Asset 14

Een man met een vrouwenprobleem

Waarom is het zo normaal als een vrouw tijdens de seks geen hoogtepunt bereikt, maar verwachten we van een man dat hij al klaarkomt als ze per ongeluk met haar grote teen tegen zijn linkerbal tikt? Dat vraagt Rutger zich af.

“Ze vond je… creatief.” Ik slikte. Een week eerder was ik met een meisje wat gaan drinken. We hadden jarenlang met elkaar geflirt in de gangen van onze middelbare school, maar als student durfde ik haar pas mee uit te vragen. Meteen na de eerste zoen waren we vol opgekropte passie met elkaar naar bed gegaan. Nu belde ik met een gemeenschappelijke vriendin en kon het niet laten om te vragen hoe het meisje het had gevonden. Maar… ‘creatief’? Dat was niet wat ik wilde horen. Toch begreep ik direct wat ze bedoeld had.

Ik kon niet klaarkomen. Tenminste, ik kon het heel goed, maar nooit met een ander erbij. Bij mijn ex-vriendin was dit geen groot probleem, omdat zij wel een hoogtepunt kon bereiken, waardoor onze seks altijd een natuurlijk einde had gekend. Maar nu ik vrijgezel was, begon het op te vallen. Het meisje van de date was net zo frigide als ik, waardoor we eindeloos in en uit elkaar schoven. Ik probeerde alle standjes uit die ik kende, of die ik op dat moment kon verzinnen. Iedere paar minuten wisselde ik weer en vouwde haar als een origamipapier in een nieuwe onmogelijke houding. We waren een pulserend tweekoppig monster. Na anderhalf uur zakten we uitgeput, onbevredigd en met kramp in onze kuiten in elkaar.

Creatief. Het woord bleef maar door mijn hoofd spoken.

Ik ben opgevoed door een geëmancipeerde moeder met een sterke persoonlijkheid, die mijn broertje en mij altijd op hart drukte dat we nooit iets moesten doen wat het meisje niet wilde. Daardoor vond ik het altijd in de eerste plaats belangrijk dat het meisje het fijn had. Aan de andere kant gingen tienermeisjes ervan uit dat ik al klaar zou komen als ze per ongeluk met hun grote teen tegen mijn linkerbal zouden tikken; hun onhandige getrek deed vaak vooral pijn. Het lukte me niet om me te ontspannen, om de controle los te laten, om in het moment te zijn. Een keer was ik dichtbij en concentreerde me uit alle macht, waarop het meisje zei: “Wow, wat trek je een raar gezicht!”

Toen ik ‘s ochtends naar de WC ging, schrok ik me kapot van mijn paarse penis.

Het ‘creatief’-incident verhoogde de druk op mijn schaarse veroveringen. Een collega dacht dat het niet lukte omdat ik haar niet sexy genoeg vond en vroeg huilend of ik weg wilde gaan. Een Amerikaanse nymfomane maakte gretig gebruik van mijn gedwongen uithoudingsvermogen, en woonde me een nacht lang uit. Toen ik ‘s ochtends naar de WC ging, schrok ik me kapot van mijn paarse penis. Het was een ongemakkelijke tijd.

In films zag ik vooral mannen die het juist niet lang genoeg volhielden (“Het waren de beste twee minuten van mijn leven”) en vrouwen die tekort kwamen. Op internet las ik dat 95% van de mannen altijd een orgasme bereikt tijdens de seks, terwijl dit maar voor 35% van de vrouwen geldt. Voor een oplossing was ik dus aangewezen op de seksuologie van de vrouw.

Op een feministische website vond ik een grafiek waarin ik me herkende. De Y-as gaf de mate van opwinding aan, de X-as de verlopen tijd. Ergens bovenin stond een rode streep: de climax. Tijdens seks gaat de lijn gestaag omhoog. Mensen die kunnen klaarkomen gaan even over de streep heen, waarna ze heerlijk ontspannen weer naar beneden gaan. Maar voor veel vrouwen (en mannen als ik), blijft de lijn voor eeuwig vlak onder de rode streep hangen, als een seksuele Tantaluskwelling.

Veel onderzoekers hebben zich de afgelopen honderd jaar over het mysterie van het vrouwelijk orgasme gebogen. Sigmund Freud noemde de vrouwelijke seksualiteit ‘a dark continent’ voor de psychologie. De feministe Shere Hite legde in 1976 het fundament voor de seksuele revolutie met The Hite Report: A Study On Female Sexuality, waarvoor ze honderdduizend vrouwen een intieme vragenlijst liet invullen. Haar conclusie was dat bijna alle vrouwen een orgasme konden bereiken, maar niet binnen de huidige seksuele normen, waarbij de nadruk op penetratie ligt. Andere wetenschappers worstelden met de evolutionaire functie van het vrouwelijk orgasme. De wetenschapsfilosoof Elisabeth Lloyd vergeleek het fenomeen in The Case Of The Female Orgasm (2005) met de mannelijke tepels: een nutteloos bijverschijnsel van de natuur.

Ik was een man met een vrouwenprobleem. Dat verbaasde me niets, omdat ik altijd een vat vol sekse-tegenstrijdigheden ben geweest. Ik hou van voetbal en thee drinken, van gamen en knuffelen, van gesprekken over tieten en gesprekken over gevoelens. Ik eet biefstuk terwijl ik in een heerlijk geurend bad lig. Ik kijk hardcore porno, maar heb ook alle seizoenen van Sex and the City op DVD.

Kunnen we de traditionele rolpatronen zo omdraaien, dat een man zijn orgasme moet faken?

In de allereerste aflevering van SATC vraagt Carrie zich af: kunnen vrouwen seks hebben zoals mannen? Ze probeert om puur voor het genot met een man naar bed te gaan, maar merkt dat ze zich toch niet kan afsluiten van haar emoties. Haar antwoord is dus: nee. Maar natuurlijk kan dat wel. Ik heb meisjes meegemaakt die na hun razendsnelle hoogtepunt van me af rolden en onmiddellijk snurkend in slaap vielen. Een betere vraag is: kunnen mannen seks hebben zoals vrouwen? Kunnen we de traditionele rolpatronen zo omdraaien, dat een man zijn orgasme moet faken? En zo ja, wat betekent ‘vrouwelijke’ en ‘mannelijke’ seksualiteit dan nog?

Tot mijn verbazing zeiden veel vrienden mijn probleem te herkennen. “Het duurt bij mij altijd een paar keer voor ik me op mijn gemak voel,” zei er een. “Ik krijg nooit een volledige erectie als ik niet verliefd ben,” zei een ander. Een van hen nam me apart, keek me recht aan en zei: “Je moet durven om egoïstisch te zijn. Heb even schijt aan haar, schijt aan alles, en pak jouw moment. Het is moeilijk, maar zo moet het.” Een week later begeleidde een meisje me rustig naar mijn hoogtepunt. Ik herkende het moment en pakte het. Het hielp ook dat ik een beetje boos op haar was. Ik was twintig. Mijn leven kon beginnen.

Het probleem van het vrouwelijk orgasme is een menselijk probleem.

Uit onderzoek van de Groningse bewegingswetenschapper Janniko Georgiadis blijkt dat de hersenactiviteit tijdens een orgasme bij mannen en vrouwen nagenoeg hetzelfde is. De delen van het brein die verantwoordelijk zijn voor zelfbewustzijn, ratio en controle worden uitgeschakeld - precies de zaken die veel vrouwen, mijn vrienden en ik maar moeilijk kunnen loslaten. Zoals een vriendin van me zei: “Als ik seks heb, denk ik vaak al aan de troep die het gaat opleveren.” Natuurlijk zijn vrouwelijke en mannelijke geslachtsdelen heel verschillend en kent seks veel nuances. Maar vanwege mijn eigen ervaring met blokkades vermoed ik dat het probleem van het vrouwelijk orgasme een menselijk probleem is, waar toevallig vooral vrouwen last van hebben.

We moeten het dus niet hebben over de biologische of psychologische capaciteiten van de vrouw, maar ons afvragen waarom veel meisjes zich nog altijd minder vrij in bed voelen dan de jongens die bovenop hen liggen te bewegen. Waarom masturbeert zo’n 80% van de 17-jarige jongens, tegenover 58% van de meisjes (zoals uit Amerikaanse onderzoek in 2011 bleek)? Het vergt oefening om los te laten en je moment te pakken, en meisjes lijken daar minder snel de ruimte voor te nemen. Verwachten we nog altijd dat alle vrouwen kwetsbaar en terughoudend zijn, en alle mannen lomp en egoïstisch? Is dat de reden voor de statistische ongelijkheid?

Dan lijkt het me nu mooi om dit stuk te eindigen met een anticlimax.

Dit artikel verscheen eerder in nrc.next.

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Vintagejagers, opgelet! In haar nieuwste column werpt Loïs Blank een kritische blik op een ontwikkeling die misschien niet helemaal onverwacht komt: de tweedehandsmarkt wordt in een fastfashionjasje gestoken. Daarmee dreigt ook een markt die ooit draaide om avontuur en goede bedoelingen steeds verder te plastificeren. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer