De thee stond klaar, ik pakte een handje chocoladepepernoten, de poezen krulden zich rond mijn benen en ik klikte op de link naar mijn lievelingsserie, Downton Abbey, om te zien hoe Mary, de dochter van graaf Crawley, de ene na de andere huwelijkskandidaat zou afwijzen. Nog voor ik weg kon zwijmelen bij deze onrealistische maar heerlijk romantische fictie, diende de realiteit zich keihard aan middels het volgende pop-upvenster:

Deze rondborstige vrouw die lekker aan haar pantykous ligt te trekken, ziet er niet direct uit alsof ze iemand achterna zal gaan zitten. Vreemder nog is dat deze ‘waarschuwing’ hier als een pornografische trigger wordt gepresenteerd: een echte en bovendien geile vrouw die ‘wanhopig op zoek naar een vriend’ is. Ik begreep er niets meer van. De afgelopen anderhalf jaar werd mij van alle kanten op het gebroken hart gedrukt dat niets zo afstotend werkt als op zoek zijn, nu gaat daar opeens een aantrekkingskracht van uit?

Een collega-journaliste zei, een dag nadat het uit was: "Oh Noor, je gaat het nu allemaal meemaken, al die dates die op niks uitlopen. Bereid je maar vast voor." Ik weet niet wat haar intentie was, maar opbeurend was het niet. En ook laatst nog spiegelde een mannelijke kennis van begin veertig me een schrikbeeld voor: "Walgelijk die wanhopige vrouwen, zo onaantrekkelijk! Doe mij maar een lekker ongecompliceerde twintiger die niet nadenkt over de toekomst." Toen ik de kwestie besprak met een goede vriendin, zei ze: "Ja, dat was altijd mijn nachtmerrie, dat ik zou eindigen met een kat op schoot op drie hoog achter." Treffender kon ze mijn huidige situatie niet schetsen.

De single vrouw van 29+ wordt graag geridiculiseerd in populaire media, bijvoorbeeld in dit best wel grappige filmpje over vrijgezelle vrouwen en poezen. In een scène uit Sex and the City (Seizoen 5 aflevering 3, 'Luck be an old lady') bespreken Charlotte en Miranda hun singleschap na yet another mislukte date, waarin ook de dubbele moraal wordt behandeld:

Charlotte: ‘You have to take risks so you don't wind up an old maid.’
Miranda: ‘That's right! Must not wind up old maid! Now, how am I gonna remember that? Does anybody have a pen? Why do we get stuck with "old maid" and "spinster" and men get to be "bachelors" and "playboys"?
No matter how shriveled their dicks are.’

Een deel van het antwoord is natuurlijk te vinden bij die ‘shriveled dicks’: hoe verschrompeld ze ook zijn, tot ver na hun vijftigste kunnen die pikken kinderen produceren. Die vruchtbaarheidskwestie is ook te zien in een scène uit de Amerikaanse serie New Girl (Seizoen 2 aflevering 9). Jess, een vrijgezelle schooljuf van eind twintig, maakt zich druk over haar toekomst en verdedigt zich nuchter wanneer haar mannelijke huisgenoten haar beschuldigen van aanstellerij:

Jess: ‘Guess what I'm worried about? This sound (ze wijst op haar buik en een stilte volgt, red. NS). You know what that sound is? It's the sound of an empty uterus. (…) Ugh! Being a woman sucks!
Nick: ‘Seriously, can you please stop yelling? (…) Jess has absolutely lost her mind.’
Jess: ‘I have not lost my mind! I'm just scared!’
Nick: ‘Would you trust me? You're gonna be fine. You're gonna meet somebody and... you're gonna fall in love and then... before you know it, you're gonna...’
Jess: ‘With who, Nick? Who's gonna... lay a flag down on this sweet, sweet continent?’

Illustratie: Aart-Jan Venema

Vrouw zijn sucks natuurlijk helemaal niet. Maar de biologie verandert niet even snel als onze maatschappelijke en culturele condities. Onze extended youth gaat door tot ver in de dertig, en dat heeft consequenties voor de relaties die we (niet) aangaan. Maar een levend wezen op moeder aarde zetten, daar heb je als vrouw van boven de dertig nu eenmaal meer haast bij dan een man. Dat geeft onherroepelijk een ander perspectief op vrijgezel zijn. Voor veel vrouwen heeft dat niets te maken met wanhoop, maar met een realistische benadering van een biologisch feit dat gretig te kakken wordt gezet in medialand.

Iets wat je nauwelijks ziet op televisie is de mannelijke zoektocht en bijkomende teleurstelling naar een nieuw vriendinnetje. Ook hier biedt New Girl soelaas. Huisgenoot Winston speelt daarbij een rol naar mijn inmiddels geheelde hart: hij ontfermt zich over de kat van zijn ex, en zit liever met Ferguson op de bank naar series te kijken dan dat hij achter vrouwen aangaat. Daarover wordt hij, terecht, een beetje belachelijk gemaakt door zijn huisgenoten.

Maar ik heb het nu begrepen. Alle waarschuwingen van mijn vrienden ten spijt: ik trek mijn dubbel D en mijn zwartkanten korset aan en ga al pantykousjestrekkend op mannenjacht, waarbij ik mijn stalkerige inborst als echte vrouw niet zal schuwen.

Wel jammer, het zat net zo lekker met die poezen en die pepernoten.