Asset 14

Eind van een tijdperk

Afgelopen december nam ik een radicaal besluit: ik besloot de honderd en drie foto’s van mijn dochter – die ik in de vier jaar sinds haar geboorte op Facebook plaatste – stuk voor stuk te verwijderen. Rond de kerstdagen kunnen momenten van bezinning je zomaar overvallen. Ik kondigde deze beslissing natuurlijk op hoogst dramatische wijze aan op mijn tijdlijn, want ook dat wat spoedig niet meer te zien zal zijn mag niet ongezien blijven. De schattigste foto die ik van mijn oogappel vond, plaatste ik met de boodschap dat men nog vierentwintig uur van haar beeltenis kon genieten en dat ik daarna de grote schoonmaak zou inzetten. Die vierentwintig uur werden er uiteindelijk achtenzestig, omdat mijn ‘vrienden’ meer tijd nodig hadden om afscheid te nemen. Vervolgens werd mijn dochter toch echt gewist.

Mijn besluit kwam niet uit het niets. Die laatste maanden van 2014 was er een hoop commotie op Facebook over vermeende veranderingen in de voorwaarden. Deze zouden ervoor zorgen dat alles wat iemand van zichzelf toont zonder toestemming gebruikt kon worden voor advertenties. De sfeer van een vriendenfeestje was altijd de aantrekkingskracht van het sociale medium geweest, maar een miljardenbedrijf kan zijn diensten enkel gratis aanbieden door van zijn gebruikers een product te maken. Wie al te verontwaardigd reageerde werd dan ook terecht naïviteit verweten. Massaal werden namen in pseudoniemen veranderd en profielfoto’s onherkenbaar gemaakt. Die behoefte om mijzelf te verstoppen voelde ik niet. Mocht ik op een dag ontdekken dat mijn gelaat gebruikt werd om waterbedden of slijptollen aan de man te brengen, zou ik alleen maar opgelucht zijn dat ik zowaar toch nog ergens voor bleek te dienen. Dat mijn dochter nooit enige toestemming had gegeven voor welke digitale zwerftocht dan ook, begon echter steeds meer tot mij door te dringen.

Een verandering in de voorwaarden bleek er echter niet te komen; de mogelijkheid om commercieel geëxploiteerd te worden was er namelijk altijd al geweest. Elke gebruiker had daar toestemming voor gegeven door bij het aanmaken van een account akkoord te gaan met de minuscule lettertjes waarin dat stond vermeld. Maar met een paar simpele klikjes in de instellingen – aanpassingen die ik tot mijn blijde verrassing ooit al had ingevoerd – kon deze toestemming gewoon weer worden ingetrokken. De foto’s van mijn dochter zouden dus vermoedelijk veilig blijven. De reden om ze weg te halen kwam dan ook niet voort uit angst, het leek eerder een kwestie van goede smaak te zijn geworden. Door alle ophef was het domweg onmogelijk om Facebook nog langer te ervaren als een vrijblijvend vriendenfeest. De gezellige sfeer was voorgoed bezoedeld.

Als ik terugkijk naar mijn Facebook-gebruik van amper een half jaar geleden voelt dat als een ander tijdperk. Ik bekeek de wereld door een waas van al wat mogelijk gedeeld kon worden. Het was de roze waas van de trotse ouder die niet meer afhankelijk is van filmrolletjes of welke beperking dan ook. Van een verbaasde babyblik tot de eerste stapjes en van een dagje in de dierentuin tot een gezicht vol appelstroop, iedereen moest kunnen meegenieten van mijn huiselijk geluk. Mijn smartphone brandde in mijn broekzak als het pistool van een cowboy in zijn holster, klaar om elk moment getrokken te worden. Of een plaatje de moeite waard was om gedeeld te worden, had ik soms al bepaald nog voordat ik geschoten had. Om dit schattigheidsexhibitionisme enigszins voor mijzelf goed te praten, hanteerde ik het criterium dat ik er een komisch tekstje bij moest kunnen schrijven. Terwijl ik mijn dochter in bad deed, haar luiers verschoonde en haar kinderwagen door het park duwde, hield ik met een half oog de ‘likes’ en kreten van vertedering in de gaten, als waren het beursberichten waar mijn rijkdom van afhing.

Illustratie: Joost Dekkers

Ondertussen was er weinig waar ik mij meer aan stoorde dan kinderfoto’s op Facebook. Ik kon minutenlang naar zo’n foto staren en mijn hoofd pijnigen over de vraag waarom het de moeite waard was bevonden uitgerekend dat plaatje met de mensheid te delen. Vanzelfsprekend was dat kind vele malen minder mooi en bijzonder dan mijn exemplaar. Bovendien was er niet eens de moeite genomen om er een komisch tekstje bij te bedenken. Schaamteloos vond ik dat. Natuurlijk klikte ik altijd op de ‘like-knop’, want dat zou vast ook meer likes bij mijn foto’s genereren.

Niet alleen voor mij lijkt nu een ander tijdperk te zijn aangebroken. Langzaam verandert de manier waarop mensen Facebook gebruiken. Sommigen kondigen aan over te stappen naar alternatieve diensten, maar tot een verwijdering van hun account leidt dit bijna nooit. Wanneer je je echt helemaal veilig zou willen voelen, zo hoorde ik onlangs, moet je de instellingen zo aanpassen dat je alles alleen nog maar met jezelf deelt. Zou dat de toekomst van de ‘sociale’ media zijn: dagboekachtige bunkers waarin iedereen enkel zijn enige vriend is? De statusupdate-vraag ‘wat ben jij aan het doen?’ wordt ieder geval nauwelijks nog beantwoord. Onder mijn ‘vrienden’ (want waar kan ik mij anders op baseren?) deelt men voornamelijk interessante artikelen, vermakelijke filmpjes en af en toe een oproepje tot betrokkenheid vanwege een of ander onrecht, maar het persoonlijke leven verdwijnt steeds verder naar de digitale achtergrond.

Wellicht komen de veranderingen in onze Facebook-gretigheid ook wel doordat de nieuwigheid er simpelweg van af is. Scholieren – voor wie sociale media even bijzonder zijn als water uit de kraan en die natuurlijk ver weg blijven van een plek waar hun ouders en soms zelfs grootouders rondhangen – schijnen tegenwoordig massaal de e-mail te ontdekken.
‘Echt vet chill, het is een soort PM maar dan ziet de ander niet dat je aan het typen bent,’ hoorde ik een puistig ventje in de tram uitleggen aan zijn vriendjes.

Toen ik alle foto’s had weggehaald bleek de wereld niet te zijn vergaan. Als ik ze online had laten staan was dat vermoedelijk ook niet gebeurd. Maar dit nieuwe tijdperk voelt een stuk opgeruimder dan het vorige, als een huis waarin de meubels steeds meer op hun juiste plek komen te staan. Na een strenge selectie heb ik al het vertederende beeldmateriaal van de afgelopen jaren in drie kloeke albums laten afdrukken, zonder komische teksten. Vrienden die mijn dochter willen bewonderen mogen dit altijd inzien, zolang er maar bij het omslaan van de pagina’s af en toe een duimpje opgestoken wordt.

Deze column is geschreven voor het filmfestival GoShort, met als thema: Generation I: Community.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Joost Dekkers

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Vintagejagers, opgelet! In haar nieuwste column werpt Loïs Blank een kritische blik op een ontwikkeling die misschien niet helemaal onverwacht komt: de tweedehandsmarkt wordt in een fastfashionjasje gestoken. Daarmee dreigt ook een markt die ooit draaide om avontuur en goede bedoelingen steeds verder te plastificeren. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer