Asset 14

Niets ligt vast, alles kan

Niets ligt vast, alles kan

In deel één van dit drieluik maken we kennis met Han. Hij probeert zich iedere dag weer staande te houden in de wereld die het kantoor heet.

‘Goeiemorgen, Han’, zegt Ans.
‘Hey’, bromt Han.
‘Alles goed?’ vraagt ze dan.
‘Het gaat’, is zijn antwoord, omdat het moet. Het hoort erbij, elke dag weer.
‘En met jou?’
‘Goed, goed’, zegt ze, en ze meent het.
‘Gefietst?’ vraagt hij. Zijn broekspijpen kleven nog aan zijn benen.
‘Nee, gelukkig niet’, lacht Ans.

De rest van de dag zeggen zij niet veel tegen elkaar. Han kent haar nauwelijks, weet niet wat ze leuk of interessant vindt. Onderwerpen zijn schaars. Zij is een collega, iemand in wiens leven hij niet te veel wil wroeten, zodat zij ook het zijne onberoerd laat.

Geen enkele collega is perfect, ze zijn wie ze zijn. Collega’s zijn als een familie; je hebt ze niet uit te kiezen en je brengt er een groot deel van je leven mee door. Dus maak je er maar het beste van. Als je geluk hebt, vallen ze mee. Han weet dat hij niet mag klagen.

Ze is zes jaar jonger, ze is vriendelijk geboren en heeft een prettige lach. Ze werkt hier nu twee jaar, Han acht. Hiervoor werkte ze in de reclame, of iets dergelijks. Nu volgt ze de productie van de boeken op. Als ontbijt eet ze graag nootjes. Elke ochtend eet ze een potje leeg. Ze grabbelt in het potje, de noten kraken tussen haar tanden. Dit duurt een uur. Han wil er al lang een opmerking over maken. Maar hoe begin je daar aan? Hij weet het niet. Dus verbijt hij de ergernis. De collega die haar voorging, at elke ochtend fruityoghurt uit een potje. Om yoghurt en fruit te mengen, schudde ze eerst met het potje. Dit klonk precies als een kokhalzende kat. Als Han zich ’s ochtends niet goed voelde en het geluid hoorde, voelde hij zich nog slechter. Toen maakte hij er wel een opmerking over, door haar te zeggen dat het klonk als een kokhalzende kat. Dat vond die ex-collega erg grappig. Sindsdien schudde ze nog wat langer met haar potje.

Na acht uur werken schuift Ans haar stoel naar achter, strekt ze haar armen en laat ze alles eens goed kraken.
‘Zo!’ zegt ze.
‘Zit het er op?’, vraagt Han zonder opkijken.
‘Jep. Nog twee daagjes!’
Han schrijft ‘Met vriendelijke groet’ aan het eind van een e-mail, gevolgd door zijn naam. Hij vraagt zich voor de zoveelste keer af waarom hij die woorden telkens zelf schrijft, en ze niet met één simpele druk op een toets laat verschijnen. Daar moet hij eens werk van maken.
‘Nog twee dagen en dan?’, vraagt hij.
‘Weekend natuurlijk!’, lacht zij.

Daar is het wekelijkse bijna weekend gesprek. Om tijd te winnen en een antwoord te verzinnen, opent hij zelf het gesprek.
‘En, plannen dit weekend?’
Ze heeft veel plannen. Zij en haar vriend gaan naar keukens kijken, de zolder opruimen, uit eten met haar ouders en op zondag hebben ze vrienden op bezoek.
‘En jij, wat zijn jouw plannen?’
Han heeft een antwoord klaar.
‘Geen echte plannen. We zien wel.’
Dat vindt ze leuk, zegt ze, want als er niets vastligt, kan alles nog gebeuren.
Hij blijft nog even, zegt hij, nog iets afwerken, wenst haar een prettige avond, met vriendelijke groeten aan het zeteltje.
Als hij een kwartier later klaar is om uit te loggen en huiswaarts te keren, beseft hij dat ze gelijk heeft. Er is niets, en alles kan.

Mail

J. de Vries is assistent-uitgever bij een juridische uitgeverij, waar hij de publicaties opvolgt en het reilen en zeilen observeert. In zijn vrije tijd schrijft hij verhalen en draait hier en daar plaatjes.

Lisa-Marie van Barneveld is editorial illustrator. Ze houdt van korte deadlines en moeilijke onderwerpen. Haar geheime superkracht is meer verf op haar handen/kleren/tafel/kat krijgen dan op het papier.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen 5

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen

Hoe schrijf je over iets wat niet meer tastbaar is? Miray van der Bend schreef een collagegedicht over vakanties van vroeger in Turkije. Over de geur van het vliegveld, de granaatappels in de tuin van haar oma, de rimpels op haar gezicht. Lees meer

Gebroken Kaars van Sanne Balen over yoga, liefde en leed

Gebroken Kaars

De hoofdpersoon schrikt ondersteboven wakker. Hoe geef je jezelf een houding als je wereld op zijn kop staat? De titel van dit kortverhaal van Sanne van Balen over yoga, liefde en leed is tevens de aanbevolen leeshouding. Leg je kamer eens langs je benen omhoog, en begin. Lees meer

Blik of een Lappendeken 3

Blik of een lappendeken

Een fragment uit het afstudeerwerk van Dino de Haas, een sciencefictionstrip over de alledaagse horror van productiviteit, over queer relaties en queer geluk. Lees meer

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

In de gedichten van Nora van Arkel spoelen herinneringen aan en wordt er lego in de sloot gegooid. 'Alsof een eindeloze hoeveelheid tijd zich voor me uitstrekte / loom achterover ging liggen totdat het hele /landschap tijd was geworden'. Lees meer

(Geen onderwerp)

(geen onderwerp)

Vijf huisgenoten proberen via e-mails in contact te blijven over hun huis dat steeds viezer wordt. Lees meer

Iets op sterk water

Iets op sterk water

‘Ben je niet moe van deze stad?’ vraag ik.
‘Nee, ik hou van deze stad.’
‘Dat vroeg ik niet,’ zeg ik.
Iets op sterk water is de afstudeerbundel van Lieke Tijink, een verzameling verhalen over mensen die queer zijn, die elkaar tegenkomen, van elkaar houden, bij elkaar weggaan. Lees meer

Scherpe randen

Scherpe randen

'Ik startte met het wegnemen van de scherpe randen. Als er geen lijnen waren hoefde ik er ook niet langer binnen te kleuren.' Wordt het leven makkelijker als je er letterlijk niet meer op hoeft te focussen? Celine Vervaet legt ons deze vraag voor in dit herkenbare korte verhaal.  Lees meer

Elke dag is lang en prachtig

Elke dag is lang en prachtig

In haar bundel Elke dag is lang en prachtig verkent Femke Zwiep de grenzen van een dag en de grenzen van het gedicht. Lees over 634 andere levens in het verleden, over een zeemansgraf en het wachten tot de Dame Blanche op tafel staat. Lees meer

Slaapkamerraam, wereld 2

Slaapkamerraam, wereld

Buiten is het nacht. Maar wat gebeurt er als je je ogen sluit? Dan kan het buiten net zo goed een zomerse dag in New York zijn. Of een sneeuwlandschap uit je jeugd. De mogelijkheden zijn eindeloos. Lees meer

Ons Eiland en wat we vonden op de kust 3

Ons Eiland en wat we vonden op de kust

In Ons eiland en wat we vonden op de kust (het afstudeerwerk van Liene Schipper) wordt je meegenomen naar een wereld die bijna lijkt op de onze, maar waar olifanthotels kunnen praten, eenzame koeien luid loeien en brandstichting soms de oplossing lijkt. Een zoektocht naar hoe we elkaar kunnen proberen te begrijpen, en wat je nou eigenlijk moet doen als je denkt dat je elkaar eindelijk begrepen hebt.  Lees meer

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

''Het is een dag waarop je stevig in je schoenen moet staan.''
Lees een fragment uit het afstudeerwerk Stormvogel & Gelegenheidshaiku van Suzanne Reedijk: een tweeledige novelle over de zee, het leven dat soms vastloopt, en een reuzenkind dat in een veld verschijnt, en dat ook weer verdwijnt. Lees meer

Tendresse / Nederzettingen

Tendresse / Nederzettingen

Met zijn 'overrompelende, rijke poëzie' won dichter Erwin Hurenkamp dit jaar Editio's Debutantenschrijfwedstrijd. De jury roemde zijn poëzie, die vertrouwde thema's wonderlijk uitwerkt. Lees meer

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Malika Soudani verzamelt de herinneringen die ze nog heeft aan alle plekken waar ze een slaapkamer heeft gehad, vanaf haar geboorte tot aan het moment waarop ze haar afstudeerbundel schrijft. Hier lees je een fragment uit 'Waar ik een slaapkamer heb gehad'. Over een zusje met kanker, twee culturen onder één dak, bruin zijn in een witte familie en een gebroken gezin.  Lees meer

Wat ik mezelf beloof

Wat ik mezelf beloof

Een poging om alles te vergeten, om je af te sluiten voor je herinneringen, is op voorhand gedoemd om te mislukken. Een kort verhaal over de (on)mogelijkheid om schoon schip te maken. Lees meer

Kat, boom

Kat, boom

Een meisje klimt in een boom tijdens verstoppertje en wordt door de andere kinderen vergeten. Lees meer

Soon After Midnight 1

Soon After Midnight

Wat zegt de taal die we al gelezen of gehoord hebben ons nog? David Meijers onderzoekt de verhalen achter citaten. Zijn tekst is te vinden in de publicatie van de schrijfworkshop van Stichting Perdu in Amsterdam. Lees meer

Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Else Boer is dol op praktisch advies over schrijven. Een scène schrijven, een verhaallijn uitwerken, overal is wel een stappenplan voor te vinden. Het belangrijkste is: volhouden en nooit maar dan ook nooit stoppen. Simpel toch? Makkelijker gezegd dan gedaan, zegt Else, die vertelt over hoe je soms wel en niet kan vertrouwen op je verhaal. Lees meer

Ruimtes

Een vertrouwd lichaam om in samen te zijn

Een jaar geleden moest Charlotte de Beus opnieuw leren praten, lezen en schrijven. In deze drie gedichten onderzoekt ze met poëtische scherpte haar herstel en het lichaam als “een onbetrouwbare woning voor dakloze gedachtes.” Lees meer

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Een voorpublicatie uit de afstudeerbundel van Elianne van Elderen 'Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten'. Over opgroeien als buitenstaander in een dorp, een vluchtmisdrijf op een veulen, over drie vrienden en iemand die probeert om onvoorzichtig te worden. Lees meer

Hadden we dat altijd maar geweten

Hadden we dat altijd maar geweten

Emma Laura Schouten zit niet op de stoel van de schrijver, maar aan de andere kant van de tafel. Als manuscript-begeleider krijgt ze vaak de vraag of een tekst potentie heeft om Het Boek te worden. Maar heb je eigenlijk wel iets aan die vraag, en wat is het antwoord? Lees meer