Asset 14

Doe dat lekker thuis

Doe dat lekker thuis

Ik ken een hoop interessante mensen. Mijn peettante en peetoom bijvoorbeeld. Ze hebben een zolder vol legpuzzels, zijn al meer dan vijftig jaar getrouwd, hun oude liefdesbrieven hebben ze bij het vuil gedaan. Op zondag doen ze de was. Op doordeweekse dagen passen ze op de familie-teckel. Ze noemen elkaar Does. Als ze pannenkoeken eten, bakt mijn peettante, mijn peetoom belegt en vouwt.

Als ik zou zeggen: ‘peetoom, peettante, ik heb een boekcontract/cameraploeg/vaste column in de lokale krant geregeld, jullie leven moet de wereld in.’, dan zouden ze het een dom idee vinden. Voor niemand interessant, doodsaai. Aan ons lijf geen polonaise, bovendien. Nog een koekje?

En dan zou er gebeuren wat er op verjaardagsfeestjes ook altijd gebeurt: we praten een uur lang over mijn zogenaamd interessante leven en dat van mijn interessante vrienden. Maar dat we jong en fris zijn, betekent niet dat wat wij meemaken relevant is. Het betekent dat we weten hoe we onszelf moeten opdoffen, meer niet. We zijn onze eigen mediacoaches, ook op feestjes.

Aan deze feestjes moest ik denken toen ik Privacy zag, de nieuwe voorstelling van De Warme Winkel en Wunderbaum. Ditmaal was ik peettante, en waren Wine Dierickx en Ward Weemhoff (de acteurs) mijn peetkinderen, naar wie ik gebiologeerd luisterde. Ik wilde ze liever een aai over de bol geven, dan ze de navelstaarderige, narcistische mondjes snoeren.

Ik snap niet zo goed waarom ik zo liefdevol luisterde. Ik hoorde over voedselallergieën en eerste zoenen en vond dat geen verspilling van mijn tijd, terwijl ik zelf ook voedselallergieën heb en op regelmatige basis zoen. Als ik anderhalf uur op Facebook of Youtube had gezeten had ik hetzelfde kunnen zien, om vervolgens vol zelfhaat mijn laptop dicht te klappen.

Wine en Ward stellen zichzelf in een traditie van kunstenaars die hun schone en vuile was naar buiten wierpen: de slapende geliefde van Andy Warhol (1964), de bed-in van Yoko Ono en John Lennon (1969), de film die Ed van der Elsken over zijn gezin maakte (1963). Vroeger was dit exotisch, sensueel, shockerend. Nu heeft het bijna iets banaals om iets intiems te delen. Iedereen deelt.

Toch voelen de dagelijkse rituelen van mijn peetoom, peettante en Andy Warhol niet banaal. Of in ieder geval: minder banaal dan die van mijn oude basisschoolvrienden, die ik uit nostalgie nog op Facebook heb, en die mijn tijdlijn vervuilen met foto’s van barbecues en kinderen.

Er is iets met geliefdes en kunstenaars. Ze vragen een bepaalde kijkhouding: een lieve, een intieme. Beiden zet ik op een sokkeltje. Een mooi, marmeren sokkeltje op het zonnigste plekje in mijn hoofd. Ik wil er alles aan doen om te voorkomen dat ze ervan af donderen. Bij de kunstenaars grijp ik me vast aan de vorm (ze kunnen alles zo bijzonder zeggen, het maakt niet uit wat ze doen), bij geliefdes aan de inhoud (alles wat ze doen is bijzonder, het maakt niet uit hoe ze het zeggen).

Ik wil er bij beiden niet achter komen dat het net mensen zijn. Net zo normaal als die ene collega die ik niet mag, of als mijn overburen.

De grootste fascinatie met instagram-accounts van helden, en roddel en achterklap snap ik dan ook niet zo goed. Ik hoef geen volledig beeld, ik wil een mooi plaatje door de persoon zelf vormgegeven. Toen Patti Smith in haar laatste autobiografie schreef dat ze veel series kijkt moest ik eerst slikken, daarna nam de taal het over; als je zo over series kunt schrijven, ben je in mijn ogen een bijzonder iemand.

Ik weet dat iedereen, en daardoor niemand, bijzonder is op deze manier. Iedereen wordt door iemand door een rooskleurige bril bekeken. Maar dat stelt me eerder gerust, dan teleur.

In Privacy zoeken Wine en Ward het randje van het sokkeltje op. Ze vallen telkens bijna op de vloer kapot. Er zijn momenten dat ik bijna denk: ‘doe dat lekker thuis, viespeuken’, maar mijn hoofd werkt met man en macht. Ze staan er nog. Op een iets minder zonnig plekje dan mijn peetoom en peettante, maar: ze staan er nog. Dat is best bijzonder, als je weet dat iemand van lactose scheetjes laat.

Privacy speelt op 10, 11 en 12 juni op het Holland Festival.

Mail

Lisanne van Aert is schrijver, theatermaker en bloemist. Ze floreert bij haar eigen theatergroep: Het Pijpcollectief. // lisanne@hardhoofd.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Kak! Een kritische kunstkoerier over De Kunstbode 1

Kak! Een kritische kunstkoerier over De Kunstbode

Als 'kritische kunstkoerier' neemt Marc Schoorl je mee door de kunstbijlage van zijn favoriete ochtendkrant. Lees meer

Nieuws in beeld: En hoe zit het met de achterstand in welzijn?

En hoe zit het met de achterstand in welzijn?

Na twee jaar af en aan wel en geen onderwijs op school te hebben gehad, ervaren leerlingen dat er 'hiaten in hun kennis' zijn ontstaan. Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Automatische concepten 73

Engeland is gesloten

Maar liefst 28.000 vluchtelingen staken in 2021 het Engelse Kanaal over, met gevaar voor eigen leven. Lees meer

Nieuwe coronificatie

Nieuwe coronificatie

Marthe van Bronkhorst opent het nieuwe jaar op poëtische wijze. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Verf op je kleren #1 - Het Proces

Verf op je kleren #1 - Het Proces

In Verf op je Kleren onderzoekt schrijver en documentairemaker Tiemen Hageman alle aspecten van het creatieve proces. Hij gaat in gesprek met allerlei creatieve makers, over hun proces en hoe je dat nou eigenlijk doet, werk maken. In deze eerste aflevering: schrijvers Martijn Brugman en Merlijn Huntjens. Lees meer

Stop met schrijven!

Stop met schrijven!

Jens Meijen vergelijkt het schrijfproces met auto-onderhoud en weet hoe je als schrijver goed zorgt voor je mentale gezondheid. Wat heeft schrijven te maken met het worden van een popster en waarom moet je volgens Jens eerst stoppen met schrijven? Lees meer

Ballen en Engelen

Ballen en Engelen

Na een klassiek ongemakkelijke kerstborrel op kantoor gaat Sascha mee naar huis met Ariane van hr. Maar dan neemt de avond een griezelige onverwachte wending... Een kerstverhaal van Loren Snel. Lees meer

Op elk potje past een probleempje

Op elk potje past een probleempje

Waarom moeten lesbische relaties in films altijd zo tragisch afgelopen? Esther Lamberigts pleit voor een positiever beeld van queer levens in hedendaagse media. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Nieuws in beeld: Wat 'huist' er op de achterkant van de maan?

Wat 'huist' er op de achterkant van de maan?

Vond de Chinese maanlander een hutje, een kleine triomfboog, of toch maar gewoon een grote rots? Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

Nieuws in beeld: Weg met het kerstpakket!

Weg met het kerstpakket!

Er zit zelden iets in waar je op zit te wachten, laat staan iets van kwaliteit. Lees meer

Over geluk is het moeilijk praten 2

Over geluk is het moeilijk praten

Filmmaker Agnès Varda was een uitgesproken feminist. Julia de Dreu zag in haar een geestdriftige, politiek geëngageerde vrouw. Maar Varda's film 'Le bonheur' lijkt een ode aan het traditionele huwelijksgeluk. Wat wilde ze ons vertellen met dit onuitgesproken drama? Lees meer

Masterclass

Een vrouw die met zichzelf in de knoop zit besluit om een masterclass acteren te volgen. Een kort verhaal door Renske van den Broek over opnieuw leren lopen, majorettemeisjes en vrede sluiten met wie je bent. Lees meer

Stemmen op je zestiende voor een sterkere democratie

Het is goed voor Nederland als zestienjarigen mochten stemmen, zegt Jazz Komproe. Lees meer

Ik sla een praatje op het Godenpad

Shimanto Reza gaat tegen zijn achterhoofdstem in en ontdekt de waarde van taboes. Lees meer

Mede//makers met Iduna Paalman, Nisrine Mbarki en Babs Gons

Mede//makers met Iduna Paalman, Nisrine Mbarki en Babs Gons

In Mede//makers gaan Hard//hoofders van vroeger en nu in gesprek met makers in wier werk ze zich herkennen of met wie ze raakvlakken voelen. In deze aflevering spreken dichters Iduna Paalman (jarenlang columnist van Hard//hoofd), Nisrine Mbarki en Babs Gons over het thema ‘moederschap’ in hun werk. Lees meer

Een nieuw feminisme zet sociale media naar zijn hand

Een nieuw feminisme zet sociale media naar zijn hand

Sociale media moedigen ‘seksuele objectificatie’ aan zodat we langer van hun diensten gebruik maken. Des te interessanter is daarom het recente tegengeluid vanuit de traditionele ‘tempels’ van seksuele objectificatie: de pop-, mode- en pornoindustrie. Lees meer