Asset 14

Manta Ray

Filmtrialoog: Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered.

Mail

Mat: Wat was jullie eerste indruk?

Eva: Ik vond het mooi en een beetje eng.

Oscar: Ik liep de bioscoop uit met een gevoel van: wat fijn dat dit soort films worden gemaakt, en dat er filmhuizen zijn die ze vertonen.

Eva: Ja, dat herken ik wel. Ik vond het verfrissend om eens iets te zien wat niet standaard is.

Mat: Het is geen film voor een groot publiek. Of is dat niet wat je bedoelt?

Oscar: Jawel. Maar ook dat het duidelijk het werk is van een filmmaker met een hele eigen signatuur.

Mat: Eva, jij noemt ‘t verfrissend. Maakt dat 't ook een goeie filmervaring?

Eva: Ik vond het een indrukwekkende film. Een interessante combinatie van mooie, esthetische, poëtische beelden met harde realiteit en maatschappelijk engagement.

Mat: Poëtisch, ja, zeker!

Eva: En dat begin, daar smolt ik echt wel een beetje voor. Die man die daar met die lichtjes door de jungle wandelt, supermooi!

Mat: Vond je dat mooi?

Eva: Ja! Hoe hij verdwijnt in het bos juist doordat hij die lichtjes om zijn lichaam heeft – dat beeld vond ik echt heel mooi.

Oscar: Precies, dat die lichtjes werken als een soort camouflage, dat vond ik ook een vondst.

Mat: Ik vond 't eerder akelig; hij liep d'r wel met een geweer in z’n armen, hè?

Eva: Dat zag ik in het begin geloof ik even over het hoofd, haha.

Oscar: Ik zat er helemaal in vanaf dat eerste shot.

Mat: Dan heb ik de film anders ervaren; ik kwam er pas wat later in, toen de band tussen de twee mannen inniger begon te worden. Het leek héél even richting een romance te gaan.

Eva: Die associatie met een romance had ik eigenlijk niet. Ik vond het interessant dat de grens tussen de twee mannen vervaagde.

Mat: Een romance, of misschien een vader-zoonrelatie – het hing er een beetje tussenin.

Oscar: Wanneer vermoedde je voor het eerst dat het om een romance zou kunnen gaan, Mat?

Mat: Misschien toen ze gingen dansen? En daarna, toen ze elkaar heel innig zaten aan te kijken in het reuzenrad.

Oscar: Ik had het nog net iets eerder, toen de visser Thongchai hielp met plassen.

Mat: Ik vind samen plassen niet echt romantisch, maar hé, ieder zijn ding.

Oscar: Toch dacht ik toen: dit kan weleens iets worden. Het is niet romantisch maar wel intiem. Of is er een beter woord voor?

Eva: Ik heb het allemaal meer verbonden met een soort symbiose. Is dat misschien het woord?

Mat: Ja, dat zat er absoluut in. Hij leerde Thongchai leven zoals hijzelf. Een beetje zoals een ouder zijn kind leert leven, zo zag ik het in elk geval. Leren rijden, leren vissen, leren plassen. Hij gaf hem zelfs een naam, wat best iets raars is om te doen met een volwassen man.

Eva: Dat kwam natuurlijk ook door de hulpeloosheid van Thongchai omdat hij stom is. Want fysiek leek Thongchai me juist ouder.

Mat: Was-ie stom? Hij kon wel dat hummen doen.

Eva: Oh ja! Denk je dan dat-ie uit principe niet sprak, Mat?

Mat: Ik denk meer omdat hij geen woorden had, geen verleden.

Oscar: Zou het kunnen dat-ie wel echt stom was, en dat hummen alleen kon 'horen' door de trillingen onder water?

Het mystieke liep haast naadloos over in het realistische.

Mat: Hij kon in elk geval niet praten, zoveel kunnen we overeenkomen.

Oscar: Er gebeurden een aantal rare dingen in de film, die eigenlijk alleen te verklaren zijn als je ze symbolisch bekijkt.

Eva: Welke symboliek heb je bijvoorbeeld gevonden?

Oscar: De film wordt aan het begin opgedragen aan de Rohingya. Er zit een scène in waarin de visser tegen Thongchai zegt dat de reuzenmanta’s uit de titel tijdens het regenseizoen schuilen bij de rotsen, om bij kalm weer terug te keren. Toen dacht ik: misschien symboliseren die reuzenmanta’s Thongchai, en belichaamt hij als het ware de Rohingya als volk. Heel veel Rohingya vluchten namelijk in gammele bootjes de zee op en spoelen dan aan in de mangrove van Thailand of Maleisië, waar ze vaak worden uitgebuit.

Eva: Ik vind dat heel mooi en ook aannemelijk.

Mat: Ik denk wel dat de eenvoud van de film uitnodigt om vooral dieper in te gaan op de personages en hun verhouding met de Rohingya.

Oscar: Door die tekst aan het begin verwachtte ik trouwens een hele politieke film, maar dat werd het niet.

Eva: Ik vond het wel een politieke film. Voor mijn gevoel was het juist mega-geëngageerd.

Mat: Extra politiek door de eenvoud ervan?

Oscar: Ik bedoelde meer dat de plot op het meest oppervlakkige niveau niet politiek is. Maar daaronder duidelijk wel. Dat, samen met de dromerige kwaliteit van de beelden, is denk ik de grootste verdienste van de makers.

Mat: Dromerig: dat is een toepasselijk woord voor deze film! De plot is heel klein en gericht op het persoonlijke; er is nauwelijks buitenwereld of ontwikkeling buiten de personages om.

Eva: Terwijl de beelden van de visindustrie juist wel weer keihard realisme waren. Die afwisseling was interessant. Het maakte de scènes in de mangrove, met al die lichtjes, extra mystiek.

Oscar: Dat is waar, het contrast maakte het interessant en intrigerend.

Mat: Daardoor liep het mystieke haast naadloos over in het realistische, vind ik trouwens. Dat ze die stenen gingen zoeken – en ze nog vonden ook door naar de grond te luisteren.

Eva: Denken jullie dat de visser medeverantwoordelijk was voor de lijken in de mangrove?

Mat: Oei, de schuldvraag. Nee, dat denk ik niet. Maar hij kijkt er ook niet voor weg, dus hij zal zich wel verantwoordelijk voelen.

Oscar: Medeverantwoordelijk lijkt me een te sterk oordeel, maar ik vermoedde wel dat hij meer wist van wat er gaande was in die jungle. Meer ook dan dat je als kijker ooit precies te weten komt, trouwens.

Eva: Ik vond de visser eerst een echte weldoener, maar naarmate de film vorderde begon ik daar steeds meer over te twijfelen.

Mat: Hij heeft wel een geheim: wat moest-ie doen van die baas van 'm?

Oscar: Begon je te vermoeden dat de visser iets kwaads in de zin had, Eva? Of vond je hem gewoon eng of zielig worden?

Eva: Nou, hij deed dus die louche zaken met die baas van hem. En de manier waarop hij over zijn vrouw spreekt… Ineens dacht ik: ik weet het niet zo goed met hem. Hij heeft Thongchai wel uit de mangrove gevist, maar waarom eigenlijk?

Oscar: Maar hij zei aan de telefoon tegen zijn baas dat hij 'dat' niet meer wilde doen – wat dat dan ook was – toch?

Eva: Klopt. Maar daardoor dacht ik ook: zou hij Thongchai alleen geholpen hebben om zijn eigen geweten te sussen?

Misschien ging het wel een beetje over de banaliteit van het kwaad.

Mat: Je denkt dat Thongchai een dekmantel voor de visser was om iets te gaan doen?

Eva: Dat kan ook nog. Hij trainde hem wel in allerlei dingen.

Mat: Of een soort lokaas - hij is immers visser - om zijn vrouw terug te krijgen?

Eva: Oeh! Zo had ik er nog niet over nagedacht, haha.

Mat: Ik denk het niet echt hoor, daar is verder geen bewijs voor namelijk.

Oscar: Ik denk eerlijk gezegd dat zelfs de schrijver/regisseur dit niet zo ver heeft uitgedacht. Omdat er zoveel vragen blijven bestaan, ben je geneigd om heel diep in de plot te graven naar antwoorden. Maar ik denk niet dat de plot zo gewiekst in elkaar zit.

Eva: Misschien dat de laatste theorie over het lokaas een beetje te vergezocht is, maar ik denk wel degelijk dat de schrijver veel ethische vragen wilde oproepen.

Mat: Dat denk ik ook.

Eva: En ook die schuldvraag, denk ik.

Oscar: Ik denk wel dat de visser gewetensvragen begon te krijgen vanwege zijn vriendschap - of wat het dan ook was - met Thongchai.

Mat: Gewetensvragen in welk opzicht?

Oscar: Omdat Thongchai vermoedelijk slachtoffer is van de illegale handel die ze bedrijven in de mangrove. Althans, dat vermoeden wordt gewekt.

Eva: Maar denk jij dat de visser die gewetensvragen kreeg juist doordat hij Thongchai hielp? Als een logisch gevolg ervan? Want dan blijf ik zitten met de vraag: waarom sleurt hij hem die mangrove uit?

Oscar: Er zijn natuurlijk gradaties van criminaliteit. Je kan je bezighouden met edelstenen en louche zaakjes en daarnaast prima bereid zijn om het leven van een ander mens te redden.

Eva: Ja, alleen had ik dus zo'n beetje het idee dat die louche zaakjes juist het begraven van die lijken waren, wat tegenstrijdig zou zijn.

Oscar: Ah oké, zo ver was ik nog niet.

Eva: Misschien ging het wel een beetje over de banaliteit van het kwaad.

Mat: Dus in zekere zin zijn 'gewone' mensen, ook als ze 't hart op de juiste plaats hebben, medeplichtig aan groter onrecht?

Oscar: Ik vind het moeilijk om te zeggen vanaf wanneer je iemand als medeplichtig kunt beschouwen. Maar ja, waarschijnlijk zijn heel veel mensen met het hart op de juiste plaats wel onderdeel van een verrot systeem, dat ze daardoor ook zelf in stand houden.

Eva: Dan hebben we het dus over Hannah Arendts idee dat het kwaad iets veel dommers is dan we zouden willen denken. Dat het eerder onwetendheid is en een gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel en betrokkenheid.

Oscar: In plaats van een kwaadaardig masterplan.

Mat: Ik denk dat die theorie hier zeker binnen een bepaalde interpretatie past, als je ervan uitgaat dat de visser niet helemaal van schulden vrij is.

Oscar: Wat vonden jullie er trouwens van dat de vrouw (of ex-vrouw) van de visser ineens opdook?

Mat: Weird. Ik had gelezen dat dat zou gebeuren, maar vond het toch gek.

Eva: Ja! Die actrice is dus een heel bekende singer-songwriter in Thailand. Ik vond het lied dat ze in die warmwaterbron zong ook ontzettend mooi.

Oscar: Ik ook! Maar was het niet vreemd dat zij zo laconiek reageert op de aanwezigheid van Thongchai? Het is bijna alsof ze hem daar verwacht.

Mat: Ze was in elk geval niet verbaasd.

Eva: Ik denk dat ze wel verwachtte dat er iemand in dat huis zou wonen.

Mat: Is dat ergens niet tekenend voor de positie van Thongchai in de film en in het verhaal: dat het mensen koud laat of hij er nou is of niet?

Het is een mooi klein verhaal, waarin zo'n groter politiek verhaal heel aanwezig is.

Oscar: Daarom dacht ik ook dat hij de Rohingya als het ware belichaamt. Ze zijn overal overbodig - of dat zijn ze niet echt, maar zo worden ze gezien. Een volk zonder thuis.

Eva: Dat zat vrij duidelijk in de film, dat hij de Rohingya representeert. Waar ik nog wel mee zit is dat babylijkje. Hebben jullie daar nog ideeën over?

Mat: De vermoorde onschuld, zou je zeggen in het Nederlands.

Eva: Ik weet niet of ik de vermoorde onschuld hier op vind gaan. Waarom vindt Thongchai dan het lijkje, terwijl de visser alleen die mooie stenen vindt?

Oscar: Misschien omdat de Rohingya alleen dood en verderf tegenkomen daar in de jungle, terwijl de Thai de rijkdom proeven.

Mat: Goede vraag; hij vindt dat lijkje inderdaad als-ie op zoek gaat naar de stenen... Ik kan me vinden in Oscars verklaring; die hangt in elk geval letterlijk aan het 'vinden' van dood/verloren toekomst.

Oscar: Vonden jullie de film ergens in tekortschieten?

Mat: Niet binnen zijn eigen logica. Hij was best succesvol in het mij laten meegaan in de suspension of disbelief. Ik bedoel: die magische lichtjes waren heel duidelijk van die kerstlampjes, maar de film deed geen moeite dat te verhullen; versterkte het zelfs expres door die man met z’n kerstlampjes en discobal door het bos te laten lopen. Het alledaagse werd magisch.

Oscar: Dat vond ik één van de sterke punten, dat de maker het alledaagse, zelfs kitscherige gebruikte om een zweem van mystiek te creëren.

Eva: Ik vond de film ook niet tekortschieten. Hij was esthetisch heel mooi en ik vond het fijn dat er wat te raden over bleef. Daardoor werd het allesbehalve plat. Een mooi klein verhaal, waarin zo'n groter politiek verhaal heel aanwezig is.

Oscar: Helemaal mee eens. Een veelbelovend debuut!

Mat: Het einde vond ik echt beeldschoon.

Eva: Het einde met die rog, of met die man met de lichtjes?

Mat: Het minutenlange gehum, de mensen die door het bos liepen, de man die achter ze aan kwam en Thongchai die in zee verdween – tranentrekker.

Eva: Oooh ja dat gehum! Dat vond ik zo eng, ik word er nog een beetje naar van als ik eraan denk.

Oscar: Ik heb veel respect voor filmmakers die zo de tijd nemen voor hun beelden. Maar inderdaad, vrolijk werd je er niet van.

Eva: Het effect ervan – op mij dan – was heel heftig, dat was superknap gedaan. Maar eerlijk is eerlijk: ik kan me voorstellen dat dit geen film is voor een 'gemiddeld' publiek. Het vraagt wat van je als kijker, daar moet je zin in hebben en voor open staan.

Oscar: Het was in ieder geval geen hoogdravende film, hij vraagt alleen om een andere manier van kijken.

Mat: Zouden we dat advies aan kijkers meegeven? Ga er vooral heen, maar zet je hoofd open voor de regels van de film?

Oscar: Amen.

Manta Ray is nu te zien met:

Redactie

Nanna de Jong is illustrator. Je in een kronkel lachen, een buiging voor de minderheden maken of gewoon een handstand voor de dagelijkse wisseling van perspectief. Ik geniet van bewegingen in alle soorten en maten en vier op deze manier de vormen die het leven aan kan nemen. In een kleurrijk en speels handschrift druk ik op de zere plekken van politieke of culturele thema’s. Ik wil bewust maken maar ook vermaken. Een klein vingertje in de lucht maar gevolgd door een koprol. Enjoy this playground I call work! www.nannabananna.com

Lees verder Lees verder

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al tien jaar een vrije ruimte voor talentvolle makers. Elke dag verschijnen op onze site artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties. Zonder advertenties en helemaal gratis.

Maar zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Steun ons en ontvang speciaal geselecteerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars. Én een Hard//hoofd-tasje. Je eerste kunstwerk is van Hard//hoofd-maker Nastia Cistakova.

Steun ons
het laatste
Filmtrialoog: The Third Wife

The Third Wife

Redacteuren Oscar Spaans, Jihane Chaara en Kiki Bolwijn zagen in de bioscoop hoe in het Vietnam van eind 19e eeuw, de 14-jarige May de derde vrouw wordt van Hung, een steenrijke en veel oudere grootgrondbezitter. Lees meer

Voor Valentina Tereshkova

Voor Valentina Tereshkova

Merel van Slobbe schreef een gedicht over Valentina Tereshkova, walvissen en voor de laatste keer een kamer uitlopen. Lees meer

Lieve Mark 2

Lieve Mark

Jan Hamstra sneed zijn kijk op Zwarte Piet in hout voor zijn beeldkritiek 'Lieve Mark'. Hij neemt ons in sneltreinvaart mee door de geschiedenis van raciale karikaturen, en drukt premier Mark Rutte op het hart dat hij zich meer in die geschiedenis zou moeten verdiepen. Lees meer

Column: Ongehoorzaam watje 1

Ongehoorzaam watje

Iduna Paalman ziet de IDFA-documentaire Objector en denkt na over de mens in opstand. Lees meer

Engel

Engel

Door een bizar voorval raakt een man begaan met het lot van gevallen engelen. Vanaf dat moment merkt hij hun aanwezigheid overal op en smeedt een plan om ze te helpen. Lees meer

Hard//talk: Hoe (niet) te praten over mentale moeilijkheden

Hoe (niet) te praten over mentale moeilijkheden

Een label geeft een naam aan een ervaring, maar kan nooit een verklaring zijn voor waarom iemand, op dat specifieke moment in haar leven, die specifieke klachten heeft. Lees meer

Tip: Leren om het leren

Leren om het leren

Else Boer is het leren nog niet verleerd. Op YouTube is namelijk een schat aan smakelijke en nutteloze informatie te vinden, waar je toch een stuk wijzer van wordt. Een tip om eens wat te leren van de onvolprezen video-essays. Lees meer

Paw Patrol krijgt concurrentie

Paw Patrol krijgt concurrentie

De Australische hond Bear werd als puppy achtergelaten. Hij werd zelf gered, en sindsdien staat zijn leven in het teken van het redden van andere dieren. Het nieuws in beeld door Aida de Jong. Lees meer

Column: Een nieuwe man

Een nieuwe man

Trudy poetste haar tanden en dacht: 'als ik het nú niet probeer, hoeft het niet meer. Hoeveel jaar heb ik nog? Moet ik wachten tot ik achter een rollator loop? Tot ik mijn huis heb opgegeten? Nou dan!' Lees meer

Alles vijf sterren: Telefoonnamen, vloerkleden en Parijs

Gluren in Parijs

Deze week worden we blij van huizen kijken op Instagram, de Britse serie Catastrophe en oude Franse foto's in Foam. Lees meer

Vuur

Vuur

Eind deze maand verschijnt Max Hermens' chapbook Toch zonken ze niet. Lees hier alvast het korte verhaal ‘Vuur’, over een dochter, een werkloze vader en de krullende schilfers van een berkenbast. Lees meer

Mannelijkheid en de giftige erfenis van Wolkers

Mannelijkheid en de giftige erfenis van Wolkers

Gijsbert Pols herleest Wolkers' meesterwerk Turks fruit, en moet constateren dat de roman niets waarmaakt van de bevrijding die hem wordt toegedicht. Een bewerkt hoofdstuk uit Pols' nieuwe essaybundel 'Het onhoudbare midden'. Lees meer

Tip: Vraag het je filmpersonage 1

Vraag het je filmpersonage

'Hebben jullie wel eens goed geluisterd naar wat acteurs in films eigenlijk zeggen? En vooral ook hoe mooi ze dat in woorden weten te vangen?' Emma Stomp tipt de magie van dialogen. Lees meer

Meer bloed 2

Meer bloed

'Zoveel bloed, en toch zo onzichtbaar. Waarom telkens de hoop dat het niemand op zal vallen? ‘Ik ben ongesteld’ – wanneer leerden we dat dat beschamende woorden zijn?' Lees meer

Beeldbrekers (VII): 'Kunst en sport gaan ontzettend goed samen'

'Kunst en sport gaan ontzettend goed samen'

In deze serie interviewt Hard//hoofd beeldbrekers: mensen die het kunst- en cultuurveld openbreken en de spelregels veranderen. Aflevering 7: In een oude kogelfabriek op het Hembrugterrein is sinds deze zomer Het HEM te bezoeken, ‘een nieuw huis voor cultuur’. In gesprek met Laura Kemper. Lees meer

Automatische concepten 27

Ben je wel echt verslaafd aan je smartphone?

Dagelijks besteden we eindeloos veel tijd aan onze smartphones. Sommigen wijten dat aan een verslaving. Gatool Katawazi pleit ervoor dat we onze verantwoordelijkheid nemen voor dit gedrag, en spaarzaam om te springen met het woord 'verslaving'. Lees meer

Tip: Leer elkaars taal van de liefde

Leer elkaars taal van de liefde

Kiki Bolwijn heeft een bijzondere manier van communiceren met haar vader: zonder veel woorden te wisselen begrijpen ze elkaar heel goed. Een tip om elkaars taal van de liefde te leren spreken, ook als dat soms niet de jouwe is. Lees meer

 Vega Whopperwolf

Vega Whopperwolf

Alsof je een hongerige wolf aan de soja krijgt, zo kun je de prestatie van De Vegetarische Slager zien. Het bedrijf verovert langzaam maar zeker de Europese markt voor vleesvervangers. Het nieuws in beeld door Katja Grosskinsky. Lees meer

Red zaterdag onze democratie 1

Red zaterdag onze democratie

Als terrorisme en doodsbedreigingen niet meer worden geschuwd om een racistische traditie in stand te houden, is jezelf uitspreken niet meer genoeg, ziet Naomí Combrink. De vrijheid van vergadering en de democratie staan op het spel. Lees meer

Alles vijf sterren: 15

Persoonlijke revoluties en opdringerige aansporingen

Deze week worden we blij van een eeuwenoude schoolkrant, een handig polsbandje en een kostuumdrama zoals we dat niet gewend zijn. Lees meer

Steun ons en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor talentvolle makers. Zonder advertenties en helemaal gratis. Dankzij onze kunstverzamelaars. Steun ons en ontvang speciaal geselecteerde kunstwerken. Én een Hard//hoofd-tasje. Je eerste kunstwerk is van Hard//hoofd-maker Nastia Cistakova.

Steun ons