Asset 14

Burning

Filmtrialoog: Burning

Verdwijningen, mysterieuze katten, onverwachte telefoontjes: geen verhaal van Haruki Murakami kan zonder. Eindredacteuren Lotte Akkerman en Olga Leonhard en redacteur Wiard van der Kooij zagen Burning, de Koreaanse verfilming van een kort verhaal van Murakami, waarin aspirant-schrijver Jong-soo verliefd wordt op Hae-mi, totdat patserige concurrent Ben de droom verstoort. Het bioscoopbezoek liet onze redacteuren verward achter.

Lotte: Ik heb deze Murakami-bingokaart er nog eens bij gepakt, en die is behoorlijk accuraat!

Olga: Vanishing cats, weird sex, unexpected phone call... check, check, check.

Lotte: Wat zijn jullie trouwens van Murakami?

Wiard: Ik ben zijn neef.

Olga: Ik zijn ex.

Lotte: Wauw! Ik ben dus helemaal niets van hem.

Olga: Vroeger las ik hem wel, maar zijn boeken liggen al een tijdje stof te verzamelen. Dit was mijn eerste ontmoeting met Murakami sinds tijden. Jullie nooit iets van hem gelezen?

Lotte: Nee. Niet met een reden hoor. Meer zoals mensen Multatuli niet hebben gelezen, of het verzameld werk van Jonathan Franzen.

Wiard: Ik heb ook nooit iets van de beste man gelezen. Daar heb ik verder geen gevoelens bij. Net zomin als bij de film helaas; die ik vrij afstandelijk vond. Terwijl ik normaliter emotioneel raak bij van alles en nog wat.

Lotte: In de bioscoop deed het mij ook niet zo veel, maar nu merk ik dat er toch dingen zijn blijven hangen.

Olga: Terugkijkend is er bij mij ook het een en ander rond blijven spoken.

 'Hebben we hier te maken met een sterk staaltje shape shiften?'

Wiard: Besprekingen van de film zijn heel lovend. Ik las bijvoorbeeld dat de film heel mysterieus zou zijn. Dat de kijker zich telkens zou afvragen: wat gebeurt hier? Maar voor mijn gevoel had ik het wel in de smiezen. Het was toch direct duidelijk dat Ben, de playboy in zijn Porsche, foute boel was?

Olga: Ja, dat kon je van een afstand ruiken.

Lotte: Hij was meteen al vervelend, toen hij ineens achter Hae-mi vandaan kwam op het vliegveld.

Olga: Wat deden die twee in godsnaam in Afrika? Dat was wel een groot mysterie.

Wiard: Zij ging daar soul searchen. Ik vond het vooral mysterieus hoe ze dat kon bekostigen, want ze kwam uit een eenvoudig milieu.

Olga: Je zou haast denken dat ze al eerder een 'Ben' aan de haak had geslagen...

Lotte: Goed punt. Ze zei ook dat ze een gezichtscorrectie had ondergaan.

Olga: Ook mysterieus: waarom ging Hae-mi in eerste instantie zo'n sul als Jong-soo achterna?

Wiard: Ik denk dat ze pissig was omdat hij in het verleden geen aandacht voor haar had. Ze wilde zichzelf bewijzen door hem alsnog aan de haak te slaan. Daarom vraagt ze: ‘Vind je mij (nu, na mijn gezichtscorrectie) niet knap?’

Lotte: Mijn top drie mysteries: 1. Was er echt een kat en zo ja, was de kat op het einde dezelfde? 2. Wat bedoelde Ben met 'kassen verbranden'? en 3. Waarom duurde de film zo lang?

Olga: Over de kat: waarom verschijnt die pas als Hae-mi verdwijnt? Hebben we hier te maken met een sterk staaltje shape shiften? Zomaar een theorie.

Lotte: Je bedoelt dat zij verandert in die kat?

Wiard: Shit… Misschien is Ben a.k.a. Playboy Porsche wel een tovenaar.. Maar toch: ik heb meer respect voor schrijvers of regisseurs die een helder verhaal vertellen, dan dit soort films, waarin veel niet uitgewerkt is. Dat kun je mysterieus vinden, en wij kunnen er uren over lullen, maar het zit simpelweg niet in de film. Een half verhaal vertellen om mysterie te bereiken vind ik makkelijk. Want de clues waren helemaal niet zo mysterieus.

Olga: De karakters en hun beweegredenen bleven wel mysterieus. Het was vaak onduidelijk, 'leeg'.

Lotte: Of onuitgewerkt. Ik vond vooral de 'arme' hoofdpersonages nietszeggend, maar op zó'n manier dat het leek alsof ze het zelf ook niet wisten.

Wiard: Jong-soo kon alleen maar sloom en onbegrijpend om zich heen kijken. Hij wil schrijver worden, maar kan niet aan zijn debuutroman beginnen want hij snapt niets van de wereld.

Lotte: Die schrijfambitie van hem vond ik een van de oppervlakkigste elementen in de film.

Wiard: En Hae-mi is volledig door zichzelf geobsedeerd. Ze is slechts het personage waarop de mannelijke lusten worden gebotvierd.

Lotte: Zij maakt me nu ik erover praat eigenlijk steeds gefrustreerder!

Olga: Toch was ze het interessantste karakter, omdat er het meeste leven in zat. Die mandarijnpel-scène was een hoogtepuntje.

'Daar gaat het toch om: elkaar lief vinden en hindernissen overwinnen.'

Lotte: Dat was veelbelovend ja! Toen werd ik er echt even in gezogen. Maar daarna ging dat helaas verloren.

Wiard: Toen dacht ik nog: dit wordt een lief stel, ze gaan fijn op vakantie en misschien gaat er dan wel iets mis, maar dat komt heus weer goed.

Lotte: Fijn verwachtingsmanagement.

Wiard: Daar gaat het toch om: elkaar lief vinden en hindernissen overwinnen. Maar in deze film ging het om afgunst. En shit in de brand steken.

Lotte: Niemand deed iets omdat hij of zij het echt graag wilde. Misschien alleen de rijke Ben, die deed wat hij wilde.

Wiard: Alles was wel heel mooi in beeld gebracht. Meer kan ik daar niet over zeggen, want dit was de eerste keer in vijf jaar dat ik naar de film ben geweest.

Olga: Eens. Vooral de brand-scènes waren erg mooi.

Lotte: In een interview met regisseur Chang-dong Lee zegt hij dit: 'Hoe dichtbij de waarheid zit wat ik zie en wat ik geloof? Hoe waarachtig is het narratief van deze film? Wat is film überhaupt? Al deze vragen zouden het publiek een nieuwe ervaring moeten geven.’

Olga: Ik kan me voorstellen dat iemand, met wat moeite, die vragen in Burning kan zien, maar vóel je ze ook?

Wiard: Mij lijkt dat zelfoverschatting. Ik voelde niks, ja mijn blaas, want ik moest na anderhalf uur heel nodig.

Lotte: Je voelt ze niet, omdat je met niemand meeleeft. Jong-soo had voor mij de meeste meeleef-potentie, maar hij was echt te passief. Hae-mi was een karikatuur en Ben een creep.

 'Ik identificeerde me vooral met die kat.'

Wiard: Maar wel een lekker dingetje of niet? Met zijn Porsche en gruwelijk kapseltje.

Olga: Ik zou best een jointje met hem kunnen roken. Maar niet topless. Het moet wel een beetje beschaafd blijven.

Lotte: Ik vond hem eng. Maar oké, één jointje, met kleren aan. Maar Wiard, stel dat je nu weer vijf jaar niet naar de film gaat. Zou je dan spijt hebben, dat je hier vijf jaar mee moet? Als bioscoopervaring?

Wiard: Nee, want ik vond het reuze leuk. De stoel zat lekker en de eerste anderhalf uur had ik best schik. Lekker gluren naar een stel gekken en een aardig landschap.

Olga: Heb je wel popcorn gegeten?

Wiard: Nee; ik had ontbeten met bami. Ik vond het jammer dat ik me in geen van de personages kon herkennen, want er zaten geen zwarte mannen in. Zelfs geen witte. Er waren alleen maar Koreanen. Wat op zich divers is, maar ook weer niet.

Lotte: Oh, Wiard.

Wiard: Dit is een geintje hè: er wordt soms gedaan alsof je je niet kunt identificeren met iemand die niet van jouw geslacht of kleur is. Maar geef mij een film vol Koreanen en ik kan me prima met ze identificeren - mits ze genoeg emotie tonen, wat in deze film wel problematisch is.

Olga: Ik was al blij dat er een vrouw in zat met meer dan drie zinnen tekst! Dat is heel wat voor een 'thriller', althans volgens de trailer. Niet dat ik nou met zweethandjes op het puntje van mijn stoel zat.

Lotte: Op Wikipedia lees ik dat Barn Burning ook een kort verhaal van William Faulkner was! Daarbij staat: The story deals with class conflicts, the influence of fathers, and vengeance as viewed through the third-person perspective of a child.

