Asset 14

Si vite, si loin, silence

Naast mij zit een vrouw. ze weent en zegt
‘excusez-moi’. ik zeg ‘ce n'est pas grave'.
Zij zegt ‘si, c'est grave, vous n'en savez rien'.
Dat is waar, zeg ik, ik weet er helemaal niets van.

Op uitnodiging van deBuren verbleef Maud Vanhauwaert twee weken in Parijs. Ze probeerde de hele stad in een gedicht te vangen. Het resultaat Si vite, si loin, silence droeg zij voor op het heropeningsfeest van deBuren.

Naast mij zit een vrouw. ze weent en zegt
‘excusez-moi’. ik zeg ‘ce n'est pas grave'.
Zij zegt  ‘si, c'est grave, vous n'en savez rien'.
Dat is waar, zeg ik, ik weet er helemaal niets van.

Voila.

Ons gesprek is geen einde, geen begin
zoals alles in een stad valt het ergens tussenin.

Naast mij in de metro grolt een handtas, iedereen kijkt op
een vrouw ritst een hond tevoorschijn 'rustig maar, mama is hier'

Ze ritst nog wat verder, rijdt in het vlees van de hond.
Hij jankt.‘Rustig maar’, de massa schreeuwt ‘mama is hier!’

Op de schoot van een wenende vrouw ligt een grote klomp deeg.
Ze begint te kneden.

'Dat doe ik altijd', zegt ze 'als alles dreigt uiteen te vallen.
Hoe meer je kneedt, hoe beter het kleeft'

Nog voor ze haar romp over de klomp heen kan buigen,
graaien vreemde handen naar het deeg

beringde handen, klamme kinderhanden, gerimpelde handen
ook de handen van een neger. Hij kneedt niet, hij pulkt.

De vrouw kletst hem vlak in het gezicht. 'Ik heb geen rimpels', sist ze
'het zijn de kneepjes die het leven mij gaf'.

Ik verlies haar in de massa. De massa, die, zoals de zee pas breekt
aan het oppervlak, pas breekt en schuimt bovengronds.

Bovengronds draaien kolven maïs op een rooster, te koop voor slechts een euro, van Bangladesh, met boter, zout en een servet, dun en van het vet bijna zo doorzichtig, dat je het als een filter hoog kan houden, tegen het felle middaglicht, of er een man doorheen kan laten lopen, die een brug torst op zijn rug, ze plots tussen oevers zet, of zomaar tussen mensen op een plein, wachtend tot iemand overloopt, tot hij er ’s avonds duiven onder kookt, hun poten als zeesterren, roze en gesperd.

Ik stap, want dan werk ik het best
je marche quand je marche, want dan werk ik het best.

Het prangt, de vraag
'wat moet ik nu met het servet?'
Ik vraag het aan een agent.
Ik zeg: 'dit servet is heel vettig
van mijn maïskolf
en er zijn geen vuilnisbakken in de buurt.'
'Waar is de maïskolf', vraagt de agent.
Hij heeft dikke enkels.
Naar waarheid, zeg ik: 'je l’ai mangé’
'Ik geloof u niet', zegt de agent
'een kolf knabbel je af
eet je nooit helemaal op
geef je je over?’
'Sowieso', zeg ik,
en ik steek het servet als een witte vlag in de lucht.
Een duif vliegt over en grist het mee.
'U heeft geluk', zegt de agent
die zijn handboeien weegt
zoals hij misschien ook soms zijn teelballen weegt
zonder reden,
maar gewoon om even te voelen: handjevol
-ze prangen,
zijn ballen-
en loopt dan weg.

Een vrouw tikt mij op de schouder.
Ze rookt een sigaret
haar vingers in een peace-teken
met brand ertussen
er zit een hermelijn verwerkt
in haar kraag.
'Je bent aan het lekken', fluistert ze luid
terwijl ze het kopje van het beest krabt.
Ik kijk om, maar zie geen druppels
geen enkel spoor.
'Je gelooft mij niet', zegt de vrouw
'maar je bent echt iets aan het verliezen.'
Ik kijk tussen mijn benen
de vrouw zet een tupperware bakje neer
‘blijf zo maar even staan' en de hermelijn
zegt haar na.
Iets verderop staat nog iemand wijdbeens
met een tupperware bakje tussen de benen.
Hij schreeuwt 'kijk ons hier wachten
op wat we aan het verliezen zijn.'

Een man houdt mij tegen
vraagt of ik alleen ben.
Ik zeg 'nee, ik ben getrouwd'
'maar gelukkig?' vraagt hij en hij plukt
een kruimel van mijn wang.
Ik zeg 'ja, ik heb vier kinderen
tussen al mijn tenen schimmel
dus laissez-moi passer.'
'Hier is uw kruimel', zegt hij 'doe een wens'.
Ik zeg ‘ok’, en even later
‘ik ben klaar'.
'Goed', zegt hij, 'dan ga ik
nu je wens wegbrengen.'
Hij legt de kruimel op het puntje
van zijn uitgestrekte tong
en met grote stappen
verdwijnt hij in de massa.
Zijn benen verdwijnen het snelst
dan zijn romp en tot slot zijn hoofd
in de massa verdwijn je van onder naar boven.

Een sopraan kijkt om en zingt: de schade is enorm
niemand weet waarover ze het heeft.

Haar opzichtige tandvlees blinkt
in weke triomfboogjes
boven haar tanden.

Ik schud haar hand, 'aangenaam'
ze kan niet antwoorden, want ze zingt.

Ik zie een man met een baard, ik vraag
'ben je islamitisch'.

Nee, zegt hij, ik ben verdrietig.

'Hoe hoog zit uw verdriet?'
'Heel hoog'
'Zo hoog als ik?'
'Hoger'
'Zo hoog als jij?'
'Hoger'
'Zo hoog als de Eiffeltoren?'
'Hoger'
'Hoe hoog dan?'
'Laten we gaan wandelen'. We gaan wandelen. Later staan we op Montmarte.
'Zo hoog?'
'Zo hoog.'
'Misschien moet je hier wonen.'

We ontwerpen een hut met tegels en al en braamstruiken zodat ik bessen kan plukken terwijl hij nog wat hondjes uit ballonnen plooit.

Als we even uitblazen, draai ik mijn mond naar hem toe
en vraag: 'ruik eens? Ruik je metalen, want ik ben ongesteld.'

'Het zijn eerder bramen', zegt hij, 'of wacht' -en hij ruikt nog eens:
'een nat wegdek'. En hij vertrekt

Ik roep nog na:

in de verte zijn wij slangen
lichamen zonder vertakkingen

dik als dijbenen van vaders
die niet stappen, maar stampen

ouroborossen van jade
onze mond is het begin

in de verte zijn we veilig

in lange rokades
wisselen we soms van plaats

in een dode hoek zit een duimend kind
maar we hebben het gezien!

Hij hoort mij niet. Ik daal de stad af (en doe alsof dat de bedoeling was) langs de trappen van Montmartre.

In de verte gooien jongleurs met drilboren
want bij circusballen loopt iedereen door.

Iemand gooit 20 cent in mijn schoot
ik kijk zo kreupel mogelijk.

De muren van de metro zweten, zijn glad
als de binnenkant van een lichaam
een saxofoon schettert
er wordt gewacht, rustig
want de kaartjes zijn al ontwaard.

Van het verlangen om
de dag af te gooien
smeltend te doen buigen
over het spoor
ben ik niet op de hoogte.

Naast mij wacht een man
met een opgerolde grasmat
even hebben wij vreemden
dezelfde hoop: een laatste metro
richting Orly.


--
Dit gedicht ontstond op basis van het residentieproject van het Vlaams-Nederlands Huis deBuren in samenwerking met de Stichting Biermans-Lapôtre.

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Hard//talk: het nieuwste EU-migratiepact houdt ongelijkheid in stand

Het EU-migratiepact versterkt ongelijkheid

Het nieuwe EU-migratiepact is geen ‘oplossing’ voor het ‘probleem’ van migratie. Lees meer

 Kerkgangers gaan viraal

Kerkgangers gaan viraal

Voor fervente kerkgangers is het te hopen dat het virus zich deze maand niet van zijn vrome kant laat zien. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Niet direct vangbaar

Niet direct vangbaar

Deze week worden onze redacteurs blij van de lokale Perzische supermarkt, een tentoonstellingsruimte die er nu nog is en unnanaaanikotoq. Lees meer

Het Waait 5

Het Waait

'Een groot gedeelte van ouder zijn is voor mij niet begrijpen waarom iedereen hetzelfde klinkt.' Daniëlle Zawadi onderzoekt in deze poëtische monoloog de eenzaamheid van in het midden staan, het begrip Sonder en hoe je moet praten met een zielenknijper. Lees meer

Alfa's en Omega's

Alfa's en Omega's

Marthe van Bronkhorst verkent de verhoudingen in het dierenrijk, waarin de mens als absolute alfa de wereld domineert. Lees meer

Het Vertrek (2) - Alles brokkelt

Het Vertrek (2) - Alles brokkelt

Klankkunstenaar Marieke van de Ven wekt met audio bestaande en imaginaire plekken tot leven. Ze maakte een podcastserie over vertrekken: betekent vertrekken weggaan, of juist ruimtes om je in thuis te voelen? Vandaag de tweede aflevering. Lees meer

 Kolven tegen corona

Kolven tegen corona

Vanaf volgende week wordt de moedermelk van zo'n 7500 oud-coronapatiënten opgehaald. Die bevat antistoffen, en is dus een perfect ingrediënt in - bijvoorbeeld - ijsjes! Lees meer

 1

Eenzaamheid ontleden in 'A-Lonely Show'

Met de pop-uptentoonstelling ‘A-Lonely Show’ nodigen Ka-Tjun Hau en Nanine van Smoorenburg ons uit om van een afstand te reflecteren op onze eigen eenzaamheid. Roos Wolthers nam de uitnodiging aan en zag: ‘A-Lonely Show’ deed veel meer dan eenzaamheid in beeld brengen. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Proeven en zien

Proeven en zien

Deze week worden onze redacteurs (en een spontane inzender) blij van pittige patat, een dansdocumentaire en het laatste nummer van een kunstmagazine. Lees meer

Vacature Chef Kunst 1

Hard//hoofd zoekt kunstcritici!

Krijgt jouw toetsenbord ervanlangs, elke keer dat je een expo of voorstelling hebt bezocht? Lees meer

Schrödingers Donnie

Schrödingers Donnie

De dood van Eva's kat Donnie beweegt haar tot filosofisch mijmeren over een natuurkundig experiment. Lees meer

 Inktviswijsheid

Inktviswijsheid

Gaat de inktvis ons een pijnstillend medicijn leveren, beter leren plannen of de oorzaken van autisme blootleggen? Lees meer

Trialoog: Antebellum

Antebellum

Onze redacteuren durfden het aan om de horrorfilm Antebellum te gaan zien. Ze hopen op een golf aan sociaalbewuste horror, maar twijfelen of deze film een van de klassiekers van die stroming wordt. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 34

Als het regent

Deze week geven onze redacteurs tips voor druilerig weer. Lees meer

Kind zonder uitknop

Kind zonder uitknop

Frederike Luijten schreef een experimentele reeks gedichten over ADHD, waarin mensen in bomen veranderen en lucky paper stars vouwen als oplossing voor hun angsten. Lees meer

Column: Boomstronk-achtig

Boomstronk-achtig

‘Is dit een gouden match of settelen we voor less omdat we te druk en niet wanhopig genoeg zijn om verder te zoeken?’, vraagt Iduna Paalman aan haar geliefde. Lees meer

Oproep: Hard//hoofd zoekt opiniemakers!

Hard//hoofd zoekt opiniemakers!

Voor de vaste rubriek Hard//talk zijn wij op zoek naar scherpe schrijvers met een mening die durven te verrassen en weten te overtuigen. Lees meer

Het Vertrek (1) - Het Raam 1

Het Vertrek (1) - Het Raam

Klankkunstenaar Marieke van de Ven wekt met audio bestaande en imaginaire plekken tot leven. Ze maakte een podcastserie over vertrekken: betekent vertrekken weggaan, of juist ruimtes om je in thuis te voelen? Vandaag de eerste aflevering. Lees meer

Tip: Bereken je deadline

Bereken je deadline

Else Boer kreeg een deadline opgelegd waar niet alleen een kersverse roman uit voortkwam, maar ook een ontnuchterend inzicht. Een tip over stilstaan bij je eigen sterfelijkheid. Lees meer

 Zij kozen níet voor deze mannen

Zij kozen níet voor deze mannen

Over iets meer dan vijf weken mogen de Amerikanen ja zeggen tegen een van deze mannen. Illustrator Veerle van der Veer toont ons de mensen die dat eerder níet deden. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan