Zou er ooit nog een dag van nationale rouw worden afgekondigd? Als het nu niet gebeurt, gebeurt het dan ooit nog? Of moeten we misschien meteen doorpakken en week van nationale woede organiseren?
Ik zag een cartoon van Fokke en Sukke. Of twee cartoons eigenlijk: op elf september 2001 keken de twee samen sprakeloos naar de tv, nu staarden ze ieder sprakeloos naar een eigen scherm in hun… vleugel? Ik ben zo iemand die sprakeloos naar z'n eigen schermpje staart. Al dagen. Het begon donderdag, de Tour de France was op tv en ondertussen zag ik op Twitter hoe omineuze geruchten een transformatie doormaakten en zich ontpopten tot gitzwarte nieuwsberichten. Maar voordat angsten feiten werden, merkte ik dat ik hoopte dat ze de slotkilometers van de race zouden blijven uitzenden. Of ik vroeg me af of ik dat hoopte. Of ik dat mocht hopen.
De volgende ochtend het bericht dat een studiegenoot was omgekomen. Ook de rest van het weekend nieuws op mijn schermpje. De een zijn dood is de ander zijn Tweet. Nieuws en boze en verwarde en verontwaardigde en woedende en wanhopige en droeve berichten, het is één grote kluwen.
Het is nu maandag en de situatie begint alweer te normaliseren. Tweets maken plaats voor opinieartikelen die op hun beurt toch weer nieuwe Tweets genereren. Mensen die niet dood zijn, zijn alweer boos op andere mensen die ook niet dood zijn. Sommigen slaan de maat op een trommel die ze al jaren kapotbeuken. Soms terecht, "Kijk, belastingparadijs Nederland speelt een rol”; "Kijk, Wilders op RussiaToday”, soms totaal losgezongen van de werkelijkheid: "Was het niet de islam?”.
Op internet zie ik hoe een vrouw tegen een camera van de NOS zegt: „Ik ben zo ontzettend kwaad dat ik bijna ontplof, en daarom sta ik hier.” Ze lijkt de rust zelve en het is alsof ze de woorden in haar hoofd al eindeloos herhaalde voordat er een tv-ploeg op haar afkwam. Volgens mij zijn er meer mensen die woorden blijven herhalen, al was het maar omdat zoiets helpt wanneer je je verstand denkt te gaan verliezen.
Het is maandag en op Twitter beginnen mensen die niet dood zijn andere mensen die ook niet dood zijn alweer de maat te nemen. Anderen de maat nemen, is dat de vorm die collectieve rouwverwerking in de participatiesamenleving krijgt? Hoe terecht de kritiek soms ook is: ik hoop het niet.