Wiard: Die vader en moeder! Moeder verscheen ineens en wilde geld. Zegt Jong-soo: ik ga het voor je regelen, ma.

Lotte: Dat was echt een losse flodder.

Wiard: Terwijl die film ermee begon. Ik hoopte daar op gevoelens: het is niet niks, moeder en zoon herenigd. Maar hij had dat gesprek net zo goed met zijn achterbuurvrouw kunnen voeren.

Olga: Of met Hae-mi. Eigenlijk waren het allebei vrouwen die hem gebruikten. Als cat-sitter of als geldschieter.

Lotte: Of chauffeur.

Wiard: Zo gaat het altijd. Gelukkig heb ik geen rijbewijs.

Olga: Ik dacht dat je je niet herkende in de personages, Wiard? Of kwam het verhaal van Jong-soo toch erg dichtbij?

Wiard: Ik ben wel passief en een kluns, zeker met vrouwen, maar zo suffig als hij, nee dat niet.

Olga: Ik identificeerde me vooral met de kat. Ik zou me ook verstoppen als ik op vijftien vierkante meter zat met een vreemde masturberende man. Hij werd gewoon hitsig van die lichtweerkaatsing.

Lotte: Een samenvatting van hun levens: die weerkaatsing kwam het dichtst bij iets opwindends of leuks. De reflectie van de zon in een fallussymbool.

Olga: Treurig maar waar.

Lotte: Ik vind het bij nader inzien goed dat de film zo'n troosteloos beeld kan overbrengen. Echt lief was die interactie tussen Jong-soo en het kalf.

Wiard: Oh ja, daar was wél emotie! Nu weet ik het weer. Toen voelde ik het door mijn lijf bouncen.

Lotte: Dan nog iets grimmigs: wat dachten jullie van dat huis, zo dicht bij Noord-Korea, dat je er kon meeluisteren met de propaganda?

Olga: Heel vet eigenlijk. Propaganda in je achtertuin.

Lotte: Een typisch geval wrong side of the tracks. Ik denk dat Jong-soo op sommige momenten liever in een echte dictatuur had willen leven dan in de klasse-dictatuur waar hij zich nu in bevond.

Olga: Ja, in een wereld zonder Porsches, rijke seriemoordenaars en plastische chirurgie.

Lotte: Waarin iedereen gewoon normaal doet.

Olga: Dan ga ik nu even mijn niet zo onzichtbare kat eten geven.

Burning is nu te zien met:

Mail

Redactie

XF&M zijn een illustratie duo uit Groningen. Vanuit hun studio/huis werken zij samen aan hun illustraties, laag voor laag, met pen en papier, wat potlood, verf, krijt, inkt, stiften…en misschien nog wat spuitbus…

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

De schrijver en jurist ging radicaal op zoek naar het grijze gebied. Lees meer

Nieuws in beeld: Jeff Bezos zet het ons betaald

Jeff Bezos zet het ons betaald

Na zijn korte bezoekje aan de rand van de ruimte, eerder deze week, bedankte oud-Amazon-baas Jeff Bezos de werknemers en klanten van zijn bedrijf. 'Want jullie hebben hiervoor betaald'. Een perverse grap, vonden critici. Lees meer

Wat een week

Wat een week

Zie het nieuws maar eens in beeld te brengen in een week waarin drama zich op drama stapelde. Illustrator Rueben Millenaar liet zich niet uit het veld slaan: hij maakte maar liefst 6 illustraties. Een rampweek in beeld. Lees meer

Nieuws in beeld: En nu met z'n allen

En nu met z'n allen

Sinds vorige week zondag schrijven 155 democratisch verkozen volksvertegenwoordigers een nieuwe grondwet voor Chili. Ze hebben negen maanden de tijd om een grondwet te schrijven waarin iederéén wordt gerepresenteerd. Lees meer

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Critici en liefhebbers zitten in hun maag met de wandaden van hun culturele helden. Moeten ze worden vergeven of ‘gecanceld’? Stefanie is vooral blij met de democratisering van de kunstwereld. Lees meer

Vergeet de lelijke kanten van dementie niet

Vivian Mac Gillavry begon op haar 19de haar vader te verliezen aan dementie. Ze schrikt van hoe mediamakers met dementie omgaan: het is goed om te laten zien hoe ermee valt te leven, maar wat als we zóveel focus leggen op de kwaliteit van leven, dat we vergeten te praten over hoe moeilijk dementie kan zijn? Lees meer

Ook automobilist moet aan de bak

Ook automobilist moet aan (of uit) de bak

Illustrator Veerle van der Veer brengt het nieuws in beeld. Dat de rechter Shell opdraagt zijn CO2-uitstoot drastisch terug te dringen, leverde vooral instemming en leedvermaak op, zagen opiniemakers in de Volkskrant. En de klánten van Shell dan, vroegen zij zich af. Lees meer

Speech: Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Honderden demonstranten protesteerden tegen de vernederende en dehumaniserende zorg voor transgender personen. Ze eisen hervorming van het zorgsysteem en riepen een ‘zomer van trans woede’ uit. Non-binaire trans vrouw Nilin gaf een openhartige toespraak. Lees meer

Filmtrialoog: Gunda

Gunda

Onze redacteuren Eva van den Boogaard, Nora van Arkel en Jozien Wijkhuijs bekeken de documentaire Gunda. Ze zijn onder de indruk van de unieke vorm van de film, maar er bleken ook wat dingen die iedereen anders interpreteerde. Lees meer

De ketenen zijn gebroken, maar de wonden zijn niet geheeld

De ketenen zijn gebroken, maar de wonden zijn niet geheeld

Op 1 juli 1863 schafte Nederland de slavernij af in Suriname en op Aruba, Bonaire, Curaçao, Sint Maarten, Sint Eustatius en Saba. Althans, zo staat het in de geschiedenisboeken. Lees meer

Essay: Verslag van een mislukking

Verslag van een mislukking

In de essayreeks Boys don't cry onderzoekt Jonathan van der Horst mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 2 met werk van de slam poet IN-Q. Lees meer

Maling aan de paling

Maling aan de paling

Met 60 duizend stuwen, gemalen en sluizen is ons land voor trekkende palingen de grootste hindernisbaan van Europa. Lees meer

Ik bekritiseer Israël omdat ik om haar geef

Ik bekritiseer Israël omdat ik om haar geef

In gesprekken over Israël-Palestina bevindt Max Beijneveld zich afwisselend aan beide kanten. Voor hem is het bekritiseren van Israël juist een teken van hoop en vriendschap: hij uit kritiek omdat hij gelooft dat Israël kan verbeteren. Lees meer

Automatische concepten 56

Een Afrikaanse kritiek op het Antropoceen

In het Antropoceen zou 'de mens' een bepalende factor zijn in het verstoren van het klimaat en de biodiversiteit. Maar wie kan zich eigenlijk tot mens rekenen? En wie wordt als object behandeld? Grâce Ndjako verwerpt het Antropoceen als een eurocentrisch idee. Lees meer

Je partner slaan is nog geen doodvonnis voor je carrière

Je partner slaan is (nog) geen doodvonnis voor je carrière

Het onderscheid tussen de publieke en de privésfeer is soms vaag, maar geweld achter de voordeur zouden we nóóit door de vingers moeten zien, meent Jihane Chaara. Waarom komen zoveel publieke figuren ermee weg? Lees meer

Kunst is werk

Kunst is werk

Brood noemen we essentieel, theater niet. Maar wat als je in het theater je brood verdient? Lees meer

 Klop, klop, wie is waar?

Klop, klop, wie is waar?

De klopjacht op de voortvluchtige militair Jürgen Conings doet de in België woonachtige Amerikaanse illustrator Sebastian Eisenberg denken aan iets wat in zijn thuisland zou gebeuren; niet in Europa. Lees meer

Flaneur versus voyeur

Flaneur versus voyeur

Sarah Vergaerde onderzoekt het doelloos ronddwalen én het al dan niet onopgemerkt gluren naar de ander aan de hand van boeken, films, podcasts en documentaires, waaronder My Amsterdam van Ed van der Elsken. Lees meer

Filmtrialoog: Ruben Brandt: Collector

Ruben Brandt: Collector

Onze redacteuren Jorne Vriens en Oscar Spaans en illustrator Friso Blankevoort bekeken de animatiefilm Ruben Brandt: Collector en zagen een verhaal dat niet in een andere vorm had kunnen worden verteld. Lees meer

Nieuws in beeld: Is het kunst of geeft het winst?

Is het kunst of geeft het winst?

Illustrator Loes van Gils kijkt met afgrijzen naar de afwegingen die het kabinet maakt. Dierentuinen, sportscholen en binnenzwembaden werden geopend, culturele instellingen moesten de deuren gesloten houden. Lees meer