Asset 14

Si vite, si loin, silence

Naast mij zit een vrouw. ze weent en zegt
‘excusez-moi’. ik zeg ‘ce n'est pas grave'.
Zij zegt ‘si, c'est grave, vous n'en savez rien'.
Dat is waar, zeg ik, ik weet er helemaal niets van.

Op uitnodiging van deBuren verbleef Maud Vanhauwaert twee weken in Parijs. Ze probeerde de hele stad in een gedicht te vangen. Het resultaat Si vite, si loin, silence droeg zij voor op het heropeningsfeest van deBuren.

Naast mij zit een vrouw. ze weent en zegt
‘excusez-moi’. ik zeg ‘ce n'est pas grave'.
Zij zegt  ‘si, c'est grave, vous n'en savez rien'.
Dat is waar, zeg ik, ik weet er helemaal niets van.

Voila.

Ons gesprek is geen einde, geen begin
zoals alles in een stad valt het ergens tussenin.

Naast mij in de metro grolt een handtas, iedereen kijkt op
een vrouw ritst een hond tevoorschijn 'rustig maar, mama is hier'

Ze ritst nog wat verder, rijdt in het vlees van de hond.
Hij jankt.‘Rustig maar’, de massa schreeuwt ‘mama is hier!’

Op de schoot van een wenende vrouw ligt een grote klomp deeg.
Ze begint te kneden.

'Dat doe ik altijd', zegt ze 'als alles dreigt uiteen te vallen.
Hoe meer je kneedt, hoe beter het kleeft'

Nog voor ze haar romp over de klomp heen kan buigen,
graaien vreemde handen naar het deeg

beringde handen, klamme kinderhanden, gerimpelde handen
ook de handen van een neger. Hij kneedt niet, hij pulkt.

De vrouw kletst hem vlak in het gezicht. 'Ik heb geen rimpels', sist ze
'het zijn de kneepjes die het leven mij gaf'.

Ik verlies haar in de massa. De massa, die, zoals de zee pas breekt
aan het oppervlak, pas breekt en schuimt bovengronds.

Bovengronds draaien kolven maïs op een rooster, te koop voor slechts een euro, van Bangladesh, met boter, zout en een servet, dun en van het vet bijna zo doorzichtig, dat je het als een filter hoog kan houden, tegen het felle middaglicht, of er een man doorheen kan laten lopen, die een brug torst op zijn rug, ze plots tussen oevers zet, of zomaar tussen mensen op een plein, wachtend tot iemand overloopt, tot hij er ’s avonds duiven onder kookt, hun poten als zeesterren, roze en gesperd.

Ik stap, want dan werk ik het best
je marche quand je marche, want dan werk ik het best.

Het prangt, de vraag
'wat moet ik nu met het servet?'
Ik vraag het aan een agent.
Ik zeg: 'dit servet is heel vettig
van mijn maïskolf
en er zijn geen vuilnisbakken in de buurt.'
'Waar is de maïskolf', vraagt de agent.
Hij heeft dikke enkels.
Naar waarheid, zeg ik: 'je l’ai mangé’
'Ik geloof u niet', zegt de agent
'een kolf knabbel je af
eet je nooit helemaal op
geef je je over?’
'Sowieso', zeg ik,
en ik steek het servet als een witte vlag in de lucht.
Een duif vliegt over en grist het mee.
'U heeft geluk', zegt de agent
die zijn handboeien weegt
zoals hij misschien ook soms zijn teelballen weegt
zonder reden,
maar gewoon om even te voelen: handjevol
-ze prangen,
zijn ballen-
en loopt dan weg.

Een vrouw tikt mij op de schouder.
Ze rookt een sigaret
haar vingers in een peace-teken
met brand ertussen
er zit een hermelijn verwerkt
in haar kraag.
'Je bent aan het lekken', fluistert ze luid
terwijl ze het kopje van het beest krabt.
Ik kijk om, maar zie geen druppels
geen enkel spoor.
'Je gelooft mij niet', zegt de vrouw
'maar je bent echt iets aan het verliezen.'
Ik kijk tussen mijn benen
de vrouw zet een tupperware bakje neer
‘blijf zo maar even staan' en de hermelijn
zegt haar na.
Iets verderop staat nog iemand wijdbeens
met een tupperware bakje tussen de benen.
Hij schreeuwt 'kijk ons hier wachten
op wat we aan het verliezen zijn.'

Een man houdt mij tegen
vraagt of ik alleen ben.
Ik zeg 'nee, ik ben getrouwd'
'maar gelukkig?' vraagt hij en hij plukt
een kruimel van mijn wang.
Ik zeg 'ja, ik heb vier kinderen
tussen al mijn tenen schimmel
dus laissez-moi passer.'
'Hier is uw kruimel', zegt hij 'doe een wens'.
Ik zeg ‘ok’, en even later
‘ik ben klaar'.
'Goed', zegt hij, 'dan ga ik
nu je wens wegbrengen.'
Hij legt de kruimel op het puntje
van zijn uitgestrekte tong
en met grote stappen
verdwijnt hij in de massa.
Zijn benen verdwijnen het snelst
dan zijn romp en tot slot zijn hoofd
in de massa verdwijn je van onder naar boven.

Een sopraan kijkt om en zingt: de schade is enorm
niemand weet waarover ze het heeft.

Haar opzichtige tandvlees blinkt
in weke triomfboogjes
boven haar tanden.

Ik schud haar hand, 'aangenaam'
ze kan niet antwoorden, want ze zingt.

Ik zie een man met een baard, ik vraag
'ben je islamitisch'.

Nee, zegt hij, ik ben verdrietig.

'Hoe hoog zit uw verdriet?'
'Heel hoog'
'Zo hoog als ik?'
'Hoger'
'Zo hoog als jij?'
'Hoger'
'Zo hoog als de Eiffeltoren?'
'Hoger'
'Hoe hoog dan?'
'Laten we gaan wandelen'. We gaan wandelen. Later staan we op Montmarte.
'Zo hoog?'
'Zo hoog.'
'Misschien moet je hier wonen.'

We ontwerpen een hut met tegels en al en braamstruiken zodat ik bessen kan plukken terwijl hij nog wat hondjes uit ballonnen plooit.

Als we even uitblazen, draai ik mijn mond naar hem toe
en vraag: 'ruik eens? Ruik je metalen, want ik ben ongesteld.'

'Het zijn eerder bramen', zegt hij, 'of wacht' -en hij ruikt nog eens:
'een nat wegdek'. En hij vertrekt

Ik roep nog na:

in de verte zijn wij slangen
lichamen zonder vertakkingen

dik als dijbenen van vaders
die niet stappen, maar stampen

ouroborossen van jade
onze mond is het begin

in de verte zijn we veilig

in lange rokades
wisselen we soms van plaats

in een dode hoek zit een duimend kind
maar we hebben het gezien!

Hij hoort mij niet. Ik daal de stad af (en doe alsof dat de bedoeling was) langs de trappen van Montmartre.

In de verte gooien jongleurs met drilboren
want bij circusballen loopt iedereen door.

Iemand gooit 20 cent in mijn schoot
ik kijk zo kreupel mogelijk.

De muren van de metro zweten, zijn glad
als de binnenkant van een lichaam
een saxofoon schettert
er wordt gewacht, rustig
want de kaartjes zijn al ontwaard.

Van het verlangen om
de dag af te gooien
smeltend te doen buigen
over het spoor
ben ik niet op de hoogte.

Naast mij wacht een man
met een opgerolde grasmat
even hebben wij vreemden
dezelfde hoop: een laatste metro
richting Orly.


--
Dit gedicht ontstond op basis van het residentieproject van het Vlaams-Nederlands Huis deBuren in samenwerking met de Stichting Biermans-Lapôtre.

