In dezelfde week dat Quentin Tarantino vragen over verbanden tussen gewelddadige films en schietpartijen weigerde te beantwoorden, kopte Nu.nl: "Muziekvoorkeur voorspelt crimineel gedrag." Een opvallende conclusie uit onderzoek van de Universiteit Utrecht, die overal op internet veel hoon, verontwaardiging en ‘Diederik Stapels’ uitlokte. Is er een causaal verband tussen muzieksmaak en crimineel gedrag? Wie iets verder kijkt, ziet dat het genuanceerder ligt. De Volkskrant ("Muziek is goede graadmeter voor puberaal wangedrag") had het al iets beter begrepen: het ging niet om een direct verband tussen muzieksmaak en criminaliteit, maar om de voorspellende waarde van bepaald gedrag voor later gedrag. Geen simpel oorzaak/gevolg, maar een ‘als dit, dan is de kans groter op dat.’
Toch gaat ook de Volkskrant nog de fout in door te schrijven dat wetenschappers "al jaren bakkeleien over de vraag in hoeverre 'opstandige' muziek aanzet tot wangedrag." Dat was dus juist niet het punt: van ‘aanzetten’ is geen sprake. De rake analyse van Linda Duits en een kort interview met de Utrechtse onderzoekers in het NRC tonen een veel genuanceerder beeld: het gaat om de manieren waarop sommige jongeren zich tegen gezag verzetten. Eerst door opstandige muziek, later door vandalisme.
Waarom dan toch die koppen? Uiteraard valt de redacties van de Volkskrant en Nu.nl sensatiezucht te verwijten, maar vooral de PR-afdeling van de Universiteit Utrecht beging een flinke blunder. In een tijd dat dit soort wetenschappelijk onderzoek onder verdenking staat, moet je weten dat een persbericht makkelijk een eigen leven kan gaan leiden. Dat het dat ook is gaan doen, duidt op oversimplificatie, onzorgvuldig formuleren en makkelijk willen scoren. Dat is niet alleen vervelend voor de onderzoekers, het is vooral ook dom en naïef.