Asset 14

Trump-dag

Column: Trump-dag

Ik zit aan de keukentafel en lees Trump-nieuws. Het zijn heftige weken, waarin de executive orders ons om de oren slaan en de term ‘breaking news’ niet veel meer betekent. Ik weet dat de verwarring en de woede die ik voel de bedoeling zijn, misschien ook wel een passende wraak van mensen die dit al langer voelen. Of misschien is het een afleiding van een nog groter kwaad, moet ik beter opletten, tussen de regels door lezen. Bovendien moet ik eigenlijk aan mijn boek werken. ‘Je moet juist nu mooie dingen maken,’ zegt mijn bezorgde vriendin voor ze de deur uitgaat. Ik knik en ik klik weer op een bericht dat me woedend en wanhopig zal maken. Het is een lastige balans: ik wil me niet gek laten maken, maar ik wil ook niet wegkijken.

Wat zeker geen zin heeft, is op Facebook de discussie aangaan met islamofobe vrienden van mijn oudoom. Eentje zegt: ‘Ze komen hier om te moorden, te roven en te verkrachten. Dat zijn geen immigranten, dat is een invasie.’ Ik begrijp dat je bang bent, zo reageert mijn avatar kalm, terwijl in de analoge wereld de adrenaline door mijn aderen giert, maar dit is gewoon niet waar – zie deze onderzoeken die ik ook niet helemaal gelezen heb. ‘Fake news’, is zijn simpele, frustrerende reactie. Opeens merk ik dat ik pijn in mijn kaakspieren heb, omdat ik al anderhalf uur woedend zit te typen.

Als het me met moeite gelukt is om het tabblad en de discussie te sluiten, besluit ik om te masturberen zodat ik de spanning kan loslaten. Misschien is het omdat deze nieuwe activiteit op hetzelfde scherm plaatsvindt, maar er lijkt geen scheiding tussen de agressieve erotiek en de politieke discussie te zijn. Alle porno is Amerikaans. Na afloop bedenk ik dat het meisje dat zo verleidelijk in de camera (en dus mijn ogen) kijkt, waarschijnlijk op Trump heeft gestemd en dat dit filmpje, hoewel ik het gratis heb gestreamd en de advertenties heb geblokt, onderdeel uitmaakt van een verderfelijke industrie. Ik voel me alleen maar slechter. Was er maar biologische porno, met geile, leuke meisjes die geen vlees eten en gegarandeerd GroenLinks stemmen.

’s Middags ben ik al doodmoe van alle zorgen, als ik met een vriend in een café afspreek. Hij bestelt koffie, maar ik krijg hartkloppingen van meer dan één kop per dag, dus ik neem muntthee. Zodra de serveerster onze bestellingen neerzet, zegt een jongen aan de tafel naast ons net iets te hard met zijn bekakte accent: ‘Muntthee is dus echt bullshit.’ Ik wil meteen iets terugzeggen, ik proef de zin al voor in mijn hoofd, alsof het een internet-comment is: ‘Ik hoor je gewoon hoor. Wat heb je tegen mijn muntthee?’ Maar ik besef op tijd dat dit in de echte wereld belachelijk klinkt, dat ik kritiek op mijn drankje persoonlijk neem, dat mijn keuze voor een groene struik in heet water en zijn bekakte accent en latte macchiato symbool komen te staan voor veel grotere tegenstellingen.

In plaats daarvan zeg ik tegen mijn vriend dat ik niets van zijn verhaal mee heb gekregen omdat ik afgeleid was door het betoog van mijn buurman – ‘Het is gewoon water met een smaakje’ – ALLES IS WATER MET EEN SMAAKJE. Ik doe voor hoe ik met mijn theebeker voor mijn gezicht met een hoog stemmetje zou reageren: ‘Hé, had je het tegen mij?’ en dat ik mijn muntthee zou tegenhouden ‘Nee muntthee, hij is het niet waard!’ ‘Laat me, laat me!’ Ik mors hete thee over mijn hand, maar we moeten lachen, en voor het eerst tijdens deze dag ontspan ik. Het is fijn om voor even weer terug te keren naar klein, ironisch, hypothetisch verzet, met duidelijke vijanden en een slokje warme thee. Het is even nodig om niet gek te worden.

’s Avonds lig ik in bed naast mijn slapende vriendin en luister naar het gonzende geluid in mijn rechteroor. Ik weet dat het door de stress komt, net als de pieptonen die ik al langer waarneem – het is waarschijnlijk een adertje bij mijn gehoorcentrum, zo lees ik als ik het stiekem google. Vervolgens stuit ik op de website van een vereniging voor mensen die last hebben van lage bromtonen, een speciale vorm van geluidsoverlast waarbij de bron soms tientallen kilometers verderop ligt. Het doet me denken aan hoe ik als kind mijn hoofd op mijn kussen legde zodat ik mijn eigen hartslag hoorde, en mezelf bang maakte met de gedachte: de reuzen komen eraan.

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Rosanne van Leusden is illustrator, wonend en werkend in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

(Ont)hechting

(Ont)hechting

Als Aisha op proef intrekt bij haar geliefde en haar eigen gekoesterde plek achterlaat, is het net het alsof ze een onvaste vorm aanneemt. Lees meer

Hypnose

Op een dag breng ik alle wereldleiders onder hypnose

Een betere wereld begint bij een andere gedachte en daarom besluit Marthe van Bronkhorst hypnotiseur te worden. Lees meer

Column 1

Je opnemen in mijn testament

Een lugubere ontdekking tijdens een boswandeling doet Eva nadenken over wat we achterlaten voor onze nabestaanden als we overlijden. Lees meer

Automatische concepten 71

We hebben een probleem met de derde helft

Een voetbalwedstrijd stopt officieel misschien op het veld, maar Marthe van Bronkhorst merkt in de trein dat het slinkse spel doorgaat. Lees meer

Zeker weten dat hij een super goede vader wordt

Zeker weten dat hij een supergoede vader wordt

Eva wil blij zijn voor haar vriend, die na een halfjaar weer van zich liet horen, maar merkt dat het haar moeite kost. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer