Asset 14

Swallow

Filmtrialoog: Swallow

Vanuit huis bekeken Marit Schilling, Oscar Spaans en Wieneke van Koppen Swallow, de eerste speelfilm van regisseur Carlo Mirabella-Davis. Het bleek meer dan een thriller met een absurde premisse. Want welke trauma's liggen ten grondslag aan het vreemde gedrag van Hunter, een vrouw die nadat ze erachter komt zwanger te zijn, begint met het doorslikken van allerlei niet-eetbare voorwerpen, en daarmee haar dominante man en schatrijke schoonfamilie tot wanhoop drijft?

Wieneke: Heeft de film ook op jullie veel indruk gemaakt? Welk beeld is je het meest bijgebleven?

Oscar: Het eindshot! Dat shot in het toilet. Heel krachtig vond ik dat, die openbare wc waar al die vrouwen in en uit hokjes komen en voor de wastafel staan.

Marit: Meerdere beelden maakten indruk. Ik vond die montage, op ongeveer 30 minuten in de film, met dat vrolijke 80’s synth-deuntje, toen Hunter bezig was alles netjes te maken en allerlei objecten inslikte, heel vreemd en grappig. Maar dat eindshot was wel het meest dramatisch. Dat het dagelijks leven doorging, met de vrouwen die in en uit de hokjes liepen.

Oscar: Precies dat is waarom dat shot me zo bij bleef. Het gevoel van het leven dat doorgaat, en die verschillende levens van die vrouwen die elkaar daar kruisen zonder dat ze iets weten van elkaar, positief of negatief.

Wieneke: Misschien vond ik het moment daarvoor, dat ze met die pillen in de snackbar zat, nog wel sterker.

Marit: Ik vond het bijzonder hoe er werd afgewisseld tussen alledaagsheid en absurditeit, dus de pillen in de snackbar, de abortus in het openbare toilet, het inslikken van de meest absurde voorwerpen, en Hunter die zich verder juist gedroeg als de perfecte Stepford housewife.

Wieneke: Ja, dat wisselde in rap tempo.

Marit: Mijn favoriete moment was in het motel, waar ze aarde at als popcorn en ondertussen een show keek.

Wieneke: Dat was de mijne ook inderdaad.

Oscar: Ik had wel even tijd nodig voordat ik die verschillende sferen een plek kon geven. Vroeg me af wat ik er nou mee moest: is dit een absurde duistere komedie, een thriller...?

Wieneke: Ik ging er door de trailer in met het idee dat het een absurde horrorthriller zou worden. Maar eigenlijk vond ik het ergens heel reëel.

Marit: Het was niet zo absurd dat het niet te plaatsen viel. Haar psychische problemen kwamen ergens vandaan.

Oscar: Zeker. Maar het duurde even voordat je dat doorhad.

Wieneke: Als je haar verliefd naar een knikker ziet kijken en die naar binnen ziet duwen, voelt het toch behoorlijk absurd, haha. Met de punaise nog meer trouwens...

Oscar: Ik was ook niet bekend met deze psychische aandoening, dus ik dacht alleen maar: wat! Wisten jullie dat zoiets bestond? Pica heet het, wordt ook even in de film benoemd.

Wieneke: Nee ik ook niet. Ik ben heel benieuwd hoe mensen met pica naar deze film kijken.

Oscar: 'Pica staat voor de zucht naar het consumeren van niet-eetbare dingen, zoals aarde, haar, steentjes, munten of verfschilfers die van houtwerk worden gepeuterd. Ook het eten van grote hoeveelheden onbewerkt, ongekookt of rauw voedsel wordt als pica gezien, bijvoorbeeld rauwe eieren, rauwe aardappelen, ijs, ongekookte rijst, meel, zout, suiker. De patiënten vertonen geen afkeer van gewoon voedsel.' (Met dank aan Wikipedia).

Marit: Bedankt Oscar en Wikipedia! Een fascinerende aandoening, en vreselijk naar.

Oscar: Hunter was wel behoorlijk hardcore in haar afwijking - ik zie geen punaises en batterijen staan in de Wikipedia-opsomming van wat mensen zoal doorslikken.

Marit: Bij haar viel het ook samen met dat ze eigenlijk niet zwanger wilde zijn, en het een soort zelfsabotage werd.

Wieneke: Ik had gelezen dat de oma van de regisseur obsessief veel schoonmaakte. Die oma, ook een ongelukkige huisvrouw, was blijkbaar een inspiratie voor de film, maar omdat schoonmaken minder mooi op beeld is, werd het voor deze film het beter verbeeldbare pica.

Oscar: Ah dat is interessant. Wellicht is de stofzuigscène een verwijzing naar de oma van de maker! Ik zou trouwens ook niet zwanger willen zijn van Richie of wie dan ook uit die familie. Wat een galbakken.

Wieneke: Er zitten ongetwijfeld nog meer verwijzingen in. Ik was trouwens verbaasd dat ik een iPhone hoorde, dacht een tijd lang dat het in de jaren vijftig speelde. Dat kwam denk ik door de styling, die ik overigens erg tof vond.

Marit: Wat vonden jullie over het algemeen van de film? Ik vond het eigenlijk ongelooflijk goed in elkaar zitten.

Oscar: Om eerlijk te zijn stoorde ik me de eerste dertig minuten voornamelijk aan de wat karikaturale personages.

Marit: Het was dat eerste halfuur inderdaad wat frustrerend dat we zo weinig over Hunter leerden en ze vooral een soort Stepford Housewife was. Maar we kregen steeds meer van haar binnenwereld te zien.

Misschien is het voor sommige vrouwen de realiteit om in een gouden kooi te zitten waar ze niets mogen.

Oscar: Pas toen er meer duidelijk werd over haar verleden, en hoe dat waarschijnlijk samenhing met haar gedrag, werd mijn interesse echt gewekt.

Wieneke: Ik ben fan van het verhaal. De manier waarop ze zich van haar beklemmende schoonfamilie ontworstelt en hoe ze steeds meer eigenaar wordt van haar eigen lichaam, vond ik mooi. Tegelijkertijd was het ook treurig dat ze ondanks het geld niet de juiste zorg kon krijgen voor haar lichaam. Als je haar achtergrond kent wordt haar rol nog sterker. Overigens had haar man ook wel wat meer diepgang mogen hebben. Nu was hij alleen de bad guy, maar ze zal ooit toch ergens op gevallen zijn?

Oscar: Stoorden jullie je er niet aan dat de mannen in de film - vooral haar schoonvader - zo extreem materialistisch en zonder empathie waren? Dat het er zo dik bovenop lag dat ze onderdrukt werd? Bijvoorbeeld de scène in het restaurant wanneer Hunter en Richie de schoonouders ontmoeten nadat ze hebben onthuld dat ze zwanger is. Hunter begint een verhaal en de vader onderbreekt haar door iets over the company te brabbelen tegen zijn zoon. Hij veinst geen greintje belangstelling.

Wieneke: Precies, die hadden wel wat gelaagder gemogen. Aan de andere kant zal dit voor sommige vrouwen de realiteit zijn: dat ze in een (gouden) kooi zitten waarin ze niets te zeggen hebben en er weinig uitvluchten zijn.

Oscar: Op IMDB las ik dat het de eerste lange speelfilm is van schrijver en regisseur Carlo Mirabella-Davis. Dat verklaart misschien waarom het de personages wat aan gelaagdheid ontbreekt, maar voor een eerste film was het wel veelbelovend. Klinkt als een lullig compliment trouwens: niet slecht... voor een eerste film.

Marit: Mij stoorde dat niet, vooral door hoe sterk ik Hunter vond in haar onderdrukte rol. Het feit dat ze dingen inslikte om een gevoel van controle te hebben, is een interessante vorm van rebellie. Ze was immers zwanger van Richie's kind en bracht zo ook zijn baby in gevaar. En dat ze bovenop zat tijdens de seks met haar man en stopte nadat zij was klaargekomen (en hij nog niet) gaf aan dat ze al wat aan het rebelleren was.

Wieneke: Die rebellie tijdens de seks vond ik heel komisch. Dat ze zijn excuses eist en weet dat dat waarschijnlijk de enige manier is waarop ze die kan krijgen. Of nou ja, komisch is niet helemaal het juiste woord...

Oscar: Ik vond het wel komisch, en verontrustend tegelijk. Dat hij het dan ook echt moest uitspreken: I didn't finish, vond ik weer jammer.

Wieneke: Wel typisch voor zijn rol: hij praat alleen maar over zichzelf. Wat ik wel heel goed vond: dat ze er nog een keer op terugkwam, hoe hij haar stoornis om zichzelf liet draaien en het aan al zijn vrienden had verteld. Dat ze haar gevoelens zo uitte.

Hunters kapsel ging steeds wilder zitten naar mate de film vorderde.

Marit: Toen ze erachter kwam dat haar therapeut alles met haar man (omdat die zo dwingend was) besprak, snap ik dat dat de druppel was. Dus Richie wil alles controleren en smijt overal geld tegenaan. Denkt dat de wereld om hem draait. Dit kennen we! Maar Hunter had het interessante verhaal. Zij was juist heel gelaagd en ik was blij dat we niet verder in de belevingswereld van Richie doken.

Wieneke: Goed punt. Het was in die zin echt een verhaal over de onderdrukking van vrouwen. En het terugpakken van de autonomie over je eigen leven en lichaam.

Oscar: Na het eerste half uur kwam Hunter echt tot leven en werd zij, en daarmee de film, interessant.

Marit: Hunter leek in het begin inderdaad wel met een afstandsbediening bestuurd (verwijs ik te vaak naar Stepford Housewives?), maar daarna ging ze helemaal los. Haar kapsel ging steeds wilder zitten, ze verhief haar stem steeds meer. Ik was aan het juichen toen Luay haar hielp met ontsnappen en ze wegrende door het bos.

Wieneke: Ja! Luay bleek een betere hulp dan ze had kunnen wensen.

Oscar: Hadden jullie het vermoeden, toen ze aan de psychiater vertelde over haar traumatische verleden, dat ze misschien niet de waarheid sprak? Of geloofden jullie haar meteen?

Was het slachten van het lammetje bedoeld als kritiek op wat we normaal vinden om te eten en wat niet?

Marit: Ik geloofde haar meteen, voor mij was het duidelijk dat ze er luchtig over probeerde te doen en daarom een hoog stemmetje opzette en erbij lachte. Die wens van 'normaal zijn' scheen duidelijk door, maar gelukkig liet ze dat steeds meer los. Jij geloofde haar eerst niet, Oscar?

Oscar: Ik geloofde haar in die scène wel, daarna dacht ik een paar keer: maar wat als...

Marit: Interessant, normaal ben ik altijd van de complottheorieën, maar hier niet.

Wieneke: Ik geloofde haar ook, maar vond het wel een verrassende omslag. Misschien vertrouwde ze het zelf ook niet. Even wat anders, werden jullie niet afgestoten door die slacht van dat lammetje aan het begin? Dat had van mij niet gehoeven...

Marit: Ik zocht daar gelijk allemaal symboliek achter! Maar het kwam later niet terug. Het leek kritiek op het eten van vlees, omdat dat de zogenaamd ‘natuurlijke’ manier van eten zou zijn, in tegenstelling tot wat Hunter deed, terwijl er een arm lam werd geslacht. Kritiek op wat we normaal vinden om in te slikken en wat niet?

Wieneke: Interessant. De abortuspil past ook mooi in dat rijtje.

Oscar: Het was meteen een goeie toonsetting, een hint dat je niet naar een feelgoodfilm gaat kijken. Misschien had dat ook wel op een andere manier gekund die meer aansloot bij de andere visuele motieven uit de film.

Marit: Inderdaad, de abortuspil! Dat vindt ook niet iedereen iets wat je zou moeten inslikken. Haar moeder vond een abortuspil ook geen optie, zij was streng katholiek toch? Goh, de film wordt beter en beter met deze symboliek in gedachten.

Wieneke: Waarschijnlijk was haar schoonfamilie daar nog het allerkwaadst om geworden. Maar het was iets waar ze zelf voor koos en dit keer ook bewuster.

Oscar: Wat ik nu ga zeggen klinkt mogelijk debiel, maar ik wist dus niet dat je abortus kon plegen met een pil. Is dat iets wat je hoort te weten op je 31ste?

Wieneke: Nou het is niet alsof je dat op school geleerd wordt. Dan weet je het nu!

Marit: De eerste paar weken van een zwangerschap kun je een pil nemen, daarna moet er een ingreep aan te pas komen. Als je geïnteresseerd bent in het al dan niet bezwangeren van vrouwen, had je het wel moeten weten, maar zo niet, dan is jou niets kwalijk te nemen!

Oscar: Aha. Best een leerzame film blijkt het voor mij te zijn: pica, de abortuspil... Nog één Wikipedia-weetje over pica: de naam komt van het Latijnse pica pica, wat ekster betekent, omdat die vogels ook van alles doorslikken. Wil iemand trouwens nog iets kwijt over de vader van Hunter, die ze uiteindelijk ontmoet?

Marit: Ah dat vond ik zo'n interessante scène!

Oscar: Ik vond die acteur erg goed, sowieso één van de meest interessante personages in de film. Omdat hij iets vreselijks heeft gedaan, en je als kijker geneigd bent van hem te walgen, althans in eerste instantie. Maar dan blijkt hij toch veel menselijker te zijn.

