Asset 14

Onderkoeld

Column: Onderkoeld

Ik was bevroren. Nadat ik anderhalf uur in de ijzige regen op een onoverdekte tribune naar een jeugdvoetbalwedstrijd had gekeken, kon ik nog maar één ding denken: ik wil naar huis. Helaas bestaat er nog steeds geen knop waarmee je jezelf op dat moment in een keer naar je bed kan flitsen, dus stapte ik verdoofd op de pont die me dichterbij dat ene doel zou brengen. De wereld om me heen was net zo doods op deze winterdinsdag: donker, koud, grijs, met medereizigers die ongelukkig voor zich uit staarden. Tegelijkertijd hing er agressie in de lucht, alsof er elk moment een bom kon barsten. Om toch nog enig leven in mezelf te brengen, besloot ik een verhaal van een fictiepodcast te luisteren. Gelukkig had mijn telefoon nog wel wat energie.

De auteur David Means las in mijn koptelefoon het verhaal The Toughest Indian in the World van zijn collega Sherman Alexie voor, wat me geruststelde als een kind. Het verhaal gaat over een journalist met Native American-wortels, die graag indiaanse lifters meeneemt. Ik liet mijn verkleumde lichaam nu definitief achter – toen een andere passagier hard tegen mijn schouder botste reageerde ik niet eens – en zodra ik aan de overkant was, leefde ik volledig in de rijkere wereld die in mijn oren werd geschetst.

Ik liep traag naar mijn fiets. De journalist pikt een nieuwe lifter op, zo vertelde Means, namens Alexis, een enorme vent met allerlei littekens en verse wonden op zijn knokkels. De indiaan onthult dat hij professioneel vechter is: hij trekt van reservaat naar reservaat, om voor geld met andere Native Americans te knokken. Terwijl ik mijn slot losmaakte, drong er vaag geschreeuw van de waterkant tot me door, maar het verhaal is sterker. De bestuurder kijkt van opzij naar de passagier, hij slingert bijna van de weg. Deze situatie zou dreigend kunnen zijn, bedacht ik, maar is het niet. Hij bewondert de lifter, een echte krijger. Ik stond stil en verstijfd met mijn slot in mijn hand, bevroren en gevangen in het verhaal, toen ik zag hoe op de bijna verlaten pont een man van mijn leeftijd met zijn fiets in de hand belaagd werd door een paar Marokkaans-Nederlandse tienerjongens, waarvan eentje opeens met zijn rechtervuist de man vol in zijn gezicht sloeg. ‘I hit him like he was a white man’, zegt de indiaan in mijn koptelefoon over zijn laatste gevecht.

Zonder aarzelen leg ik mijn fiets neer en loop traag terug de pont op, waar ik samen met een paar andere mensen de man afscherm. Maar de jongens snellen om ons heen, drijven hun slachtoffer in een hoek en beginnen hem keihard te schoppen. Een klap doet nog meer pijn als je het koud hebt, bedenk ik – tenzij je bevroren bent, dan voel je niets meer. ‘That’s a hell of a story’, zegt de journalist. ‘Ain’t no story’, zegt de vechter, ‘it’s what happened’. Een van de jongens steekt dreigend zijn hand in zijn binnenzak – de suggestie van een mes, maar ik versta hem niet, ik ben er namelijk niet echt. De bestuurder vraagt de indiaan of hij bij hem in zijn motel wil overnachten. Tot mijn verbazing houd ik opeens de bagagedrager van de fiets van de geslagen man vast en voorkom zo dat een van de jongens erop wegrijdt. Hij kijkt betrapt achterom en ik hoor mezelf zeggen: 'Doe maar niet, doe maar niet', waarop hij grijnst, verlegen bijna, en afstapt. Het groepje rent weg, ik geef de fiets terug aan zijn eigenaar zonder hem aan te kijken. De indiaan slaapt op de grond, maar midden in de nacht komt hij bij de hoofdpersoon in bed liggen. Kan adrenaline bevriezen?

Opeens herinner ik me mijn eigen fiets, die nog bij de rekken ligt, mijn sleutels in het slot. Daar bel ik de politie, terwijl de indiaan de journalist betast – nu pas onderbrak de beltoon het verhaal van mijn podcast. De jongens, die gevlucht leken, kwamen terug om hun karwei af te maken, maar de man werd nu beschermd door een dikke Mocro met een heuptasje die riep: ‘Ga loesoe jonguh, ga loesoe gewoon’. De vrouw van de alarmcentrale verstond me steeds niet omdat ik bevroren was en me in een andere wereld bevond – ze dacht dat ik ‘poort’ in plaats van ‘pont’ zei – maar zelfs dat deed me niets. Ik hing op toen mijn handschoenloze telefoonhand pijn begon te doen. Ik wilde nog steeds alleen maar naar huis.

De indiaan en de journalist hebben seks. ‘I wanted him to save me’, zegt de man, zegt David Means. Nadat de indiaan vertrokken is, vraagt de journalist zich af of hij een krijger is, of het in een vorig leven was. Mijn naam betekent ‘dappere strijder met de speer’, bedenk ik terwijl ik mijn sleutel in het slot steek, of zo heb ik dat altijd onthouden. Onder de warme douche begin ik te trillen.

beeld: Bruce McAllister

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer