Asset 14

Swallow

Filmtrialoog: Swallow

Vanuit huis bekeken Marit Schilling, Oscar Spaans en Wieneke van Koppen Swallow, de eerste speelfilm van regisseur Carlo Mirabella-Davis. Het bleek meer dan een thriller met een absurde premisse. Want welke trauma's liggen ten grondslag aan het vreemde gedrag van Hunter, een vrouw die nadat ze erachter komt zwanger te zijn, begint met het doorslikken van allerlei niet-eetbare voorwerpen, en daarmee haar dominante man en schatrijke schoonfamilie tot wanhoop drijft?

Wieneke: Heeft de film ook op jullie veel indruk gemaakt? Welk beeld is je het meest bijgebleven?

Oscar: Het eindshot! Dat shot in het toilet. Heel krachtig vond ik dat, die openbare wc waar al die vrouwen in en uit hokjes komen en voor de wastafel staan.

Marit: Meerdere beelden maakten indruk. Ik vond die montage, op ongeveer 30 minuten in de film, met dat vrolijke 80’s synth-deuntje, toen Hunter bezig was alles netjes te maken en allerlei objecten inslikte, heel vreemd en grappig. Maar dat eindshot was wel het meest dramatisch. Dat het dagelijks leven doorging, met de vrouwen die in en uit de hokjes liepen.

Oscar: Precies dat is waarom dat shot me zo bij bleef. Het gevoel van het leven dat doorgaat, en die verschillende levens van die vrouwen die elkaar daar kruisen zonder dat ze iets weten van elkaar, positief of negatief.

Wieneke: Misschien vond ik het moment daarvoor, dat ze met die pillen in de snackbar zat, nog wel sterker.

Marit: Ik vond het bijzonder hoe er werd afgewisseld tussen alledaagsheid en absurditeit, dus de pillen in de snackbar, de abortus in het openbare toilet, het inslikken van de meest absurde voorwerpen, en Hunter die zich verder juist gedroeg als de perfecte Stepford housewife.

Wieneke: Ja, dat wisselde in rap tempo.

Marit: Mijn favoriete moment was in het motel, waar ze aarde at als popcorn en ondertussen een show keek.

Wieneke: Dat was de mijne ook inderdaad.

Oscar: Ik had wel even tijd nodig voordat ik die verschillende sferen een plek kon geven. Vroeg me af wat ik er nou mee moest: is dit een absurde duistere komedie, een thriller...?

Wieneke: Ik ging er door de trailer in met het idee dat het een absurde horrorthriller zou worden. Maar eigenlijk vond ik het ergens heel reëel.

Marit: Het was niet zo absurd dat het niet te plaatsen viel. Haar psychische problemen kwamen ergens vandaan.

Oscar: Zeker. Maar het duurde even voordat je dat doorhad.

Wieneke: Als je haar verliefd naar een knikker ziet kijken en die naar binnen ziet duwen, voelt het toch behoorlijk absurd, haha. Met de punaise nog meer trouwens...

Oscar: Ik was ook niet bekend met deze psychische aandoening, dus ik dacht alleen maar: wat! Wisten jullie dat zoiets bestond? Pica heet het, wordt ook even in de film benoemd.

Wieneke: Nee ik ook niet. Ik ben heel benieuwd hoe mensen met pica naar deze film kijken.

Oscar: 'Pica staat voor de zucht naar het consumeren van niet-eetbare dingen, zoals aarde, haar, steentjes, munten of verfschilfers die van houtwerk worden gepeuterd. Ook het eten van grote hoeveelheden onbewerkt, ongekookt of rauw voedsel wordt als pica gezien, bijvoorbeeld rauwe eieren, rauwe aardappelen, ijs, ongekookte rijst, meel, zout, suiker. De patiënten vertonen geen afkeer van gewoon voedsel.' (Met dank aan Wikipedia).

Marit: Bedankt Oscar en Wikipedia! Een fascinerende aandoening, en vreselijk naar.

Oscar: Hunter was wel behoorlijk hardcore in haar afwijking - ik zie geen punaises en batterijen staan in de Wikipedia-opsomming van wat mensen zoal doorslikken.

Marit: Bij haar viel het ook samen met dat ze eigenlijk niet zwanger wilde zijn, en het een soort zelfsabotage werd.

Wieneke: Ik had gelezen dat de oma van de regisseur obsessief veel schoonmaakte. Die oma, ook een ongelukkige huisvrouw, was blijkbaar een inspiratie voor de film, maar omdat schoonmaken minder mooi op beeld is, werd het voor deze film het beter verbeeldbare pica.

Oscar: Ah dat is interessant. Wellicht is de stofzuigscène een verwijzing naar de oma van de maker! Ik zou trouwens ook niet zwanger willen zijn van Richie of wie dan ook uit die familie. Wat een galbakken.

Wieneke: Er zitten ongetwijfeld nog meer verwijzingen in. Ik was trouwens verbaasd dat ik een iPhone hoorde, dacht een tijd lang dat het in de jaren vijftig speelde. Dat kwam denk ik door de styling, die ik overigens erg tof vond.

Marit: Wat vonden jullie over het algemeen van de film? Ik vond het eigenlijk ongelooflijk goed in elkaar zitten.

Oscar: Om eerlijk te zijn stoorde ik me de eerste dertig minuten voornamelijk aan de wat karikaturale personages.

Marit: Het was dat eerste halfuur inderdaad wat frustrerend dat we zo weinig over Hunter leerden en ze vooral een soort Stepford Housewife was. Maar we kregen steeds meer van haar binnenwereld te zien.

Misschien is het voor sommige vrouwen de realiteit om in een gouden kooi te zitten waar ze niets mogen.

Oscar: Pas toen er meer duidelijk werd over haar verleden, en hoe dat waarschijnlijk samenhing met haar gedrag, werd mijn interesse echt gewekt.

Wieneke: Ik ben fan van het verhaal. De manier waarop ze zich van haar beklemmende schoonfamilie ontworstelt en hoe ze steeds meer eigenaar wordt van haar eigen lichaam, vond ik mooi. Tegelijkertijd was het ook treurig dat ze ondanks het geld niet de juiste zorg kon krijgen voor haar lichaam. Als je haar achtergrond kent wordt haar rol nog sterker. Overigens had haar man ook wel wat meer diepgang mogen hebben. Nu was hij alleen de bad guy, maar ze zal ooit toch ergens op gevallen zijn?

Oscar: Stoorden jullie je er niet aan dat de mannen in de film - vooral haar schoonvader - zo extreem materialistisch en zonder empathie waren? Dat het er zo dik bovenop lag dat ze onderdrukt werd? Bijvoorbeeld de scène in het restaurant wanneer Hunter en Richie de schoonouders ontmoeten nadat ze hebben onthuld dat ze zwanger is. Hunter begint een verhaal en de vader onderbreekt haar door iets over the company te brabbelen tegen zijn zoon. Hij veinst geen greintje belangstelling.

Wieneke: Precies, die hadden wel wat gelaagder gemogen. Aan de andere kant zal dit voor sommige vrouwen de realiteit zijn: dat ze in een (gouden) kooi zitten waarin ze niets te zeggen hebben en er weinig uitvluchten zijn.

Oscar: Op IMDB las ik dat het de eerste lange speelfilm is van schrijver en regisseur Carlo Mirabella-Davis. Dat verklaart misschien waarom het de personages wat aan gelaagdheid ontbreekt, maar voor een eerste film was het wel veelbelovend. Klinkt als een lullig compliment trouwens: niet slecht... voor een eerste film.

Marit: Mij stoorde dat niet, vooral door hoe sterk ik Hunter vond in haar onderdrukte rol. Het feit dat ze dingen inslikte om een gevoel van controle te hebben, is een interessante vorm van rebellie. Ze was immers zwanger van Richie's kind en bracht zo ook zijn baby in gevaar. En dat ze bovenop zat tijdens de seks met haar man en stopte nadat zij was klaargekomen (en hij nog niet) gaf aan dat ze al wat aan het rebelleren was.

Wieneke: Die rebellie tijdens de seks vond ik heel komisch. Dat ze zijn excuses eist en weet dat dat waarschijnlijk de enige manier is waarop ze die kan krijgen. Of nou ja, komisch is niet helemaal het juiste woord...

Oscar: Ik vond het wel komisch, en verontrustend tegelijk. Dat hij het dan ook echt moest uitspreken: I didn't finish, vond ik weer jammer.

Wieneke: Wel typisch voor zijn rol: hij praat alleen maar over zichzelf. Wat ik wel heel goed vond: dat ze er nog een keer op terugkwam, hoe hij haar stoornis om zichzelf liet draaien en het aan al zijn vrienden had verteld. Dat ze haar gevoelens zo uitte.

Hunters kapsel ging steeds wilder zitten naar mate de film vorderde.

Marit: Toen ze erachter kwam dat haar therapeut alles met haar man (omdat die zo dwingend was) besprak, snap ik dat dat de druppel was. Dus Richie wil alles controleren en smijt overal geld tegenaan. Denkt dat de wereld om hem draait. Dit kennen we! Maar Hunter had het interessante verhaal. Zij was juist heel gelaagd en ik was blij dat we niet verder in de belevingswereld van Richie doken.

Wieneke: Goed punt. Het was in die zin echt een verhaal over de onderdrukking van vrouwen. En het terugpakken van de autonomie over je eigen leven en lichaam.

Oscar: Na het eerste half uur kwam Hunter echt tot leven en werd zij, en daarmee de film, interessant.

Marit: Hunter leek in het begin inderdaad wel met een afstandsbediening bestuurd (verwijs ik te vaak naar Stepford Housewives?), maar daarna ging ze helemaal los. Haar kapsel ging steeds wilder zitten, ze verhief haar stem steeds meer. Ik was aan het juichen toen Luay haar hielp met ontsnappen en ze wegrende door het bos.

Wieneke: Ja! Luay bleek een betere hulp dan ze had kunnen wensen.

Oscar: Hadden jullie het vermoeden, toen ze aan de psychiater vertelde over haar traumatische verleden, dat ze misschien niet de waarheid sprak? Of geloofden jullie haar meteen?

Was het slachten van het lammetje bedoeld als kritiek op wat we normaal vinden om te eten en wat niet?

Marit: Ik geloofde haar meteen, voor mij was het duidelijk dat ze er luchtig over probeerde te doen en daarom een hoog stemmetje opzette en erbij lachte. Die wens van 'normaal zijn' scheen duidelijk door, maar gelukkig liet ze dat steeds meer los. Jij geloofde haar eerst niet, Oscar?

Oscar: Ik geloofde haar in die scène wel, daarna dacht ik een paar keer: maar wat als...

Marit: Interessant, normaal ben ik altijd van de complottheorieën, maar hier niet.

Wieneke: Ik geloofde haar ook, maar vond het wel een verrassende omslag. Misschien vertrouwde ze het zelf ook niet. Even wat anders, werden jullie niet afgestoten door die slacht van dat lammetje aan het begin? Dat had van mij niet gehoeven...

Marit: Ik zocht daar gelijk allemaal symboliek achter! Maar het kwam later niet terug. Het leek kritiek op het eten van vlees, omdat dat de zogenaamd ‘natuurlijke’ manier van eten zou zijn, in tegenstelling tot wat Hunter deed, terwijl er een arm lam werd geslacht. Kritiek op wat we normaal vinden om in te slikken en wat niet?

Wieneke: Interessant. De abortuspil past ook mooi in dat rijtje.

Oscar: Het was meteen een goeie toonsetting, een hint dat je niet naar een feelgoodfilm gaat kijken. Misschien had dat ook wel op een andere manier gekund die meer aansloot bij de andere visuele motieven uit de film.

Marit: Inderdaad, de abortuspil! Dat vindt ook niet iedereen iets wat je zou moeten inslikken. Haar moeder vond een abortuspil ook geen optie, zij was streng katholiek toch? Goh, de film wordt beter en beter met deze symboliek in gedachten.

Wieneke: Waarschijnlijk was haar schoonfamilie daar nog het allerkwaadst om geworden. Maar het was iets waar ze zelf voor koos en dit keer ook bewuster.

Oscar: Wat ik nu ga zeggen klinkt mogelijk debiel, maar ik wist dus niet dat je abortus kon plegen met een pil. Is dat iets wat je hoort te weten op je 31ste?

Wieneke: Nou het is niet alsof je dat op school geleerd wordt. Dan weet je het nu!

Marit: De eerste paar weken van een zwangerschap kun je een pil nemen, daarna moet er een ingreep aan te pas komen. Als je geïnteresseerd bent in het al dan niet bezwangeren van vrouwen, had je het wel moeten weten, maar zo niet, dan is jou niets kwalijk te nemen!

Oscar: Aha. Best een leerzame film blijkt het voor mij te zijn: pica, de abortuspil... Nog één Wikipedia-weetje over pica: de naam komt van het Latijnse pica pica, wat ekster betekent, omdat die vogels ook van alles doorslikken. Wil iemand trouwens nog iets kwijt over de vader van Hunter, die ze uiteindelijk ontmoet?

Marit: Ah dat vond ik zo'n interessante scène!

Oscar: Ik vond die acteur erg goed, sowieso één van de meest interessante personages in de film. Omdat hij iets vreselijks heeft gedaan, en je als kijker geneigd bent van hem te walgen, althans in eerste instantie. Maar dan blijkt hij toch veel menselijker te zijn.

Wieneke: Wat ik daar het mooist aan vond: hoe ze de touwtjes in handen nam en een soort berusting leek te vinden in dat gesprek. Tegelijkertijd vrij onrealistisch dat je rustig zo'n gesprek in de keuken kunt voeren zonder dat iemand het hoort.

Oscar: Er was wel meer onrealistisch. Hoe belandde ze ineens bij hem thuis? Hoe wist ze het adres? Maar ik nam dat voor lief omdat de scène zo goed gedaan was.

Marit: Het was heel bijzonder dat ze die bevestiging bij hem ging halen. Dat hij haar vertelt dat ze niets verkeerd heeft gedaan voelde voor mij als vooruitgang in het verwerken van haar trauma (en op dat punt in de film leefde ik volledig met haar mee).

Wieneke: Ze voelde zich met hem verbonden, daar duidde die foto van hem in haar portemonnee ook op. Mooi dat het niet teleur leek te stellen.

Marit: Het voelde voor mij heel logisch allemaal, maar nu je het zegt zijn sommige dingen inderdaad vreemd. Het zegt wel veel dat ik alles gewoon slikte wat me werd gevoerd door deze film. Ik voelde die pijn ook echt toen ze werd afgewezen door haar moeder omdat het huis te vol was.

Oscar: Interessant dat ik kennelijk langer mijn kritische blik heb gehouden dan jij, Marit, omdat ik de film aanvankelijk niet zo goed vond, maar jij wel vanaf het begin.

Marit: Ik was in het begin wel kritisch hoor, ik ben altijd een beetje sceptisch als zich een drama ontvouwt in een huis met idioot rijke mensen. Dan moet voor mij het verhaal wel goed in elkaar zitten. De eerste scènes pasten volledig in het cliché van het begin van een thriller: het perfecte huishouden in prachtig huis, man die vrouw bedankt voor haar steun tijdens chique dinnerparty. Kortom, het begon cliché en lichtelijk ergerlijk, maar heeft me enorm verrast. Haley Bennett acteerde ongelooflijk goed als Hunter, het zou ook kunnen dat ik het daarom zo'n meeslepende film vond.

Een film om op het grote doek te zien, met de fantastische styling en brede shots.

Wieneke: Dit soort thrillers over bestaande, psychische problemen hoop ik vaker te gaan zien. Mits het recht doet aan het probleem en de mensen die ermee kampen natuurlijk.

Oscar: De uitwerking had voor mij iets subtieler gekund, maar chapeau voor hoe de schrijver/regisseur een extreem heftig trauma op zo'n originele manier heeft weten benaderen.

Wieneke: Deze film had ik trouwens veel liever op groot doek gezien, met de fantastische styling en brede shots. Fijn dat dat inmiddels weer kan!

Swallow is nu te zien met

Mail

Redactie

Pirmin Rengers is illustrator en docent. Hij woont in Assen, werkt overal en houdt van hobby's.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
 Met Black Friday bestelden we massaal lucht

Met Black Friday bestelden we massaal lucht

Met name kleine webshops zijn vaak genoodzaakt om (veel) groter verpakkingsmateriaal te gebruiken. Illustrator Chloé Pérès-Labourdette brengt het nieuws in beeld. Lees meer

Lijden onder vrouwelijk leiderschap

Lijden onder vrouwelijk leiderschap

Moeten we een minister-president die Thatcher-fan is verwelkomen, alleen omdat ze een vrouw is? Lees meer

Ware kennis… Wat is dat eigenlijk en hoe vinden we die?

Ware kennis... Wat is dat precies en hoe vinden we die?

Ware kennis is kennis die door zo veel mogelijk mensen is ingegeven. Toch houden sommige leerprogramma’s van de studie filosofie nog geen of erg weinig rekening met de wijze waarop categorieën als gender, klasse en etniciteit invloed hebben op de politieke theorieën van een filosoof. En daar moet heel snel verandering in komen, aldus Stefanie Gordin. Lees meer

 Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

'Ik neem de eerste hap, dan neem jij de tweede,' zegt Sara Sadok, voor ze een hap neemt van een karameldonut. Lees meer

Hard//talk: Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Door haar eigen universiteit voor het gerecht te slepen, hoopt UvA-student Tammie Schoots de vrije en emancipatoire kern van het onderwijs te beschermen. Lees meer

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Hoe kunnen we zorgen dat een ziekte ‘gewoon’ een ziekte is en het lijden niet wordt versterkt door de denkbeelden die we eropna houden? In een tijd waarin bijna 60% van de bevolking met een chronische ziekte leeft is het belangrijk stil te staan bij hoe een ziekte-idee van invloed kan zijn op de ervaring van het ziek zijn, stelt Tiare van Paridon. Lees meer

 Geen regenboog op de refoschool

Geen regenboog op de refoschool

Jongeren op reformatorische scholen geven aan dat er in de praktijk best over verschillen in geaardheid kan worden gepraat, maar dat betekent niet dat ze zelf voor hun identiteit uit durven komen. Lees meer

'Beste Arie, wat als ik je zoon was?'

'Beste Arie, wat als ik je zoon was?'

De schrijver van deze brief ging tegelijkertijd en naar dezelfde school als de kinderen van minister Arie Slob, en leeft nog altijd met de wonden van de homofobie op die school. Lees meer

Teleurstellende feministen

Teleurstellende feministen

Vivian Mac Gillavry voert gesprekken met vrienden over de discrepantie in het feminisme tussen theorie en keuzes in het persoonlijke leven. 'De definitie van feminisme is zo breed dat het lijkt alsof álles wat met keuzevrijheid en gelijkwaardigheid te maken heeft, onder de noemer geplaatst kan worden.' Lees meer

Filmtrialoog

Kajillionaire

Redacteurs Jozien Wijkhuis, Loren Snel en Oscar Spaans togen naar de bioscoop voor Kajillionaire van Miranda July, en zagen een absurdistisch verhaal over een paar ouders dat hun dochter als verdienmodel ziet. Lees meer

Racisme, weet je nog?

Racisme, weet je nog?

We zijn een halfjaar verder en het gesprek over racisme is weer terug bij af. Waar wachten we op? De volgende catastrofe? Lees meer

 1

Antropoloog op de barricades
(David Graeber, 1961 - 2020)

Jonathan Luger eert de helaas te vroeg overleden antropoloog-activist David Graeber, door onder andere terug te blikken op Graebers inspirerende optreden bij de Maagdenhuisbezetting. Lees meer

 Nee, jijbakt er niets van!

Nee, jijbakt er niets van!

De in Los Angeles geboren illustrator Sebastian Eisenberg woont sinds kort in België. Hij ervaart hoe het is om de Amerikaanse verkiezingen vanuit Europa te volgen. Lees meer

Hard//talk: het nieuwste EU-migratiepact houdt ongelijkheid in stand

Het EU-migratiepact versterkt ongelijkheid

Het nieuwe EU-migratiepact is geen ‘oplossing’ voor het ‘probleem’ van migratie. Lees meer

 Kerkgangers gaan viraal

Kerkgangers gaan viraal

Voor fervente kerkgangers is het te hopen dat het virus zich deze maand niet van zijn vrome kant laat zien. Lees meer

 Kolven tegen corona

Kolven tegen corona

Vanaf volgende week wordt de moedermelk van zo'n 7500 oud-coronapatiënten opgehaald. Die bevat antistoffen, en is dus een perfect ingrediënt in - bijvoorbeeld - ijsjes! Lees meer

 Inktviswijsheid

Inktviswijsheid

Gaat de inktvis ons een pijnstillend medicijn leveren, beter leren plannen of de oorzaken van autisme blootleggen? Lees meer

Trialoog: Antebellum

Antebellum

Onze redacteuren durfden het aan om de horrorfilm Antebellum te gaan zien. Ze hopen op een golf aan sociaalbewuste horror, maar twijfelen of deze film een van de klassiekers van die stroming wordt. Lees meer

 Zij kozen níet voor deze mannen

Zij kozen níet voor deze mannen

Over iets meer dan vijf weken mogen de Amerikanen ja zeggen tegen een van deze mannen. Illustrator Veerle van der Veer toont ons de mensen die dat eerder níet deden. Lees meer

 The Notorious RBG is niet meer

The Notorious RBG is niet meer

Illustrator Pirmin Rengers maakte dit prachtige portret ter ere van Ruth Bader Ginsburg, de Amerikaanse opperrechter die afgelopen vrijdag overleed. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan