Asset 14

Don't Worry, He Won't Get Far on Foot

In deze biopic van Gus van Sant speelt Joaquin Phoenix de alcoholverslaafde, verlamde en in een rolstoel scheurende striptekenaar John Callahan, wiens stripkunst zijn redding betekent uit een leven vol drank. Eindredacteuren Tommy de Bruijn, Paula Lina en Ruby Sanders zetten zich schrap voor een rolstoelrollercoaster aan emoties maar hadden na afloop vooral zin in een borrel.

Paula: I know three things about my mother.

Tommy: Is één ervan een inspiratieloos herhalend leidmotief?

Paula: Nee, dat is de vierde!

Ruby: Veel herhaling hè? Veel herhaling hè? Veel herhaling hè?

Tommy: Veel herhaling en ik weet niet of het aan mij lag, maar dat gerommel met de tijdlijn is aan het begin heel verwarrend. En daarna vooral storend.

Ruby: Héél verwarrend. En storend, en eigenlijk ook onnodig, toch?

Paula: Ik vond dat juist leuk, dat het niet lineair verteld werd. Hoewel ik me wel afvroeg of Annu nou een hallucinatie was. Ik denk dat het symbool moest staan voor de chaos die zijn leven was.

Tommy: Ik vond de niet-chronologie overkomen als een stilistische keuze om te verbloemen dat er niet zo veel gaande is in de film, en het deed af aan mijn sympathie of begrip voor Joaquin Phoenix als hoofdpersoon Callahan. Ik vond het storend, vooral omdat het verhaal verder niet heel gelaagd of moeilijk te volgen was. En ja, Annu (gespeeld door Rooney Mara), wat was dat voor rol! Ik dacht haar hele introductie lang 'dit kán niet echt gebeuren', 'ik hoop dat het een droom is'.

Ruby: Ja! Dat wist ik eigenlijk zeker, dat zij een hallucinatie was. Tot op het punt dat het niet zo bleek. Denk je dat dat symbool stond voor zijn leven? Of was Annu gewoon een heel shitty personage? Het móet toch bewust gedaan zijn dat zij aanvankelijk een hallucinatie lijkt?

Paula: Annu was gewoon niet goed uitgewerkt, hoe ze in zijn leven kwam was vaag en hoe ze een stel worden. Dat was met wel meer dingen, dat het niet goed uitgewerkt was. Zoals dat hij ineens gaat tekenen. Ik bedoel, ik wist niet eens dat hij kon schrijven!

Tommy: Daar gingen wel nog minstens twaalf montagescènes met dramatische muziek eronder aan vooraf, Paula.

Paula: Die muziek was gemeen. Ik ben altijd een beetje gevoelig voor dat soort manipulatie, heb dus ook wel met tranen in mijn ogen gezeten.

Tommy: Danny Elfman (de componist) is een meester.

Ruby: Dat wilde ik jullie nog vragen! Heb je tranen gevoeld? Ik huil normaal echt bij Buitenhof al, maar hier dus niks.

Paula: Ja, maar ze gingen niet rollen. Zo emotioneel vond ik het dus niet.

Tommy: Oh, ik niet. Ik heb meerdere keren met m'n ogen gerold, misschien dat ze daardoor een beetje traanden. Het helpt waarschijnlijk als je Callahan z'n werk kent of überhaupt van hem gehoord had.

Ruby: Dat dacht ik ook. Ik had nog nooit van hem gehoord. Denk niet dat dat helpt. Jullie?

Tommy: Neen.

Paula: Nee, nog nooit van gehoord.

Tommy: Niet alleen Annu was een ondankbare rol, ook veel anderen. Terwijl, zoveel goede acteurs! Carrie Brownstein, Rooney Mara, zelfs Udo Kier. Ik voelde wel de genegenheid van regisseur Van Sant voor z’n onderwerp. Het voelde vooral alsof iedereen heel erg onder de indruk was van John Callahan.

Ruby: Er was absoluut affiniteit met de persoon op wie de film gebaseerd is. Het is vooral een biopic over de 'legende' Callahan. Iedereen is alleen maar vol lof.

Tommy: Het voelde als een respectvol maar zeer geromantiseerd portret.

Paula: Nou, ze laten hem ook wel zien als onbeschoft, lomp, onveilig, alcoholmisbruikertje. Het is meer die switch die niet realistisch overkomt.

Ruby: Maar echt onbeschoft of lomp was hij toch nergens? Alleen tegen zijn soort-van-assistent.

Paula: Hij was erg zelfingenomen. Ook in die AA-groep, altijd klagen. Tot hij iedereen ging vergeven.

Ruby: 'Oh I really love you guys'.

Tommy: Dat ging wel erg makkelijk. Het is in ieder geval geen realistische of aangrijpende karakterstudie. Het is ook een verfilming van een boek van Callahan zelf. Dus dat zelfingenomen gegeven zit er sowieso in.

Paula: Het komt daarbij over als AA-propaganda. Die omslag van razernij naar liefde was erg intens.

Tommy: De subtiliteit die je uit die scènes kan halen bestaat alleen dankzij het acteerwerk, want het script legt het er de hele tijd wel heel dik bovenop.

Paula: Wat ik wel mooi vond was dat hele gedoe over erbij willen horen en je afgestoten voelen. Ze hebben wel geprobeerd het te duiden. Ik kan me best voorstellen dat het prettig is als je je eindelijk ergens thuis voelt. Plus, verslaafde mensen zijn soms best tegenstrijdig in hun gedrag en gevoelens.

Ruby: Maar die thematiek werd toch ook maar halfslachtig aangehaald?

Paula: Ik denk dat die groep hem eigenlijk pas voor het eerst naar zijn gevoelens liet kijken. Maar ik vond zijn grapjes soms best wel hard, lomp. Had nou niet de neiging om meer van zijn werk te gaan googelen ofzo.

Ruby: Zijn cartoons vond ik juist erg leuk.

Tommy: Maar die bite miste ik in de rest van de film volledig. Er zaten een paar momenten in waarop ik Joaquin Phoenix bijna in de houding zag schieten om iets lomps te zeggen, maar dat kwam er nooit van. Weinig scherpe randjes in de film.

Paula: De echte Callahan heeft dus zelf een korte film over zijn verslaving gemaakt: I Think I Was An Alcoholic:

Paula: Ik heb deze gekeken en het lijkt erop dat ze daar veel van geleend hebben, alsof ze beelden van deze film hebben gebruikt.

Ruby: Geestig. En een stuk oprechter dan deze film. Ik vond de scènes uit zijn leven als dronkaard ook niet zo extreem.

Tommy: Daar ontbrak het ook aan oprechtheid. En dat ligt niet aan de performances, want ik vond Phoenix en Hill wel goed.

Ruby: Er was dus nog een hele duistere periode in de jaren nadat hij in de rolstoel was beland. Maar dat werd nergens duidelijk. Dat vond ik jammer. Doordat je zijn echte 'low' niet meemaakte (of in ieder geval niet genoeg), kon ik ook van zijn 'highs' niet oprecht genieten.

Tommy: En omdat alles non-chronologisch werd verteld zat er geen opbouw in.

Ruby: Daardoor kwam het, en inderdaad, het leek soms wel érg op een reclame voor de AA.

Tommy: Buiten dat Donnie (Jonah Hill) niet echt een heilig boontje was.

Ruby: Donnie was geweldig.

Paula: Donnie was inderdaad awesome.

Tommy: Jonah Hill is gewoon dope. In The Wolf of Wall Street was hij ook al geweldig.

Ruby: Toen hij óók al Donnie heette! Naast Jonah Hill was Beth Ditto trouwens ook geweldig in de AA-groep!

Tommy: Die hele support cast in die groep was goed. Er zaten veel interessante karakters in die groep waar ik meer van had willen zien. Met een One Flew Over The Cuckoo's Nest-vibe.

Ruby: Jazeker. Allemaal eigenlijk wel! Wat was hun verhaal? Nu kreeg je een tipje van de sluier maar echt te weinig. En Jack Black had ik ook meer willen zien.

Tommy: Ja? Jack Black? Wel grappig, ik vond hem in de eerste van zijn twee grote scènes echt storend kut, en in de tweede juist behoorlijk overtuigend.

Ruby: Die laatste, waarin hij in een aftandse keuken werkt, dat vond ik eigenlijk het enige ontroerende moment van de hele film.

Tommy: Ik denk ik ook! Maar ontroerend op een soort manier van: 'oké, als dit in een betere film had gezeten was ik nu ontroerd geweest'.

Ruby: In de eerste helft was hij gewoon prototype Jack Black, maar verderop zat er meer in.

Paula: Ik vond het wel aandoenlijk, en sterk, omdat hij zegt "well my life's been shit". Dat voelde als het eerste oprechte moment.

Ruby: Precies. En dáár meer op focussen is toch interessanter? Wat is het verhaal van iemand die nooit die redding doormaakt?

Paula: Er zijn allerlei andere verhalen te bedenken die misschien veel interessanter zijn. Zoals: wat gebeurt er met je als je dronken een auto instapt met een totale vreemde, een wilde avond hebt, en hem verlamt?

Tommy: Het wachten is op de spinoffs.

Paula: Zelfzorgfictie, daar wacht ik wel op. Ben een beetje biopic-moe. Vooral ook omdat je weet dat het bewerkt is. Anders zou het wel een documentaire zijn.

Ruby: Ik ook! Vooral omdat ze vrijwel allemaal zo'n succesverhaal moeten zijn. En dan is het ook nog met een Hollywood-saus overgoten, inderdaad.

Tommy: Een vaardig gemaakte biopic die niet bang is om een beetje te schuren, vind ik niet erg. Maar het is (zoals hier) al snel veel te soft en eerbiedig.

Paula: Ik kan me alleen even geen biopic herinneren die schuurt. Misschien die van Nico? Nico1988.

Tommy: The Social Network?

Ruby: Goodfellas?

Tommy: Malcolm X! Solo: A Star Wars Story!

Ruby: Haha, stop!

Tommy: Ik stop.

Ruby: Ik las ook ergens dat deze film de kijker zou aanzetten tot dankbaarheid, voor wat je in het dagelijks leven voor lief neemt. Hadden jullie dat ergens?

Tommy: Deze film zette mij alleen aan tot een borrel.

Paula: Had wel het idee dat hij dingen voor lief nam. Dat moment dat hij met een meisje in een rolstoel ging dansen was wel mooi. Toen dacht ik: oh ja, ik heb een normaal, gezond lijf. En kan normaal dansen. Maar daarna was dat ook gauw gedaan.

Ruby: Ik voelde vooral nostalgie naar die goeie ouwe tijd dat je gewoon nog ladderzat in de auto kon stappen. Dat is ook niet echt een goeie les.

Tommy: Deze film heeft zo'n averechts effect op ons!

Paula: Dat rijden was ook toen geen goed idee, natuurlijk. En ik denk dat er nog steeds mensen met alcohol op rijden. Of heb jij soms een alcoholslot?

Ruby: Ik heb niet eens een auto! Dat is misschien ook maar beter.

Paula: Veel alcoholisten verstoppen zich. Ze komen er niet openbaar voor uit. Dat was er wel mooi aan, het verhullende van Callahan.

Tommy: Hij verstopte zich letterlijk achter een auto met een fles tequila.

Ruby: Jazeker. En inderdaad, als er één les zou kunnen zijn, was het dat dat verstoppen van hem misschien nog akelig vaak voorkomt...

Paula: Ja. Ik was trouwens bang, toen hij was gevallen, en die jochies zeiden: what’s that smell, dat hij weer dronk. Maar was gewoon zijn stoma. Toch miste ik die terugval. Het is nu alsof de alcohol er altijd was - tot het moment dat hij besloot te stoppen. En dat geloof ik niet helemaal.

Tommy: Daar miste ik ook veel meer opbouw.

Paula: Ik had denk ik meer willen weten over zijn werk zelf. En hoe hij begon te tekenen, hoe hij die selecties maakte. Hij was megatrots, maar je krijgt niet de kans om mee te voelen.

Tommy: Ja, ik miste sowieso de opbouw naar wanneer hij besloot strips te gaan tekenen, waar z'n inspiratie vandaan kwam en zo.

Ruby: Eens. Maar, allemaal een tequilaatje voor het slapengaan straks? Of toch niet?

Tommy: Ik houd het bij een wijntje. Ter afsluiting: de moeite waard voor liefhebbers van Joaquin Phoenix of zoetsappigheid? Of helemaal skippen?

Paula: Joaquin Phoenix doet het goed.

Ruby: Tja, meer voor de fans van Callahan denk ik (als die er zijn in Nederland) of diehard Phoenix-fans. Maar verder zou ik zeggen, kijk die vijf minuten durende animatiefilm van hemzelf. Dan ben je er ook.

Paula: Misschien wel de moeite waard voor mensen die willen stoppen met teveel drinken.

Ruby: Hm, daar zijn wel betere films voor.

Don't Worry, He Won't Get Far on Foot is nu te zien met:

Mail

Redactie

XF&M zijn een illustratie duo uit Groningen. Vanuit hun studio/huis werken zij samen aan hun illustraties, laag voor laag, met pen en papier, wat potlood, verf, krijt, inkt, stiften…en misschien nog wat spuitbus…

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Vacature Lid Raad van Toezicht

Vacature Lid Raad van Toezicht

Hard//hoofd wil per 1 juni de driekoppige Raad van Toezicht uitbreiden met twee nieuwe leden waaronder een voorzitter. Mocht je willen reageren dan ontvangen wij graag voor 1 mei een reactie. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer