Asset 14

Beetje raar

Ik pas op in het huis waar ik ooit woonde. Mijn ex heeft het heel voorzichtig gevraagd. Ze weet dat ik liever niet meer op die plek kom, dat er teveel herinneringen rondwaren aan dat wat was, zou komen en niet mocht blijven. Het leven nu is overzichtelijk. De helft van de week is Annika bij haar, de andere helft bij mij. Bijpraten doen we wel telefonisch of in een café. Bij elkaar over de vloer komen we enkel kort wanneer het kind gehaald of gebracht moet worden. Maar ze vraagt het zo voorzichtig - de oorspronkelijke oppas blijkt ziek te zijn en ze moet toch echt de deur uit om een debat te leiden over de vrije wil - dat enig ander antwoord dan ‘uiteraard, geen probleem’ misplaatst zou voelen. En ach, inmiddels moet het toch ook wel kunnen. De tijd heelt alle wonden en wat overblijft zijn hoogstens littekens om met weemoed over te aaien.

‘We gaan lekker patatjes halen,’ zeg ik tegen mijn dochter als ik haar ophaal bij een vriendin. Uitzinnig gejuich valt mij ten deel. Eigenlijk probeer ik ons zo gezond mogelijk te voeden, maar ik heb geen zin om in mijn oude keuken te kokkerellen.
‘Ik wil er een hamburger én een kroketje bij,’ smakt de kleuter dromerig.
‘Je moet kiezen, of-of,’ sommeer ik.
Het wordt een kroket. Ik probeer een blik van herkenning in de ogen van de snackbarman aan te treffen - jarenlang haalde ik hier toch trouw mijn vette bek - maar hij neemt de bestelling met een afstandelijke vanzelfsprekendheid op.
‘Ik heb dorst, papa’ zegt Annika.
Het is een drukkend benauwde dag. Uit het koelkastje pak ik een blik Sprite. Dat heb ik in een eeuwigheid niet meer gedronken, maar heb er opeens veel zin in.
We delen het blikje op het terrasje, wachtend tot ons eten klaar is. De Sprite smaakt in niets naar hoe ik het me herinner.
‘Ze hebben iets aan het recept veranderd,’ brom ik.
Annika zegt iets terug, maar het geluid van twee voorbij scheurende motors overstemt haar.
‘Dat is ook zo,’ zeg ik, ‘daar heb jij helemaal gelijk in.’

In Annika’s rugtasje zitten de huissleutels. Mijn exemplaren heb ik enige tijd geleden ingeleverd, zodat Arthur die kan gebruiken.
‘Je weet zeker dat mama mayo in huis heeft hè?’ vraag ik voor de derde keer terwijl ik de deur openmaak.
‘Natuurlijk joh,’ zegt Annika.
Ik hoop maar dat ze gelijk heeft. Als ik ergens een hekel aan heb dan zijn het wel droge frieten.

Hoogst verward begroeten de poezen mij.
‘Kennen jullie mij nog?’ vraag ik voor de vorm.
Mijn ex heeft niks gezegd over dat ik ze eten moet geven, maar dat moet dan zeker voor zich spreken. In de deur van de koelkast staat een aangebroken blik natvoer.
‘Ik wil het doen,’ zegt Annika. Ik geef haar het blikje en een lepel.
In de koelkast tref ik ook drie geopende potten mayonaise aan. Dat moet de invloed van Arthur zijn, die bekend staat om zijn constante angst zonder saus te zitten. Op het aanrecht staat een afwas van een paar dagen, vliegjes zwermen boven etensresten.
‘Gadverdamme, wat is het goor hier,’ roep ik uit. Blijkbaar heeft niemand mijn schoonmaaktaken overgenomen sinds ik dit huis verlaten heb.
‘Ma-ma's keuken, niet mijn keuken,’ verdedigt Annika de situatie met strenge blik.

We zitten aan tafel en verorberen onze snacks.
‘Vind je het raar dat ik hier ben?’ vraag ik Annika.
‘Natuurlijk niet,’ zegt ze verveeld.
We kauwen onverstoord verder.
‘Weet je wat ik wél een beetje raar vind?’ zegt ze dan.
‘Nou?’
‘Dat mama verliefd is op Arthur.’
Aha, het is haar dus eindelijk verteld. Na bijna driekwart jaar behoedzaam de stabiliteit van de relatie te hebben afgetast, is de tijd blijkbaar aangebroken om openheid van zaken te geven.
‘Ik vind dat ook een beetje raar hoor,’ stamel ik. ‘Maar het leven is soms raar. En wat zei jij toen mama dat verteld had?’
‘Ik zei ‘leuk voor je, echt heel leuk voor je. Maar ik blijf gewoon verliefd op papa hoor.’

