Asset 14

De maagd

Eens moet de eerste keer zijn, zeggen ze. In de Peruaanse plaats Tipón ziet Dorien Dijkhuis zich geconfronteerd met een uitdaging. De plaatselijke bevolking vindt het niet meer dan normaal, maar de toeristen in haar hotel kijken haar met afgrijzen aan.

“Aha! Een maagd!”, roept de taxichauffeur blij. Hij grijnst vier bruine tanden bloot. Even eerder was hij voor me gestopt op de Plaza de Armas in Cuzco. Zijn taxi zag er het beste uit. In Peru zijn taxi’s rijdende wrakken. Ze zitten vol deuken en krassen en de koplampen werken nooit allebei. De claxon doet het trouwens altijd. Helaas had ik niet goed gekeken. Een deel van de carrosserie ontbreekt. Ik zie het gebutste wegdek onder me doorschieten terwijl we de stad achter ons laten en de heuvels van de Heilige Vallei inrijden.
“Tipón” had ik gezegd toen hij vroeg waar ik heen wilde. En toen, op de vraag wat ik daar ging doen: “Cavia eten.”
“Voor het eerst?”
“Voor het eerst.”
De taxichauffeur neemt me nieuwsgierig op. Zo vaak heeft hij waarschijnlijk geen ‘maagd’ in zijn auto. Omdat hij het níet doet, houd ik mijn ogen op de weg. Gevaarlijk dicht naderen we de weghelft waarop een vrachtwagen vol kippen luid toeterend voorbij raast. Ternauwernood houdt de chauffeur de taxi op de weg. Het Mariabeeld aan de achteruitkijkspiegel tolt als een bezetene om haar as.

Tipón staat in reisgidsen op de kaart als de plek waar de Inca’s hun ingenieuze irrigatiesysteem aanlegden dat overigens nog steeds functioneert. Het maakt deel uit van de honderden overblijfselen van de Inca-architectuur waarmee de Heilige Vallei bezaaid is. De indrukwekkende terrassen overleven al vijfhonderd jaar alle aardbevingen. De meeste toeristen met bestemming Tipón komen voor de ruïnes. Ik niet. De toeristen in mijn hotel keken me vanmorgen vol afgrijzen aan toen ik zei dat ik erheen wilde om cavia te eten. Tipón is namelijk het ‘caviawalhalla’. Niet voor de cavia, maar voor de avontuurlijke ‘foodie’.

Illustratie: Merel Cremers.

De restauranthoudster is een kleine mollige Indiaanse vrouw met gitzwarte vlechten.
“Eén persoon?” Met haar kleine hand veegt ze de kruimels van tafel en brengt me even later een ijskoud flesje cuzqueña-bier. Het hedendaagse dorp Tipón bestaat uit één straat met lemen huizen. Voor elke woning staat een grote witgekalkte ronde oven. Daarnaast een aantal houten banken en tafels met rood-witgeblokte zeiltjes. Overal serveren ze hetzelfde: ‘cuy al horno’, cavia uit de oven. Het is een delicatesse in Peru. Een traditioneel gerecht. Waarschijnlijk net zo oud als de ruïnes verderop. Dat cavia in Peru een delicatesse is, is eigenlijk het enige wat ik weet. En dat hij in de oven wordt klaargemaakt. Geen idee hoe ze hem opdienen. Als filet? In stukken gegrild? In een römertopf?
“Smakelijk!”, zegt de restauranthoudster even later, terwijl ze een dampend bord voor me neerzet. Daarop prijkt een Machu Picchu van gekookte aardappels, tagliatelle en groene gevulde pepers. En helemaal bovenop die gigantische stapel staart hij me met wijd opengesperde bek aan: de cavia. Zijn scherpe tandjes glinsteren in het felle zonlicht. De poten met de kleine klauwen steken aan weerszijden uit zijn onderlichaam. Alsof hij van acht hoog op mijn bord gestort is.

“Knabbel”, denk ik. En dan: “Babbel”. De cavia’s die mijn broer en ik hadden toen we klein waren. Als het mooi weer was, lieten we ze vers gras grazen in een ren in de tuin. We hebben eens een weekend lang gezocht toen één van beiden ontsnapt was. Mijn broer kamde urenlang de aangrenzende tuinen uit. Ik speurde de drukke weg af die achter ons huis lag en hield mijn hart vast bij iedere vlek op het wegdek. Op zondagmiddag vonden we hem tevreden snorrend terug in de schuur waar hij het zich gemakkelijk gemaakt had tussen het door hem versnipperde oud papier.
In de winter zaten ze in een hok in de woonkamer. Een paar uur per dag speelden we met ze. Dan mochten ze op schoot. Knabbel hield ervan vanaf mijn schouder mee te kijken naar het Klokhuis. Dan bleef hij het hele programma rustig zitten en piepte af en toe geheimen in mijn oor.

“Je moet hem bij kop en kont pakken”, legt de restauranthoudster uit. Ik realiseer me dat ik al een tijdje met open mond naar mijn bord staar.
“En dan breek je in één keer de ruggengraat in tweeën.”
Zo makkelijk gaat dat niet. Als ik de cavia met twee handen beetpak en de kop en de kont naar elkaar toebuig, blijkt de ruggengraat veel te elastisch om zomaar te breken. Ik prik een vorkje tagliatelle voor de vorm.

Na het Klokhuis keken we naar het Jeugdjournaal. Ook daar was Knabbel gek op.
De restauranthoudster besluit me uit de brand te helpen. Met een enorm hakmes komt ze op me af. Het blad schittert in het zonlicht. Ze pakt de caviakop stevig beet en heft het mes.
Vijfhonderd jaar geleden werden hier met dit soort messen mensen geofferd. De Incagoden waren gek op bloed. Het hoofd op een hakblok, een verzamelde menigte, uitzinnig zingen en roepen en een diepe stilte na de plof van het hoofd in het zand.

Met één klap slaat ze de kop van de romp. Met een tweede haal klieft ze de cavia in de lengte doormidden. Kruiden puilen uit de gespleten buikholte. De kop legt ze terug op mijn bord.
“De oortjes zijn het lekkerst”, knipoogt ze en ze veegt het lemmet schoon met een doek.

De taxichauffeur is dezelfde als op de heenweg. Misschien heeft hij op me gewacht. Misschien had hij tussendoor geen ander ritje.
“Hoe beviel de cavia?”, vraagt hij.
“Wel oké”, zeg ik. Mijn maag komt in opstand.
“Eten de mensen in jouw land geen cavia?”, vraagt hij. Ik schud mijn hoofd.
“In China eten ze hond!”, roept de chauffeur uit en hij kijkt me vol afgrijzen aan. “Kun je je voorstellen dat je je eigen hond zou opeten?!”
Ik zie het voor me: de Indiaanse restauranthoudster, maar nu minder getint en met spleetogen. Met een enorm kapmes klieft ze een golden retriever doormidden.
“Reizen is grenzen oversteken”, denk ik. “Eten ook.” Dan vraag ik: “Kunt u me afzetten bij de ruïnes?”

Dorien Dijkhuis (1978) is freelance journalist en schrijft korte verhalen.

Mail

Merel Cremers tekent al van kinds af aan dieren. Door de jaren heen is vooral de setting veranderd van idyllische bostaferelen naar mens-dier relationele sferen. En sinds Merel keramiek heeft ontdekt liggen die tekeningen nu ook op je bord..

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 2) 7

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 3)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 2) 6

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 2)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

Nooit Verzonden - wacht op titel

Afscheidsbrief aan een waardeloze dokter

Er zijn nog steeds dokters die de gezondheidsklachten van hun patiënten niet serieus nemen. Luuk Schokker schreef een openhartige brief aan één van hen. Lees meer

:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 1) 1

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 1)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

Dubbelleven

Dubbelleven

Hoe kenmerkt het interieur van een multicultureel gezin zich? Emerald Liu onderzoekt hoe huiselijke voorwerpen een metaforische brug vormen met haar overzeese familieleden. ‘Het proces van achterlaten maakt alles wat je in je handen hebt extra betekenisvol, overgoten met een glazuur van kostbaarheid.’ Lees meer

Zo beweegt ze niet

Zo beweegt ze niet

Ze had zich er grondig op voorbereid. Spotify-playlists, het juiste jurkje, en zelfs een plan voor gespreksonderwerpen. Maar nu, in de rij voor de club, voelt alles vreemd en ongepast. Een audioverhaal van Lakaver (Werner de Valk en Roderik Maes). Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Steun Hard//hoofd en verzamel kunst!

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe schrijvers en kunstenaars. We zijn al dertien jaar gratis toegankelijk en advertentievrij. Zo’n vrije ruimte is harder nodig dan ooit. Steun de makers van de toekomst; sluit je vóór 1 juli aan als kunstverzamelaar en ontvang in juli je eerste kunstwerk!

Word kunstverzamelaar