Asset 14

Haar

Haar

Han probeert zich iedere dag weer staande te houden in de wereld die het kantoor heet. Dit korte verhaal maakt onderdeel uit van een drieluik. Deel één vind je hier.

‘De poes is aan het ruiven.’
Han schrikt en kijkt op van zijn papieren. Van achter zijn computerscherm duikt het grote hoofd van de kuisvrouw op.
‘Pardon?’, vraagt hij.
‘De poes’ herhaalt ze, iets trager, ‘is aan het ruiven.’
Ze kijkt hem verwachtingsvol aan, zeemvel in haar opgeheven hand.

Krampachtig probeert hij te achterhalen wat ze bedoelt. Spreekt ze in codetaal? Is ze gek geworden? Of zoekt hij het te ver? Han wil dit contact niet. Hij wil verder werken, maar er wordt iets van hem verwacht.

De kuisvrouw heeft geduld, ze glimlacht en blijft onverstoorbaar wachten op een reactie, met het zeemvel in de opgeheven hand.

Het zeemvel. Is dit de sleutel die het mysterie ontsluit? Han richt zijn aandacht op dat natte, gele ding. Wat veegt een zeemvel op als men het over een bureau wrijft? Stof, kruimels, koffiecirkels, een afgebeten vingernagel, haar.
Haar.

‘Haar', zegt Han, om iets te zeggen.

Ze houdt het natte zeemvel nu vlak voor haar gezicht, gelukkig niet voor het zijne. Met twee vingers in pincethouding tovert zij een fijn wit haartje tevoorschijn. ‘Haar’, zegt zij.

Het gesprek vermoeit hem, en het gesprek blijft verwarren.

Han bekijkt het haartje. Het is wit en fijn. Het zou van hem kunnen zijn. Grijze haartjes woekeren zacht maar zeker langs de slapen van zijn hoofd. Zoiets hou je niet tegen. En eerlijk waar, hij zit er niet mee in, laat hem maar ouder worden.

Toch voelt het alsof de zaak nog niet is opgelost. De kuisvrouw blijft hem verwachtingsvol aankijken. Han kon al achterhalen dat het gesprek, als je het een gesprek noemen kan, over haar gaat. Maar waarom noemt zij hem dan een poes, een poes die aan het ruiven is?

‘Poes?’, vraagt Han.

‘Ruiven doen ze in deze tijd van het jaar allemaal. De mijne ook.’

Natuurlijk. De puzzelstukken vallen op hun plaats. Het haar, fijn en wit, is het zijne niet, maar van een poes, meer bepaald van zijn poes, hun poes, die overal in huis slaapt. Die poes verliest haar, het haar hecht zich aan zijn mouwen en broekspijpen en reist zo helemaal mee naar het kantoor. Hier valt het haar van zijn mouwen en broekspijpen en verspreidt het zich verder, of strandt het achter zijn computerscherm. Daar veegt de kuisvrouw het haar op met haar zeemvel, en daar toont ze het, en merkt ze op dat het de tijd van het jaar is voor poezen om te ruiven.

Wat een opluchting. Han lacht slapjes. ‘Ja. Dat is waar’, zegt hij en kijkt gespeeld geconcentreerd naar zijn scherm tot ze is verdwenen.

De rest van het daarop volgende uur ontsnapt hij niet aan de gedachte dat wij zoveel met ons meedragen, wat ons loslaat, wat van ons afvalt, zich verspreidt, soms voorgoed verdwijnt, maar soms ook weer terugkeert, zoals het haar van de poes. Han zoekt en vindt hierin een geruststellende gedachte. Niet alles is een raadsel. Antwoorden liggen soms voor het grijpen, vlak voor je neus, tussen de door de jaren heen verzamelde spullen, op de plek waar je uren en dagen doorbrengt, in dit kleine wereldje aan je bureau, tussen de muren van het kantoor.
Han schuift zijn bureaustoel een meter naar achter, en kijkt.

Mail

J. de Vries is assistent-uitgever bij een juridische uitgeverij, waar hij de publicaties opvolgt en het reilen en zeilen observeert. In zijn vrije tijd schrijft hij verhalen en draait hier en daar plaatjes.

Lisa-Marie van Barneveld is editorial illustrator. Ze houdt van korte deadlines en moeilijke onderwerpen. Haar geheime superkracht is meer verf op haar handen/kleren/tafel/kat krijgen dan op het papier.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziAdjunct-uitgever
het laatste

Ons hulsel ligt verscholen

Emma Zuiderveen onderzoekt de digitale werkelijkheid in deze twee gedichten over performance, schijn en vega-worst. Lees meer

Automatische concepten 36

So simple that we couldn't

Twee mannen zoeken antwoorden op vragen die ze niet begrijpen, om tot een allesomvattend inzicht te komen. Lees meer

Hemellichaamgedichten

Alle sterrenstelsels drijven langzaam uit elkaar

Yentl van Stokkum is behoorlijk fan van sterrenkunde. Voor de Kosmische Week schreef ze een reeks gedichten over astronauten, zwarte gaten en afgebeeld worden met een stralenkrans (ook al ben je daar eigenlijk te bescheiden voor). Lees meer

De aarde als jukebox

De aarde als jukebox

Imre van Son nodigt je met dit verhaal uit om deel te nemen aan een kosmische Zoom-vergadering. Wees gewaarschuwd: ‘Subtiele signalen die je in een offline-gesprek opvangt – lichaamstaal gezichtsuitdrukkingen, robot-expressie – ontbreken of worden vertekend in een online conversatie.’ Lees meer

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Al jaren kijkt Marte Hoogenboom uit naar de lancering van James Webb, de opvolger van de beroemde Hubble-telescoop. We doen alles om onze plek in het heelal te begrijpen, terwijl we soms alleen maar willen horen dat het wel goedkomt met ons. Lees meer

Het Archief der Verloren Gedachten

Het Archief der Verloren Gedachten

Voor de Kosmische Week schreef Annemieke Dannenberg een kort verhaal over Gijsje Nachtegaal: een eenzame oudere die op zoek is naar een verloren gedachte... en daarbij wordt geholpen door een mysterieus call-center. Lees meer

Azul

Azul

'Azul', een kort verhaal van Nora van Arkel, verkent de uitwassen van een driehoeksverhouding. Hoe verwerk je verlies wanneer je aan de kant bent gezet? Lees meer

 1

Op de plaats rust

‘Het is best ingewikkeld om te beseffen dat iemand dood is als je diegene niet dood hebt gezien. Zonder die bevestiging blijft de dood altijd een suggestie.’ Annelies van Wijk schreef een kort verhaal over hoe het besef van de dood maar moeizaam inzinkt. Lees meer

Iets dat me niet langer platlegt

Iets dat me niet langer platlegt

Emma Stomp dicht over de mooiste uren in haar lichaam, dans en een kalm soort verliefdheid. Lees meer

 1

Noren

'Ze dacht aan het pluisje in haar nachtkastje. Een opwelling was het geweest, een plotseling verlangen naar een tastbaar stukje hém; naar een aandenken dat ook later, na afloop, zou beklijven. Het was hoe dan ook eenmalig, sprak ze zichzelf toe.' Lees meer

Roulette 5

Roulette

Vier studievriendinnen met een voorliefde voor gokken tarten het lot door een oude dramaturgische wet op de proef te stellen. Lees meer

Kadaver

Kadaver

De koffer staat klaar in de gang. Kennissen hebben ondertussen hun eigen vrienden en de verteller van dit verhaal vraagt zich af of het konijn vandaag al gegeten heeft. Een verhaal van Claartje Chajes over vriendschap en verder gaan. Lees meer

Glory hole

Glory hole

In een openbaar toilet op de luchthaven van San Francisco zit een gat in de muur. Zachtjes zoemt een camera, een lens is zichtbaar, iemand haalt zachtjes zijn neus op. De geluiden onthullen iemand die geconcentreerd iets in beeld wil brengen. Lees meer

Automatische concepten 32

Het glas had jouw vorm

Thijs Joores bespreekt in zijn gedichten een donkere kant van trots: over het Imposter Syndrome en thuiskomen bij je ouders waar je kindertekeningen nog op het toilet hangen. Lees meer

De humblebrag

De humblebrag

Anne Staal gaat in gesprek met haar miereneter, want er moet haar iets van het hart. Lees meer

Stemmen die wegsterven in de wind

Stemmen die wegsterven in de wind

Een auteur heeft zich teruggetrokken in een grauwe hotelkamer en werkt aan een boek, om niet te hoeven praten en niks uit te hoeven leggen. Voor zolang het duurt. Want van wie is het boek uiteindelijk: van de schrijver of van de lezers? Lees meer

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Yentl van Stokkum onderzoekt de trots die ze in haar dagelijks leven om zich heen ziet: in kleedkamers, in opgeruimde kamers en in primetime televisieprogramma's. Lees meer

Seoul 2

Seoul

Thijs Joores schreef deze ritmische gedichtencyclus tijdens de jaarwisseling in Seoul. Het begint kalm, maar eindigt in een wervelwind aan gedachten en reflecties. Lees meer

Petrov zit

Petrov zit

Een oude man probeert op te staan uit zijn stoel en zijn vrouw kijkt toe. Samen dwarrelen ze terug in de tijd, in een verhaal dat ook achterstevoren te lezen is. Maria draaide zich om en liep de kamer uit. Petrov staarde naar het bruine plastic, de hoorn, de zwart met witte cijfers. Zijn starre... Lees meer

Edward Hopper - Chop Suey

Verdrietvoyeur

Van een veilige afstand laat Babet ons meekijken naar een vrouw in een jas en laat ze ons gissen naar wie deze vrouw is of zou kunnen zijn. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan