De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Alle kinderen verdienen dezelfde kans om kritisch te leren denken, hun eigen mening te vormen en zichzelf te ontplooien. Godsdienstonderwijs hoort daarom niet thuis op de basis- en middelbare school, aldus Ela Colak.
Onze kleine natie is wereldwijd bekend als vrijplaats voor religies. Tegelijkertijd willen we onze verlichtingswaarden en vrijheden waarborgen, wat weer tot botsingen leidt met conservatieve gelovigen. Een strenge scheidslijn tussen kerk en staat, oftewel laïcité, kennen we niet. Privé mag iedereen bidden en geloven wat ie wil, maar ik gun kinderen, en met name meisjes met een islamitische achtergrond zoals ik, autonomie tijdens hun ontwikkeling – en wel door religie te weren uit het klaslokaal.
Wist jij wie je was op je elfde? Waar je in geloofde? Wat je later wilde worden? Ik wist vrij weinig, behalve dat ik verkering wilde met alle Backstreet Boys. Iets waar ik toen niet in geloofde is God, te danken aan mijn liberale ouders die me niks hebben opgelegd. Dit in tegenstelling tot mijn vriendin T.: ze verscheen op haar elfde met een hoofddoek op onze openbare basisschool. Ik zag mijn brutale vriendin transformeren in een vrome moslima, voor wie zwemmen en buitenspelen met jongens ineens geen optie meer was.
Voordat men me verdenkt van extreemrechtse sentimenten: ik ben nog altijd vóór vrijheid van religie. Als ouders hun kinderen buiten schooltijd naar de kerk of koranles willen sturen, staat het hen vrij. Als volwassenen zich vrijwillig willen onderwerpen aan een God, prima.
Ik ben het niet eens met ultrarechtse geluiden die de islam niet vinden thuishoren in onze ‘joods-christelijke staat’, maar het andere uiterste, namelijk de diversiteitspolitiek van het meest verstikkende linkse kamp, kan me ook niet bekoren. Hoe nu verder? Waar is het midden?
Ik ben het beu dat we ons blijven verwonderen over de ongelijke behandeling van mannen en vrouwen, terwijl we dit tegelijkertijd toestaan op basisscholen.
Toen ik het manifest van Vrij Links vorig jaar onder ogen kreeg, dacht ik: waarom kwamen we hier niet eerder op? De betogers van dit pamflet, onder meer regisseur Eddy Terstall en oud-PvdA-Kamerlid Keklik Yücel, zeggen wat ik al langer denk, maar niet hardop durfde te zeggen: schaf het bijzonder geloofsonderwijs tijdens reguliere lesuren af. De basis voor ontplooiing is namelijk onderzoek doen, twijfel en kritisch leren nadenken, in tegenstelling tot dogma’s die met de paplepel worden ingegoten. In het ergste geval zetten die dogma’s onze persoonlijke vrijheden onder druk, en kunnen zaken als homofobie, geslachtsongelijkheid en geloofsdruk een vlucht nemen.
Ik ben het beu dat we ons blijven verwonderen over de ongelijke behandeling van mannen en vrouwen, terwijl we dit tegelijkertijd toestaan op basisscholen. En wat te denken van schaamteloze homofobie, getuige een reformatorische schoolbestuurder die onlangs de Nashville-verklaring ondertekende? Je zou maar een leerling van hem zijn en tegelijkertijd worstelen met je seksualiteit.
We moeten meisjes en jongens een zo neutraal mogelijke omgeving bieden in het basis- en middelbaar onderwijs. Ze verdienen ongeacht hun diverse achtergronden evenveel kans om zich te ontwikkelen, geestelijk én lichamelijk. Pas dan hebben ze de vrijheid om hun volwassen levens, met of zonder toewijding aan God, naar eigen inzicht in te vullen.
Beeld: Ka-Tjun Hau
