Zoals iedere zichzelf iets te veel respecterende witte jongeman uit de lagere hoge middenklasse kijk ik zelden tot nooit televisie, maar onlangs ben ik toch maar lid geworden van HUMAN, de omroep die het humanistisch gedachtegoed wil verspreiden. Het ging bijna per ongeluk; eigenlijk zei ik vooral 'ja' om een vriend die mij namens de organisatie belde niet teleur te stellen.
Terwijl hij mij probeerde te overtuigen, herinnerde ik mij ook vaag ooit wel eens een mooi programma van de HUMAN te hebben gezien. De vloer op keek ik bijvoorbeeld ooit erg graag: toegankelijker, intelligenter en spannender werd theater volgens mij niet op tv, en naar een massapubliek, gebracht. Medialogica zag ik ook een paar keer, best aardig. Argos: fijn. Terwijl mijn besluit al nagenoeg vaststond, dacht ik terug aan Mannen voor vrouwen, dat programma alleen – misschien het laatste dat ik echt grappig vond op de Nederlandse televisie – was genoeg om mij over de streep te trekken.
Ik besefte ook waarom mijn 'ja' met een zekere weerzin gepaard ging. Ik dacht aan Stine Jensen en aan Ad Verbrugge, de hele Alain de Botton-school van mediagenieke-zingevingsquatsch. Het is het Jules Unlimited-luchtje (VARA, maar toch) dat eromheen hangt, alsof Jan Douwe Kroeske een filosofie-college volgt en in licht opgewonden staat verslag doet van wat dat nu eigenlijk is, 'het leven'.
Maar ja, alle omroepen maken dingen die niet voor jou zijn en echt erg is dat ook weer niet.
Pas lang nadat ik ja had gezegd, toen de acceptgiro al op de mat was gevallen, besefte ik waar mijn diepere weerzin vandaan kwam. Het waren niet die programma's die ik eigenlijk zelden zag; het was de Facebook-pagina van de HUMAN waarop ik zo nu en dan beland.
Die pagina is gevuld met plaatjes met “inspirerende citaten”. Die digitale wandtegeltjes – walltegelwijsheden? – verraden een intellectuele armoede en een gebrek aan zelfvertrouwen die pijn doen aan mijn ogen. Slechtere reclame voor het humanisme kan ik me eigenlijk niet voorstellen. Alsof het humanistische gedachtegoed een soort grenzeloze verdwazing is; een onpeilbaar diepe oppervlakkigheid. “Durf te denken” als slogan gebruiken en dan een onuitputtelijke stroom clichés uitbraken, je moet er maar opkomen.
Wanneer het streefgetal van 50.000 leden is behaald, kan het eerste Facebookplaatje dat mij in het verkeerde humanistische keelgat schiet – “Een pessimist ziet een probleem in elke mogelijkheid. Een optimist een mogelijkheid in elk probleem. (Churchill)” – zomaar een opzegging – “Rot een eind op (Jan)” – betekenen. Zo oppervlakkig ben ik nu eenmaal. En ik ontdekte zojuist dat Mannen voor vrouwen door de RVU werd gemaakt.
Voor wie ondanks alles toch ook lid wil worden, dat kan hier.