Asset 14

Door de war

‘Meneer, meneer’, wordt er geroepen. Ik stap af van mijn fiets en loop terug naar waar het geluid vandaan komt. In de berm naast het fietspad staat een oudere vrouw met haar armen te zwaaien.
‘Ik heb al dagen niet meer gegeten,’ jammert ze. ‘Mijn man heeft al mijn geld afgepakt. En mijn zoon ligt thuis met een longontsteking.’
Het is een hoop informatie om in één keer te verwerken. Ik dacht dat ze alleen maar de weg zou vragen. Tegenwoordig grijp ik elke gelegenheid aan om daarmee te oefenen. Als postbode kan ik immers niet meer met goed fatsoen zeggen dat ik het ook niet weet. Gelukkig merk ik dat het steeds minder voorkomt dat ik mij later realiseer iemand totaal de verkeerde kant te hebben opgestuurd. Ook raak ik zelf steeds minder verdwaald.

‘Nou,’ zeg ik en ik kijk in mijn portemonnee. Er zit enkel een muntstuk van vijf cent in. ‘Ik wou dat ik meer kon betekenen, maar alle kleine beetjes helpen zeg ik altijd maar.’
De vrouw lijkt het muntje niet op te merken dat ik in haar hand leg. Mij lijkt ze ook niet echt te zien.
‘Wat moet ik nou doen?’ snikt ze, haar blik gericht op de strakblauwe hemel.
‘Ik weet niet wat ik moet doen. Ik weet niet wat ik moet doen.’
‘Soms is het ook juist goed om het niet te weten,’ zeg ik. Er klinkt oprechte troost in mijn stem, al weet ik niet precies wat mijn boodschap is.
‘Alles wat ik weet is dat ik niets weet,’ zei Socrates al,’ voeg ik eraan toe. De vrouw strekt haar armen weer in de lucht, het muntstuk valt tussen de paardenbloemen. Schichtig om mij heen kijkend — hopend dat er geen getuigen zijn geweest, al weet ik niet of ik iets verkeerd heb gedaan — stap ik op de fiets. Even heb ik het gevoel dat ze achter me aan zal komen en ik begin harder te trappen.

hh verward

‘Wat zielig voor die mevrouw,’ hoor ik een stem achter mij. Bijna was ik vergeten dat mijn dochter achterop zit.
‘Ja, sommige mensen hebben het niet makkelijk,’ zeg ik.
‘Maar ik denk dat het wel een béétje haar eigen schuld is.’
Annika spreekt ‘een beetje’ uit alsof ze vooral niemand wil kwetsen, maar de waarheid toch wel onder ogen gezien moet worden.
‘Wat bedoel je schat?’
‘Nou, ik denk dat zij al het eten heeft opgegeten. En daarom is er nu niks meer.’
Ik kan haar redenering ergens wel volgen. De vrouw was immers behoorlijk mollig, zeker voor iemand die een paar dagen gevast zou hebben.
‘En daarom heeft haar man natuurlijk het geld afgepakt. Het is haar verdiende loon.’
‘Nou nou,’ zeg ik, ‘jij trekt wel veel conclusies. We weten helemaal niet hoe het zit. We weten toch ook niet wat er waar is?’
‘Liegt ze dan?’ zegt Annika geshockeerd. ‘Ooooh, dat mag al hé-le-máál niet!’
‘Misschien liegt ze niet,’ opper ik, ‘niet expres bedoel ik, misschien is ze gewoon een beetje in de war.’
‘Heeft die zoon dan ook geen lange steekding?’
‘Een longontsteking, bedoel je. Nou ja, misschien heeft ze wel helemaal geen zoon.’
‘Dat vind ik al helemaal zielig.’
Terwijl we door de supermarkt lopen en ingrediënten voor groentesoep bij elkaar scharrelen, begin ik mij steeds slechter te voelen. Had ik niet wat meer moeten doen voor deze vrouw dan haar voor de vorm een schamel muntje overhandigen? Had ik niet een of andere instantie moeten inlichten, of iets dergelijks? Heb ik wel het goede voorbeeld gegeven, of zal Annika voortaan cynisch en achterdochtig staan tegenover onbekenden in nood?

‘Papa,’ zegt Annika als ik haar toestop, ‘ga ik later ook door de war worden?’
‘Nou, ik hoop het niet,’ zeg ik.
‘Ik hoop het wél!’
‘Waarom? Dat is toch helemaal niet leuk?’
‘Wél leuk! Als het eten écht op is, is toch veel stommer?’
‘Nou, dat weet ik niet schat. Honger is vervelend, maar in de war zijn kan nog veel erger zijn.’
‘Maar jij bent toch ook wel eens door de war?’
‘Wat bedoel je?’
‘Nou, als we weer eens verdwaald zijn. Dan zeg je ‘papa is weer eens door de war’.’
‘Ín de war bedoel je, het is ín de war. En dat zeg ik dan maar. Bovendien gaat het steeds beter. Valt het je niet op dat we steeds minder vaak verdwaald zijn?’
‘We zijn altijd verdwaald,’ mokt Annika.
‘Is gewoon niet waar schat, je bent zelf in de war.’

Terwijl ik een glas wijn inschenk stel ik mezelf weer eens de vraag welke levenslessen ik mijn dochter nou precies wil bijbrengen en of ik eigenlijk wel meer weet dan dat ik niets weet. Mijn hoofd begint als een onontwarbare kluwen te voelen. Hopelijk eindigt geen van ons in een berm naast een fietspad.

--

Meer lezen van Kasper? Zijn boek En toen kwam Annika ligt nu in de boekhandel!

P.S. Geniet jij met enige regelmaat van onze artikelen? Overweeg dan om ons te steunen. Hard//hoofd heeft het hard nodig.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Jesse Strikwerda is illustrator en één van de drie winnnaars van de Fiep Westendorp stimuleringsprijs 2015.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Levensweg

Levensweg

Als Aisha een trouwerij op een Limburgse boerderij bezoekt, mijmert ze ineens over haar eigen bruiloft. Ach, trouwen is niks voor haar. Toch? Lees meer

Marktplaatsgekkies

Marktplaatsgekkies

Marthe van Bronkhorst besluit de relatiemarkt opnieuw te betreden en vraagt zich af: ben ik een koopje, of een langetermijn-investering? Lees meer

:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus, inclusief drie Lief kutland-stickers. Veel lees- en plakplezier!

Word trouwe lezer