Wieneke: Wat ik daar het mooist aan vond: hoe ze de touwtjes in handen nam en een soort berusting leek te vinden in dat gesprek. Tegelijkertijd vrij onrealistisch dat je rustig zo'n gesprek in de keuken kunt voeren zonder dat iemand het hoort.

Oscar: Er was wel meer onrealistisch. Hoe belandde ze ineens bij hem thuis? Hoe wist ze het adres? Maar ik nam dat voor lief omdat de scène zo goed gedaan was.

Marit: Het was heel bijzonder dat ze die bevestiging bij hem ging halen. Dat hij haar vertelt dat ze niets verkeerd heeft gedaan voelde voor mij als vooruitgang in het verwerken van haar trauma (en op dat punt in de film leefde ik volledig met haar mee).

Wieneke: Ze voelde zich met hem verbonden, daar duidde die foto van hem in haar portemonnee ook op. Mooi dat het niet teleur leek te stellen.

Marit: Het voelde voor mij heel logisch allemaal, maar nu je het zegt zijn sommige dingen inderdaad vreemd. Het zegt wel veel dat ik alles gewoon slikte wat me werd gevoerd door deze film. Ik voelde die pijn ook echt toen ze werd afgewezen door haar moeder omdat het huis te vol was.

Oscar: Interessant dat ik kennelijk langer mijn kritische blik heb gehouden dan jij, Marit, omdat ik de film aanvankelijk niet zo goed vond, maar jij wel vanaf het begin.

Marit: Ik was in het begin wel kritisch hoor, ik ben altijd een beetje sceptisch als zich een drama ontvouwt in een huis met idioot rijke mensen. Dan moet voor mij het verhaal wel goed in elkaar zitten. De eerste scènes pasten volledig in het cliché van het begin van een thriller: het perfecte huishouden in prachtig huis, man die vrouw bedankt voor haar steun tijdens chique dinnerparty. Kortom, het begon cliché en lichtelijk ergerlijk, maar heeft me enorm verrast. Haley Bennett acteerde ongelooflijk goed als Hunter, het zou ook kunnen dat ik het daarom zo'n meeslepende film vond.

Een film om op het grote doek te zien, met de fantastische styling en brede shots.

Wieneke: Dit soort thrillers over bestaande, psychische problemen hoop ik vaker te gaan zien. Mits het recht doet aan het probleem en de mensen die ermee kampen natuurlijk.

Oscar: De uitwerking had voor mij iets subtieler gekund, maar chapeau voor hoe de schrijver/regisseur een extreem heftig trauma op zo'n originele manier heeft weten benaderen.

Wieneke: Deze film had ik trouwens veel liever op groot doek gezien, met de fantastische styling en brede shots. Fijn dat dat inmiddels weer kan!

Swallow is nu te zien met

Mail

Redactie

Pirmin Rengers is illustrator en docent. Hij woont in Assen, werkt overal en houdt van hobby's.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Nieuws in beeld: Jeff Bezos zet het ons betaald

Jeff Bezos zet het ons betaald

Na zijn korte bezoekje aan de rand van de ruimte, eerder deze week, bedankte oud-Amazon-baas Jeff Bezos de werknemers en klanten van zijn bedrijf. 'Want jullie hebben hiervoor betaald'. Een perverse grap, vonden critici. Lees meer

Wat een week

Wat een week

Zie het nieuws maar eens in beeld te brengen in een week waarin drama zich op drama stapelde. Illustrator Rueben Millenaar liet zich niet uit het veld slaan: hij maakte maar liefst 6 illustraties. Een rampweek in beeld. Lees meer

Nieuws in beeld: En nu met z'n allen

En nu met z'n allen

Sinds vorige week zondag schrijven 155 democratisch verkozen volksvertegenwoordigers een nieuwe grondwet voor Chili. Ze hebben negen maanden de tijd om een grondwet te schrijven waarin iederéén wordt gerepresenteerd. Lees meer

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Critici en liefhebbers zitten in hun maag met de wandaden van hun culturele helden. Moeten ze worden vergeven of ‘gecanceld’? Stefanie is vooral blij met de democratisering van de kunstwereld. Lees meer

Vergeet de lelijke kanten van dementie niet

Vivian Mac Gillavry begon op haar 19de haar vader te verliezen aan dementie. Ze schrikt van hoe mediamakers met dementie omgaan: het is goed om te laten zien hoe ermee valt te leven, maar wat als we zóveel focus leggen op de kwaliteit van leven, dat we vergeten te praten over hoe moeilijk dementie kan zijn? Lees meer

Ook automobilist moet aan de bak

Ook automobilist moet aan (of uit) de bak

Illustrator Veerle van der Veer brengt het nieuws in beeld. Dat de rechter Shell opdraagt zijn CO2-uitstoot drastisch terug te dringen, leverde vooral instemming en leedvermaak op, zagen opiniemakers in de Volkskrant. En de klánten van Shell dan, vroegen zij zich af. Lees meer

Speech: Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Honderden demonstranten protesteerden tegen de vernederende en dehumaniserende zorg voor transgender personen. Ze eisen hervorming van het zorgsysteem en riepen een ‘zomer van trans woede’ uit. Non-binaire trans vrouw Nilin gaf een openhartige toespraak. Lees meer

Filmtrialoog: Gunda

Gunda

Onze redacteuren Eva van den Boogaard, Nora van Arkel en Jozien Wijkhuijs bekeken de documentaire Gunda. Ze zijn onder de indruk van de unieke vorm van de film, maar er bleken ook wat dingen die iedereen anders interpreteerde. Lees meer

De ketenen zijn gebroken, maar de wonden zijn niet geheeld

De ketenen zijn gebroken, maar de wonden zijn niet geheeld

Op 1 juli 1863 schafte Nederland de slavernij af in Suriname en op Aruba, Bonaire, Curaçao, Sint Maarten, Sint Eustatius en Saba. Althans, zo staat het in de geschiedenisboeken. Lees meer

Essay: Verslag van een mislukking

Verslag van een mislukking

In de essayreeks Boys don't cry onderzoekt Jonathan van der Horst mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 2 met werk van de slam poet IN-Q. Lees meer

Maling aan de paling

Maling aan de paling

Met 60 duizend stuwen, gemalen en sluizen is ons land voor trekkende palingen de grootste hindernisbaan van Europa. Lees meer

Ik bekritiseer Israël omdat ik om haar geef

Ik bekritiseer Israël omdat ik om haar geef

In gesprekken over Israël-Palestina bevindt Max Beijneveld zich afwisselend aan beide kanten. Voor hem is het bekritiseren van Israël juist een teken van hoop en vriendschap: hij uit kritiek omdat hij gelooft dat Israël kan verbeteren. Lees meer

Automatische concepten 56

Een Afrikaanse kritiek op het Antropoceen

In het Antropoceen zou 'de mens' een bepalende factor zijn in het verstoren van het klimaat en de biodiversiteit. Maar wie kan zich eigenlijk tot mens rekenen? En wie wordt als object behandeld? Grâce Ndjako verwerpt het Antropoceen als een eurocentrisch idee. Lees meer

Je partner slaan is nog geen doodvonnis voor je carrière

Je partner slaan is (nog) geen doodvonnis voor je carrière

Het onderscheid tussen de publieke en de privésfeer is soms vaag, maar geweld achter de voordeur zouden we nóóit door de vingers moeten zien, meent Jihane Chaara. Waarom komen zoveel publieke figuren ermee weg? Lees meer

Kunst is werk

Kunst is werk

Brood noemen we essentieel, theater niet. Maar wat als je in het theater je brood verdient? Lees meer

 Klop, klop, wie is waar?

Klop, klop, wie is waar?

De klopjacht op de voortvluchtige militair Jürgen Conings doet de in België woonachtige Amerikaanse illustrator Sebastian Eisenberg denken aan iets wat in zijn thuisland zou gebeuren; niet in Europa. Lees meer

Flaneur versus voyeur

Flaneur versus voyeur

Sarah Vergaerde onderzoekt het doelloos ronddwalen én het al dan niet onopgemerkt gluren naar de ander aan de hand van boeken, films, podcasts en documentaires, waaronder My Amsterdam van Ed van der Elsken. Lees meer

Filmtrialoog: Ruben Brandt: Collector

Ruben Brandt: Collector

Onze redacteuren Jorne Vriens en Oscar Spaans en illustrator Friso Blankevoort bekeken de animatiefilm Ruben Brandt: Collector en zagen een verhaal dat niet in een andere vorm had kunnen worden verteld. Lees meer

Nieuws in beeld: Is het kunst of geeft het winst?

Is het kunst of geeft het winst?

Illustrator Loes van Gils kijkt met afgrijzen naar de afwegingen die het kabinet maakt. Dierentuinen, sportscholen en binnenzwembaden werden geopend, culturele instellingen moesten de deuren gesloten houden. Lees meer

Lang leve de slush pile 1

Lang leve de slush pile

Hoe kan literair Nederland inclusiever worden als het steeds vaker weigert ongevraagde manuscripten aan te nemen? Een pleidooi voor een openboekbeleid. Lees meer