Asset 14

IJsbeerblues

Het is halverwege het weekend, zaterdagavond om precies te zijn en ik zit met een vriendin op café, elk met een rijkelijk gevuld glas slechte wijn voor ons.
Ik praat over het werk. Ik hoor mezelf bezig en het is niet meer praten, het is ronduit zeuren. Daarmee heb ik meteen twee van de vele fundamentele regels geschonden voor een fijn weekend.
Eén: praat niet over werk op café.
Twee: zeuren doe je na het uitgaan wanneer je moe bent en een kater hebt, niet ervoor.
De vriendin zegt me ontslag te nemen als het allemaal kommer en kwel is. Ik kan niet anders dan in mijn glas te kijken. Ik wil niet horen wat ik zelf niet durf te denken.

Ik stel voor om ons om te kleden op het toilet. De koude lucht brengt er een concentraat van bier en pis met zich mee en wij proberen niets te ruiken terwijl we elkaar helpen om ons in onze pakjes te hijsen. Ik kom buiten als ijsbeer en zij als roodkapje. We springen op de fiets richting het feest. Het feest is georganiseerd door studenten van de mode-academie en heeft als verwarrend niet-ironisch thema ‘Disney’.

Beeld: Iris Deppe.

Sneeuwwitje, een vriendelijke dragqueen met dikke dreadlocks, opent de deur voor ons. Goedgemutste zeemeerminnen staan achter de bar. Piraten, Medusa, enkele duivels, Cruella de Ville en een roedel wolven drinken drankjes, kijken naar elkaar en dansen. De films van Disney liggen in mijn geheugen ergens onder het stof. Ik herinner me niet zoveel monsters en slechteriken. Is dit een afgesproken code? Wat ben ik? Ik ben een ijsbeer.

Veel jonge veelbelovende studenten om me heen, in rare om ter origineelste pakjes. Ik zet mijn bril af, besluit me nergens nog iets van aan te trekken en smijt me op de dansvloer met een overgave die voor een ijsbeer opmerkelijk is. Het blijkt een heerlijk feestelijk feest te zijn, hoewel we niets bijzonders vieren. We dansen als gekken op hiphop, troostend nostalgische liedjes en opzwepende, nieuwe nummers waar we niets van verstaan. Onze lichamen vloeibaar van de rum-cola, de aanblik van zo veel dansende monsters ontroerend, al die kronkelende, geschminkte, lelijk gemaakte mooie lichamen in een veelheid van vormen en kleuren.

Iemand spreekt me aan en vraagt me wat ik doe. Ik weet niet meteen wat te antwoorden, ik ben ondertussen helemaal in ijsbeermodus en wieg met mijn snoet mee op het ritme van de bassen. Pas wanneer hij zelf zegt creatief directeur te zijn bij cultuurvereniging huppeldepup begrijp ik wat hij bedoelt met ‘doen’. Helemaal bezweet van mijn wilde dansjes en mijn nepbonten huid, glimlach ik zijn vragen weg met mijn transpiratieglimlach. Hij trapt een open deur in met een grapje over de Noordpool.

Na een hele tijd is het wel goed geweest en klauter ik ergens in het midden van de nacht, al over de helft van het weekend, op mijn fiets en rij het donker in. Eendere donkere wegen strekken zich voor me uit. Alles lijkt herkenbaar en dan toch blijk ik niet daar te zijn waar ik denk dat ik ben. Ik ken de weg goed, het feest ligt vlak bij het station, twee keer elke werkdag opnieuw leg ik die weg af met dezelfde fiets.

Op een bepaald moment, wanneer ik zo lang heb gefiets dat ik lang thuis had moeten zijn, besef ik dat ik geen idee meer heb waar ik ben. Ik ga heel langzaam fietsen tot ik stilsta. De straten zijn hopeloos leeg. Niemand om de weg aan te vragen. De lantaarn voor me lijkt te stuiptrekken.

Ik ben een ijsbeer op een fiets in de haven van Gent. Ik trek mijn vacht wat dichter om me heen.

-

Elise Luypaert heeft Filosofie en Rechten gestudeerd, en is naast het schrijven werkzaam als juriste.

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 2) 7

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 3)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 2) 6

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 2)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

Nooit Verzonden - wacht op titel

Afscheidsbrief aan een waardeloze dokter

Er zijn nog steeds dokters die de gezondheidsklachten van hun patiënten niet serieus nemen. Luuk Schokker schreef een openhartige brief aan één van hen. Lees meer

:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 1) 1

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 1)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

Dubbelleven

Dubbelleven

Hoe kenmerkt het interieur van een multicultureel gezin zich? Emerald Liu onderzoekt hoe huiselijke voorwerpen een metaforische brug vormen met haar overzeese familieleden. ‘Het proces van achterlaten maakt alles wat je in je handen hebt extra betekenisvol, overgoten met een glazuur van kostbaarheid.’ Lees meer

Zo beweegt ze niet

Zo beweegt ze niet

Ze had zich er grondig op voorbereid. Spotify-playlists, het juiste jurkje, en zelfs een plan voor gespreksonderwerpen. Maar nu, in de rij voor de club, voelt alles vreemd en ongepast. Een audioverhaal van Lakaver (Werner de Valk en Roderik Maes). Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Steun Hard//hoofd en verzamel kunst!

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe schrijvers en kunstenaars. We zijn al dertien jaar gratis toegankelijk en advertentievrij. Zo’n vrije ruimte is harder nodig dan ooit. Steun de makers van de toekomst; sluit je vóór 1 juli aan als kunstverzamelaar en ontvang in juli je eerste kunstwerk!

Word kunstverzamelaar