Mail

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Wat ik zou moeten zijn is niet wie ik ben

Wat ik zou moeten zijn is niet wie ik ben

Bouchra Aouriaghel schrijft over opgroeien en leren dat je erbij hoort, maar eigenlijk ook weer niet. Als een kameleon verplaatst ze zich tussen twee werelden, eentje waarin ze Nederlands spreekt, en verbaasd wordt aangekeken als de juiste klanken in de juiste volgorde haar mond verlaten, en eentje waarin ze Marrokaans spreekt, goed genoeg om met haar ouders te kunnen communiceren, maar als ze de diepte in wil, komt het er ineens stotterend uit. En wat als de wereld je vraagt om te kiezen? Lees meer

Mosterdsoep

Onvermijdelijk

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. In deze tekst van Noura Harrath wordt een kind geboren dat daar misschien helemaal niet wilde zijn, of misschien nóg niet. 'Er waren weinig zachte plekken die voelden als een eeuwige omhelzing.' Lees meer

Mosterdsoep 4

Bijsluiter

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. In deze tekst van Fleur Hagi staan we op het punt een hele belangrijke beslissing te nemen. Lees meer

Mosterdsoep 8

Moedertaal en Opvoedlessen van een martelaar

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Vandaag lees je twee gedichten van Lina Al-Hassany. ‘Draag de lasten van de wereld niet op je schouders. Graaf de kuilen voor de doden niet in je tuin. Breng het verleden nooit meer aan het licht.’ Lees meer

Mosterdsoep 5

Steltenloper

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. In het verhaal van Jan Truijens Martinez ziet de hoofdpersoon zijn ex-vriendin met haar nieuwe vriend op theaterfestival De Parade. Tussen de lampjes van de zweefmolen en de flitsende polaroidcamera schiet ook de gedachte aan haar door zijn hoofd. Lees meer

Mosterdsoep 7

Beetje bij beetje

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Mina Yasien schreef een verhaal over een dochter die met haar moeder mee naar een afspraak gaat om te vertalen, over wat er tussen de regels door verloren kan gaan en of je een vervelende boodschap verzachtend moet vertalen. 'Niemand verstond alles en toch kwam iedereen overal achter.' Lees meer

Mosterdsoep 3

[Gedicht zonder titel]

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Fleur Hagi kent de wereld niet meer zoals ze die zich herinnerde, maar wat als ze deze nieuwe wereld niet meer wil kennen? 'Meer dan een appel / is nodig / om te onderscheiden / tussen goed en slecht' Lees meer

IDFA-bespreking <em>‘Between Revolutions’</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd 1

IDFA-bespreking ‘Between Revolutions’

De film Between Revolutions volgt een groep pro-Palestijnse, queer activisten in Berlijn. Regisseur Ruben Desiere zoekt samen met de activisten naar agency voor zijn personages. In die zoektocht wordt een interessant spel met fictie en realiteit gespeeld. Lees meer

IDFA-bespreking <em>Between Revolutions</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd

IDFA-tips van Hard//hoofd – ‘You Can See Everything’, ‘Nuisance Bear’ en ‘Romare Bearden’

De IDFA-tips van Jochum Veenstra, Nora de Bruine en Sander Bortier: You Can See Everything, Nuisance Bear en Alter Ego of Romare Bearden. Lees meer

Mosterdsoep 2

Het woord 'vervreemding'

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Vandaag lees je op Hard//hoofd het verhaal van Lidice Michelle Melara Minero. 'Ik hoorde ze typen en daarna waren ze hun werk aan het uitdelen. En ik? Ik was bezig met het begrijpen van het woord.' Lees meer

Mosterdsoep 9

Potentie

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Het gedicht van Nourelhouda Kassi zit vol potentie. Potentie om 'het' te maken, potentie om 'er' te komen, vriendschapspotentie, partnerpotentie, potentie om zo veel goeds de wereld in te brengen. '‘en nu?’ / tussen alles / wat ik was, en alles wat ik kon worden.' Lees meer

Mosterdsoep 1

Mosterdsoep

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Met vandaag: het verhaal van Leila Mrabet, waarin de hoofdpersoon jarenlang op zoek gaat naar de smaak van mosterdsoep die overeenkomt met een herinnering. Lees meer

Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Vintagejagers, opgelet! In haar nieuwste column werpt Loïs Blank een kritische blik op een ontwikkeling die misschien niet helemaal onverwacht komt: de tweedehandsmarkt wordt in een fastfashionjasje gestoken. Daarmee dreigt ook een markt die ooit draaide om avontuur en goede bedoelingen steeds verder te plastificeren. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer