Asset 14

Eind van een tijdperk

Afgelopen december nam ik een radicaal besluit: ik besloot de honderd en drie foto’s van mijn dochter – die ik in de vier jaar sinds haar geboorte op Facebook plaatste – stuk voor stuk te verwijderen. Rond de kerstdagen kunnen momenten van bezinning je zomaar overvallen. Ik kondigde deze beslissing natuurlijk op hoogst dramatische wijze aan op mijn tijdlijn, want ook dat wat spoedig niet meer te zien zal zijn mag niet ongezien blijven. De schattigste foto die ik van mijn oogappel vond, plaatste ik met de boodschap dat men nog vierentwintig uur van haar beeltenis kon genieten en dat ik daarna de grote schoonmaak zou inzetten. Die vierentwintig uur werden er uiteindelijk achtenzestig, omdat mijn ‘vrienden’ meer tijd nodig hadden om afscheid te nemen. Vervolgens werd mijn dochter toch echt gewist.

Mijn besluit kwam niet uit het niets. Die laatste maanden van 2014 was er een hoop commotie op Facebook over vermeende veranderingen in de voorwaarden. Deze zouden ervoor zorgen dat alles wat iemand van zichzelf toont zonder toestemming gebruikt kon worden voor advertenties. De sfeer van een vriendenfeestje was altijd de aantrekkingskracht van het sociale medium geweest, maar een miljardenbedrijf kan zijn diensten enkel gratis aanbieden door van zijn gebruikers een product te maken. Wie al te verontwaardigd reageerde werd dan ook terecht naïviteit verweten. Massaal werden namen in pseudoniemen veranderd en profielfoto’s onherkenbaar gemaakt. Die behoefte om mijzelf te verstoppen voelde ik niet. Mocht ik op een dag ontdekken dat mijn gelaat gebruikt werd om waterbedden of slijptollen aan de man te brengen, zou ik alleen maar opgelucht zijn dat ik zowaar toch nog ergens voor bleek te dienen. Dat mijn dochter nooit enige toestemming had gegeven voor welke digitale zwerftocht dan ook, begon echter steeds meer tot mij door te dringen.

Een verandering in de voorwaarden bleek er echter niet te komen; de mogelijkheid om commercieel geëxploiteerd te worden was er namelijk altijd al geweest. Elke gebruiker had daar toestemming voor gegeven door bij het aanmaken van een account akkoord te gaan met de minuscule lettertjes waarin dat stond vermeld. Maar met een paar simpele klikjes in de instellingen – aanpassingen die ik tot mijn blijde verrassing ooit al had ingevoerd – kon deze toestemming gewoon weer worden ingetrokken. De foto’s van mijn dochter zouden dus vermoedelijk veilig blijven. De reden om ze weg te halen kwam dan ook niet voort uit angst, het leek eerder een kwestie van goede smaak te zijn geworden. Door alle ophef was het domweg onmogelijk om Facebook nog langer te ervaren als een vrijblijvend vriendenfeest. De gezellige sfeer was voorgoed bezoedeld.

Als ik terugkijk naar mijn Facebook-gebruik van amper een half jaar geleden voelt dat als een ander tijdperk. Ik bekeek de wereld door een waas van al wat mogelijk gedeeld kon worden. Het was de roze waas van de trotse ouder die niet meer afhankelijk is van filmrolletjes of welke beperking dan ook. Van een verbaasde babyblik tot de eerste stapjes en van een dagje in de dierentuin tot een gezicht vol appelstroop, iedereen moest kunnen meegenieten van mijn huiselijk geluk. Mijn smartphone brandde in mijn broekzak als het pistool van een cowboy in zijn holster, klaar om elk moment getrokken te worden. Of een plaatje de moeite waard was om gedeeld te worden, had ik soms al bepaald nog voordat ik geschoten had. Om dit schattigheidsexhibitionisme enigszins voor mijzelf goed te praten, hanteerde ik het criterium dat ik er een komisch tekstje bij moest kunnen schrijven. Terwijl ik mijn dochter in bad deed, haar luiers verschoonde en haar kinderwagen door het park duwde, hield ik met een half oog de ‘likes’ en kreten van vertedering in de gaten, als waren het beursberichten waar mijn rijkdom van afhing.

Illustratie: Joost Dekkers

Ondertussen was er weinig waar ik mij meer aan stoorde dan kinderfoto’s op Facebook. Ik kon minutenlang naar zo’n foto staren en mijn hoofd pijnigen over de vraag waarom het de moeite waard was bevonden uitgerekend dat plaatje met de mensheid te delen. Vanzelfsprekend was dat kind vele malen minder mooi en bijzonder dan mijn exemplaar. Bovendien was er niet eens de moeite genomen om er een komisch tekstje bij te bedenken. Schaamteloos vond ik dat. Natuurlijk klikte ik altijd op de ‘like-knop’, want dat zou vast ook meer likes bij mijn foto’s genereren.

Niet alleen voor mij lijkt nu een ander tijdperk te zijn aangebroken. Langzaam verandert de manier waarop mensen Facebook gebruiken. Sommigen kondigen aan over te stappen naar alternatieve diensten, maar tot een verwijdering van hun account leidt dit bijna nooit. Wanneer je je echt helemaal veilig zou willen voelen, zo hoorde ik onlangs, moet je de instellingen zo aanpassen dat je alles alleen nog maar met jezelf deelt. Zou dat de toekomst van de ‘sociale’ media zijn: dagboekachtige bunkers waarin iedereen enkel zijn enige vriend is? De statusupdate-vraag ‘wat ben jij aan het doen?’ wordt ieder geval nauwelijks nog beantwoord. Onder mijn ‘vrienden’ (want waar kan ik mij anders op baseren?) deelt men voornamelijk interessante artikelen, vermakelijke filmpjes en af en toe een oproepje tot betrokkenheid vanwege een of ander onrecht, maar het persoonlijke leven verdwijnt steeds verder naar de digitale achtergrond.

Wellicht komen de veranderingen in onze Facebook-gretigheid ook wel doordat de nieuwigheid er simpelweg van af is. Scholieren – voor wie sociale media even bijzonder zijn als water uit de kraan en die natuurlijk ver weg blijven van een plek waar hun ouders en soms zelfs grootouders rondhangen – schijnen tegenwoordig massaal de e-mail te ontdekken.
‘Echt vet chill, het is een soort PM maar dan ziet de ander niet dat je aan het typen bent,’ hoorde ik een puistig ventje in de tram uitleggen aan zijn vriendjes.

Toen ik alle foto’s had weggehaald bleek de wereld niet te zijn vergaan. Als ik ze online had laten staan was dat vermoedelijk ook niet gebeurd. Maar dit nieuwe tijdperk voelt een stuk opgeruimder dan het vorige, als een huis waarin de meubels steeds meer op hun juiste plek komen te staan. Na een strenge selectie heb ik al het vertederende beeldmateriaal van de afgelopen jaren in drie kloeke albums laten afdrukken, zonder komische teksten. Vrienden die mijn dochter willen bewonderen mogen dit altijd inzien, zolang er maar bij het omslaan van de pagina’s af en toe een duimpje opgestoken wordt.

Deze column is geschreven voor het filmfestival GoShort, met als thema: Generation I: Community.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Joost Dekkers

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nieuws in beeld: In de klauwen van de blauwe leeuw

In de klauwen van de blauwe leeuw

Gedupeerden in de toeslagenaffaire moeten de 30.000 euro, die zij ter compensatie krijgen, grotendeels weer terugbetalen. Lees meer

Koop online bij je favoriete boekhandel 1

Koop online bij je favoriete boekhandel

Max Beijneveld ziet met lede ogen aan hoe de boekhandels uit het straatbeeld verdwijnen door de coronacrisis, ondanks het feit dat we het afgelopen jaar gezamenlijk meer boeken hebben gekocht. Steun juist nu je favoriete boekhandels door direct op hun site onze aankopen te doen. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

 1

Waarom ik geen danser kon worden

In het Hoofd//stuk doen schrijvers een poging om de weg naar het verhaal vast te leggen. Welke tips hadden zij willen krijgen toen ze begonnen? Welk advies zullen ze nooit en dan ook nooit meer opvolgen? Wat is hun advies? Lees het in het Hoofd//stuk. Annelies van Wijk trapt af met de vraag hoe je (g)een alwetende verteller wordt. Lees meer

Succes is geen keuze

Succes is geen keuze

Krijgen we in onze samenleving altijd wat ons toekomt? Bas van Weegberg ziet meritocratie als een optimistisch rookgordijn waarachter sociale ongelijkheid makkelijker in stand wordt gehouden. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Ik wacht hier 2

Ik wacht hier

''Terwijl ik door de winkel liep, hield ik haar in de gaten. Ze had lang, donker haar, dat bijna tot haar middel viel. Ze droeg een spijkerbroek en een shirt met een naamplaatje. Ik pakte een kaart en legde hem weer terug. Iets dichterbij kon ik haar naam lezen: Alice.'' Lees meer

Vanaf het moment dat ze elkaar ontmoeten, zijn Erin en Alice onafscheidelijk. Dankzij Alice wordt alles beter. Niets lijkt een intense vriendschap in de weg te staan. Of toch niet? Lees het in een voorpublicatie van Ik wacht hier, het debuut van Else Boer. Lees meer

Het populisme van de VVD, gekraakt

Het populisme van de VVD, gekraakt

De #DanielKoerhuisChallenge begon als een ludieke hashtag, maar bleek gaandeweg om veel meer te gaan, schrijft Sander van der Kraan. Lees meer

Hard//talk: De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

Het beste van 2020

Tien hoogtepunten van een jaar discussies, ruzies en gepassioneerde betogen die de revue passeerden. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

AVS: 1

Kerstrituelen

Deze week geven onze redacteurs tips om de kerst mee door te komen. Lees meer

Dit. Is. Goddelijk. Alternatief kerstverhaal Annemieke Dannenberg Dymphie Huijsen

Dit. Is. Goddelijk.

Joost is op vakantie in Spanje met zijn zwangere vriendin. Maar is de baby van hem, of van Marina’s open relatiescharrel HG? Begint Joost ongelovig te worden, of moet hij zijn liefdesbaby maar gewoon omarmen?
Een tragikomisch kerstverhaal door Annemieke Dannenberg. Lees meer

Alain Bachellier

Te vaccineren of niet te vaccineren, dat is de kwestie

De keuze om je wel te vaccineren is vaak net zo irrationeel als de keuze om je niet te vaccineren. Uiteindelijk is niet kennis, maar vertrouwen de doorslaggevende factor. Jihane Chaara heeft vertrouwen. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (I)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (I)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Het Vertrek (7) - De Beweging

Het Vertrek (7) - De Beweging

Klankkunstenaar Marieke van de Ven wekt met audio bestaande en imaginaire plekken tot leven. Ze maakte een podcastserie over vertrekken: betekent vertrekken weggaan, of juist ruimtes om je in thuis te voelen? Vandaag de zevende en laatste aflevering. Lees meer

 Staat er een doctor voor de zaal?

Staat er een doctor voor de zaal?

Epsteins gastbijdrage was tekenend voor het seksisme en de neerbuigendheid waarmee vrouwelijke academici te maken krijgen. Lees meer

Gaat het Renzo Martens lukken de kapitaalstroom in de kunstwereld eerlijker te verdelen? 1

Gaat het Renzo Martens lukken de kapitaalstroom in de kunstwereld eerlijker te verdelen?

In de docu White Cube, die onlangs op het IDFA in première ging, zien we dat Renzo Martens zich naast documentairemaker en kunstenaar ook opstelt als hulpverlener en bedrijfsleider in de Democratische Republiek Congo. Hij wil iets terugdoen voor voormalige plantagearbeiders. Iris van der Werff vraagt zich af hoe houdbaar dat is. Lees meer

Vergeet het lichaam van de ander niet 1

Vergeet het lichaam van de ander niet

Juist in een tijd waarin gezondheid als een individuele verplichting wordt gezien, dwingt een pandemie ons om over onze lichamelijkheid na te denken, merkt Rijk Kistemaker. En over die van de ander. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan