niet weg is, is gezien!’

De jongen draait zich al om terwijl hij het roept. Hij staat bij de stronk van de boom, hoog boven hem maakt het meisje zichzelf klein, ze hurkt en trekt haar ledematen naar zich toe. Het verbaasde haar dat ze werd gevraagd om mee te spelen – ze is nieuw hier, kent de andere kinderen niet van naam. Voorzichtig spiekt ze tussen de bladeren door.

De jongen tuurt over het grasveld. Hij bukt om onder de tafels te kijken, maar houdt zijn hand op de stam. Er is ook een markt bij de barbecue, in de schaduw van de linde bieden de buurtbewoners hun huisgemaakte spullen aan. Gebreide sjaals, honing en gepofte kastanjes – en natuurlijk de vogelhuisjes van meneer Wilburs. Het lijken net echte huizen, met ramen en vensterbanken en zelfs bloembakken met plastic nepplantjes erin. Het meisje ziet haar ouders bij de kraam staan.

‘Iedereen hier heeft er een,’ zegt meneer Wilburs. ‘Of iedereen die ertoe doet.’

Haar moeder hurkt bij een van de huisjes. Ze legt haar hand op het dak en tilt het er als een deksel vanaf. ‘Wat denk je?’ zegt ze en kijkt haar man aan. ‘We hebben er nu eindelijk plek voor.’

De vader van het meisje antwoordt niet, hij slaat alleen zijn armen over elkaar. Ze wonen nog niet lang in de wijk, ze verhuizen vaak – haar moeder zegt dat het goed voor haar is, de barbecue. Kan ze de andere kinderen vast leren kennen.

‘Wat kost deze?’ Haar moeder houdt een van de vogelhuisjes omhoog. Meneer Wilburs knikt naar de prijslijst op het kleed. Haar ouders overleggen met elkaar, ze fluisteren, het meisje kan ze niet verstaan. Ze ziet dat haar vader zijn armen nog over elkaar heeft. Haar moeder legt haar handen op zijn polsen, en omdat ze kleiner is lijkt het net alsof ze een beetje aan hem hangt.

‘Buut Jens!’

Het meisje draait zich vlug om.

‘Maar je spiekte!’ Een blonde jongen met een bloempotkapsel komt onder de grote tafel vandaan. ‘Ik zag het wel.’

Hij rent naar de stam van de linde en slaat zijn hand er alsnog tegenaan.

‘Jij moet je gewoon beter verstoppen,’ zegt de andere jongen. Hij tilt zijn vuist op. ‘En niet buutvrij voor de hele pot roepen! – dan sla ik je.’

Hij is wat ouder, misschien is de andere jongen zijn broertje. Hij loopt weer weg van de linde maar draait zijn hoofd voortdurend om. Hij heeft alleen nog steeds niet omhoog gekeken. Het meisje leunt haar rug uitgelaten tegen de bast.

Het meisje ziet dat haar vader probeert mee te luisteren, maar de andere mannen merken hem niet op.

‘Die hebben wij ook,’ een van de vrouwen uit het verzorgingstehuis wijst naar het vogelhuisje.

‘Wat leuk,’ antwoordt de moeder van het meisje. ‘Waar staat die van jullie?’

Ze zitten aan de grote tafel. De andere bejaarde vrouwen hangen over hun borden en kauwen langzaam, sommigen smakken met open mond.

‘Waarvoor? Hoe bedoel je?’ De oude vrouw houdt haar hand verward bij haar oor. ‘Vogels natuurlijk – tjielp, tjielp.’

De vader van het meisje loopt naar de overkant van het veld, daar staan de andere mannen in een halve cirkel rondom de laatste smeulende barbecue. De man met de schort en de knijptang zit midden in een levendig verhaal. Het meisje ziet dat haar vader probeert mee te luisteren, hij staat half achter twee andere mannen, hij knikt zijn hoofd tussen hun schouders door, maar ze merken hem niet op.

‘Dus die buschauffeur zegt,’ roept de man met de schort opeens over het veld, ‘hij zegt, hij zegt: “Dan moet je de mijne eens zien!” Dat zei hij! Echt!’

De mannen beginnen zo hard te lachen dat ze wegdraaien van de barbecue. De vader van het meisje legt zijn handen op zijn maag en lacht alsof ook hij de hele grap gehoord heeft.

‘Buut Shanika, buut Joppe!’ hoort ze dan. ‘Wie moet ik nog?’

De kinderen komen naar de stam van de linde gerend. Ze tellen hardop met hun vingers.

Zijn bloempotkapsel waaiert uit als een hoepelrok.

‘Je hebt iedereen,’ zegt een van de meisjes. ‘Wie is nu?’

‘Jens.’

De jongen met het bloempotkapsel slaat zijn armen over elkaar. ‘Jullie hadden buutvrij voor de hele pot moeten doen!’

‘Is het nu toch te laat voor.’

‘Was er niet nog iemand anders? Jawel, toch?’

De jongen draait zijn gezicht vlug naar het grasveld. Zijn bloempotkapsel waaiert uit als een hoepelrok.

‘Probeer je nou weer onder je beurt uit te komen? Jij moet gewoon eens leren verstoppen, Jens.’

Het meisje in de boom kent het kibbelen, ze kent het van de kinderen in andere steden. Ze klimt naar de achterzijde van de linde, uit zicht van de rest. De schors schuurt tegen haar borst en aan haar kleren blijven kleine houtbrokjes kleven.

Sommige buurtbewoners zijn begonnen de lege uitklaptafels op de laadbak van een aanhangwagen te tillen. Haar vader staat nog als enige bij de barbecue, er komt steeds meer rook van de kolen. Hij hoest en stapt om de schaal heen.

Medewerkers van het verzorgingstehuis brengen de bejaarde vrouwen naar een wit busje. Een vrouw in een rolstoel wordt wakker geschud, in haar mondhoeken kleven resten barbecuesaus. De moeder van het meisje kijkt op haar telefoon. Wanneer er twee lachende vrouwen langs haar stoel lopen, legt ze hem snel weg en kijkt beleefd op, maar de vrouwen lopen door. Gebruikte servetten waaien in het gras.

De kinderen spelen nu tikkertje, ze zwieren langs de heupen van hun familieleden. Het meisje in de boom is niet eens teleurgesteld – het gaat altijd zo, in elke stad. Ze is zelfs opgelucht dat ze niet meer gezocht wordt, dat de andere kinderen niks meer met haar te maken hebben. De takken zijn ook smaller bovenin de boom, ze moet goed opletten waar ze haar voeten plaatst. Haar handen voelen klam.
Een vrouw filmt haar zoontje, hij fietst zonder wieltjes over het gras. De andere vrouwen kijken toe. Hij begint snel, zijn stuur wiebelt onrustig heen en weer en hij gaat steeds langzamer, totdat hij stil staat en naar rechts valt.

‘Wat goed!’

Er wordt luid geklapt.

‘En zo ver al.’

De jongen ligt op zijn rug en lacht naar de lucht. De vrouwen rennen naar hem toe, hij blijft maar lachen en het meisje snapt niet wat er zo leuk is.

De takken van de bomen lijken op smalle skeletvingers.

Vanaf hierboven lijken de mensen net eilandjes: de mannen bij de aanhangwagen, de vrouwen bij het kind met het fietsje, een paar gezinnen rondom hun eigen tafels. En haar ouders – ze nemen het vogelhuisje in hun armen en staan op van de klapstoelen. Iemand brengt ze naar de aanhangwagen. Haar vader hangt zijn wijsvinger om de pols van haar moeder, als een haakje.

Hierboven waait de wind wat harder. Het meisje voelt de zweetdruppels kil langs haar ribben omlaag kruipen. Rechts is het verzorgingstehuis met het dak van mos, dan de rijtjeshuizen en helemaal daarachter het bos. De boomtoppen hebben niet allemaal dezelfde vormen, sommige zijn rond, andere donker en puntig. De dode bomen vallen nog het meeste op – de takken lijken op smalle skeletvingers.

Ze vraagt zich af hoeveel van de bomen in het bos ze kan beklimmen. Ze bestudeert de stammen en kijkt of ze kan zien hoe laag de zijtakken groeien. Ze stelt zich voor dat ze van boom naar boom rent en bij elke bast een sprong maakt en haar armen naar boven rekt. Ze kan ze allemaal leren kennen, het zou natuurlijk weken duren, misschien wel maanden – maar dat doet er niet toe, want de bomen staan overal. Ze kan er altijd naartoe. Waar ze ook woont.

De wind komt op en trekt aan de takken van de linde. Het meisje klemt zich strak om de boom, ze ziet de wereld wegbuigen.

Mail

Max Hermens (1991) schrijft verhalen en essays. Zijn werk verscheen onder andere in Das Magazin en op Rekto:Verso, deFusie, De Optimist en De Internet Gids. Max draagt zijn werk voor en geeft schrijfcursussen op de Radboud Universiteit. Zijn verhalen gaan over het platteland en de natuur, en over kinderen die op onbenullige avonturen gaan. Max zit in een talentontwikkeltraject van De Nieuwe Oost | Wintertuin

Emile Weisz (1997) heeft audiovisuele kunsten gestudeerd aan de Gerrit Rietveld Academie. Hij houdt zich bezig met het vertellen van eigentijdse verhalen in verschillende vormen en media. 

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent

Warning: Undefined variable $articleCount in /home/hardhoof/hardhoofd.com/releases/20220413071826/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
De draad

De draad

Sumai Yahya schreef een kort, poëtisch verhaal over menselijke vleermuizen slingerend aan een draad. Een korte versie verscheen in het papieren magazine, maar lees hier de volledige versie, vol symboliek, donkere massa's, naalden, konijnen met rode ogen en aangeslepen ruggengraten. Lees meer

Iets wat van zijn vader is geweest

Iets wat van zijn vader is geweest

Het is zwarte zaterdag en de tankstations zijn druk. Sigarettenrook en uitlaatgassen blijven "in de windstilte boven het asfalt verstikkend en bewegingsloos hangen." Tristan is, in dit korte verhaal, op weg naar het huis van wijlen zijn vader, een man op wie hij nooit heeft kunnen rekenen. Kan hij het opbrengen om door te rijden? Lees meer

Gedichten Alara Adilow (titel volgt) 2

Straatliedjes

Wat is een huis? 'Iets dat de wraak van de nacht buiten houdt. / Iets waar je naar terugkeert na een lange reis.' In deze nieuwe gedichten van Alara Adilow worden vaders ontvlucht, tijdelijke verblijfplaatsen gevonden en nieuwe relaties op zee aangegaan. Lees meer

Koeman

Koeman

Een kort verhaal van Jan Wester over een veeboer die op papier alles bezit, maar zich niet thuisvoelt in zijn eigen kudde en op zoek is naar een eenheid. Koeman was niet van land, niet van gras. Door de zolen van zijn laarzen was hij afgescheiden van zijn aarde. Hij had ze weleens uitgeschopt, op... Lees meer

 1

"En opeens denk je aan hun lichamen" vertaalde gedichten in samenwerking met Poetry International

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via een bundel of op een podium? Achttien studenten
illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van
de achttien dichters van het 52 ste  Poetry International Festival dat vandaag van start gaat. De studenten komen
net als de dichters uit de hele wereld. Uit Vietnam, Oekraïne, Moldavië of Mexico, Polen, de
Verenigde Staten of hier uit Nederland. Lees meer

Meer dan een werkwoord

Meer dan een werkwoord

De stem in Nora’s hoofd laat zich niet zomaar het zwijgen opleggen. “Ik vraag me af of het haar bedoeling was dat ik nu zo weinig lichaamsvet over heb dat zelfs een kussen de pijn van het zitten niet verzacht.” Als verdoving en controle ten koste gaan van haar relaties en gezondheid, stelt Nora zich die ene belangrijke vraag: is dit het waard? Lees meer

Dit is geen ode 2

Dit is geen ode

'In dit land word je aan stukken gescheurd. / Ik verzamel jouw gescheurde stukken vlees. / Ik bak je op 200 graden. / Ik deel je uit.' In harde dichtregels verkent Shabnam Baqhiri hoe het is om je echt aan te passen en waarom dit soms noodzakelijk en juist goed is. Lees meer

Train je ego (maar zorg dat het tegen een stootje kan) 1

Train je ego (maar zorg dat het tegen een stootje kan)

Luuk Schokker leerde dat een groot ego bij het schrijven geen overbodige luxe is. Je onzekerheid omarmen maar tegelijkertijd een ego kweken. Hoe doe je dat? Luuk legt het uit. Lees meer

A Sacred Slut_Daan Timmer_Lena Plantinga

A Sacred Slut

Je bent vrouw, het is zomer en je wil wat. Klaarkomen, bijvoorbeeld. In dit broeierige nieuwe kortverhaal van Lena Plantinga speelt een jonge vrouw met zichzelf en het lot. Een verhaal over zoeken naar je seksuele zelf, en haar aantreffen onder het juk van je seksuele verleden. Lees meer

Een lichaam dat liefde opwekt

Een lichaam dat liefde opwekt

Een fragment uit Emy Koopmans 'Tekenen van het universum' over een lichaam dat gelooft dat het moet krimpen om het waard te zijn te worden liefgehad. Lees meer

Mijn Arabisch is verstomd

Mijn Arabisch is verstomd

"Mijn Arabisch is schichtig / ze vermomt zich stilletjes als Hebreeuws." Pelumi Adejumo en Esha Guy Hadjadj vertaalden een gedicht van de Israëlische dichter Almog Behar. Over twee moedertalen, waarvan de één de ander overstemt. Lees meer

Ratrace

Ratrace

Een kort anti-kapitalitsch verhaal van Emma Stomp over De Prestatiemaatschappij, havermelk latte's en mannen met bivakmutsen. Lees meer

Zwarte luiken

Zwarte luiken

Hoe schrijf je over iets ontastbaars zoals rouw? Geïnspireerd door de schilderijen van Francis Bacon verkent Thijs Joores in deze gedichtenreeks de impact van verlies. Lees meer

Gezocht z.s.m. 1

Gezocht z.s.m.

Liefde is te vervangen, althans dat houden datingapps ons voor. Maar wat als je iemand bent verloren van wie je er maar één had, zoals je moeder? Babet te Winkel bijt het spits af van een nieuwe reeks waarvoor Stichting Literaire Activiteiten Amsterdam de samenwerking aangaat met verschillende literaire platforms. Lees meer

Kopje suiker

Kopje suiker

Souvenirsmokken, feestmokken, mokken met rare handvaten, mokken met popcultuurfiguren en mokken van de IKEA. In dit korte verhaal over verbinding en contact geven mokken een intiem kijkje in het leven van de buurt. Lees meer

Nieuwe coronificatie

Nieuwe coronificatie

Marthe van Bronkhorst opent het nieuwe jaar op poëtische wijze. Lees meer

Stop met schrijven!

Stop met schrijven!

Jens Meijen vergelijkt het schrijfproces met auto-onderhoud en weet hoe je als schrijver goed zorgt voor je mentale gezondheid. Wat heeft schrijven te maken met het worden van een popster en waarom moet je volgens Jens eerst stoppen met schrijven? Lees meer

Ballen en Engelen

Ballen en Engelen

Na een klassiek ongemakkelijke kerstborrel op kantoor gaat Sascha mee naar huis met Ariane van hr. Maar dan neemt de avond een griezelige onverwachte wending... Een kerstverhaal van Loren Snel. Lees meer

Masterclass

Een vrouw die met zichzelf in de knoop zit besluit om een masterclass acteren te volgen. Een kort verhaal door Renske van den Broek over opnieuw leren lopen, majorettemeisjes en vrede sluiten met wie je bent. Lees meer

Pen + papier + buitenlucht 3

Pen + papier + buitenlucht

Hoe zorg je er als schrijver voor dat je niet alleen gemotiveerd, maar ook gedisciplineerd blijft? Imme Visser kraakte de code. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd! 

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe kunstenaars en schrijvers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Wij zijn al meer dan twaalf jaar bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Onze kunstverzamelaars maken dit mogelijk. Als je je nu aansluit, dan ontvang je jaarlijks gesigneerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars én je eigen Hard//hoofd-tasje. Veel verzamelplezier!

Steun en verzamel