In Annika’s kamer hangt nu de roze klamboe boven haar bedje. Nadat we deze vlak na haar geboorte hadden uitgezocht, was mij de schone taak toebedeeld hem te bevestigen.
‘Hé, wat mooi’ zeg ik.
‘Heeft Arthur gedaan,’ glundert ze.
Wanneer ik naast haar wil kruipen om voor te lezen blijft mijn been hangen, ik trek er net iets te ruw mee en het ding stort bovenop ons.
‘Toch niet zo’n stevige constructie,’ constateer ik nonchalant mompelend, ‘ik moet daar maar nog eens een keertje naar kijken’. Ik schop het net naar een hoek van de kamer en sla De fantastische meneer Vos open.

Op zolder blijkt weinig veranderd. Ik schuif wat stapels boeken en papieren opzij en nestel mezelf in de schommelstoel, met een glas wijn en een schaaltje chocolaatjes. Die chocolaatjes trof ik in een keukenkastje aan, te midden van onder meer stukken noga, roze koeken en zelfs een onaangebroken chocoladeletter.
‘Eindelijk kan ik eens fatsoenlijk een zoetigheidsassortiment aanleggen,’ had mijn ex al plagerig opgemerkt. Toen ik hier nog woonde was alles opgegeten zo gauw het gekocht was.

Nadat ik twee uur lang op zolder heb zitten peinzen, hoor ik mijn ex de trap opkomen.
‘Alles goed gegaan?’ vraagt ze.
‘Prima hoor. Hoe ging het debat?’
‘Dat was een groot succes. Hé, je hebt de chocolaatjes ontdekt. Maar je hebt er nauwelijks iets van gegeten! Gaat alles wel goed met je?’
‘Ja hoor. Maar ik moet er weer vandoor. Laten we gauw bijkletsen in een cafeetje.’

Thuisgekomen loop ik mijn keukentje in. Hier moet ook nodig eens een afwas worden gedaan. Op de vensterbank staat een fles whisky, er zit nog een bodempje in. Arthur had de fles meegenomen, toen hij hier vorige week was.

Vroeger deden we dat vaker, whisky drinken, maar toen mijn voormalige geliefde vertelde dat er iets tussen haar en mijn vriend speelde had ik ons contact verbroken. Nu hun relatie dermate serieus was dat elkaar ontwijken steeds ingewikkelder zou worden, leken we op een punt aanbeland waarop bijpraten onvermijdelijk was.
‘Ik heb je best gemist,’ zei Arthur bij ons derde glas. Daarvoor hadden we het enkel over films gehad.
‘Ik jou ook,’ zei ik, ‘maar de reden dat ik je niet meer wilde zien is niet omdat ik je iets kwalijk neem. De wegen van de liefde zijn nu eenmaal ondoorgrondelijk. Alleen moet ook ik iets nieuws opbouwen, dat lukt niet als ik achterom blijf kijken. Het leven is van zichzelf al ingewikkeld genoeg.’
Daarna hadden we het over Annika, hoe hoog ze in klimrekken kan klimmen en wat een moeilijke woorden ze gebruikt. We hadden het over de vrouw die ooit de mijne was, hoe irritant het is dat zij zo vaak de belangrijkste dingen vergeet te vertellen en hoe oorverdovend hard ze kan snurken. We hadden het over de meisjes die ik zie en hoe ik ernaar verlang weer eens ouderwets verliefd te worden. Daarna hadden we het weer over films. Hij vond Paul Thomas Anderson de meest overschatte regisseur aller tijden, ik bleef erbij dat Magnolia de mooiste film ooit was.

Als ik het drupje whisky achterover sla, krijg ik kramp in mijn buik. De patat is blijkbaar niet goed gevallen. Wanneer ik op mijn bed ga liggen word ik vanuit het schijnbare niets overvallen door een licht gevoel van extase. Vlak voordat een diepe slaap mij meesleurt bedenk ik dat dat het leven moet zijn dat immer koppig verder raast. En in dat geraas alles wat een beetje raar is en een beetje raar zal blijven, toch steeds onontkoombaarder laat kloppen.

--

Meer lezen van Kasper? Zijn boek En toen kwam Annika ligt nu in de boekhandel!

P.S. Geniet jij met enige regelmaat van onze artikelen? Overweeg dan om ons te steunen. Hard//hoofd heeft het hard nodig.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Jesse Strikwerda is illustrator en één van de drie winnnaars van de Fiep Westendorp stimuleringsprijs 2015.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer