Asset 14

Overlast

Column: Overlast

Elke dag, op een vast tijdstip, begint mijn verwarming zacht te trillen. De atomen worden in beweging gebracht door golvende bastonen: de muziek van de buren. Maar welke buren? We wonen hier zo dicht op elkaar dat alles galmt en weerkaatst wordt. Het zou zelfs van de overkant kunnen komen. Al snel wordt het een obsessie. Als vrienden op bezoek zijn, onderbreek ik ons gelach plotseling: 'Wacht. Hoor je dat?' Ik hang in opperste concentratie over het hek van ons balkon, als een levende antenne. Gisteren kwam mijn vriendin thuis en trof me aan op de vloer, met een glas aan mijn oor. 'Volgens mij komt het van beneden, kom eens, luister eens.' Ze schudde haar hoofd: 'Hier wil ik niets mee te maken hebben.'

Geluidsoverlast is een van die grotendeels subjectieve ervaringen die me confronteren met de vraag: 'Ben ik gek?'

In mijn vorige woning kreeg ik na anderhalf jaar plots geluidsoverlast. Als mijn bovenbuurvrouw door de kamer liep, leek ze rechtstreeks op mijn schedeldak te bonken. Het klonk alsof ze woest met keukenkastjes en deuren smeet – op zich geen reëel scenario aangezien ze haar geld verdiende als yogadocent. Voor kinderen. Maar hoe aardig ze ook was: met elke concentratieverstorende bonk groeide mijn haat.

De eerste keer dat ik ging klagen, maakte tijdens het wachten mijn irritatie plaats voor twijfel: lag het aan mij? De buurvrouw reageerde verbaasd maar begripvol op mijn hakkelende verklaring, we wisselden nummers uit. En toen stonden we daar maar. ‘Ha,’ zei ik toen, ‘dit doet me een beetje denken aan die aflevering van Friends, waarin de luidruchtige buurman zo charismatisch is dat het ze nooit lukt om te klagen’. Ze glimlachte beleefd, dus bleef ik ratelen. ‘Uiteindelijk gaat Phoebe dan klagen, maar die belandt met hem in bed. En dat horen ze dan ook allemaal.’ Nu keek mijn buurvrouw me licht verward aan, en deed snel de deur dicht.

's Nachts hoorde ik muizen in mijn plafond – haar vloer – trippelen en knagen. Ik raakte ervan overtuigd dat haar gebrekkige hygiëne de dieren had uitgenodigd, en dat die vervolgens het isolatiemateriaal hadden opgegeten – dat verklaarde waarom ik zo lang nergens last van had gehad. Ik belde de woningbouwvereniging. De onderhoudsmedewerker die ik na veel doorverbinden aan de lijn kreeg, trok hoorbaar zijn wenkbrauwen op toen ik mijn muizentheorie deelde. ‘Eh, dat lijkt me niet waarschijnlijk, meneer.’

Op een middag ging de lieve buurvrouw in op mijn voorstel om eventjes van woning te ruilen: zij zou beneden luisteren terwijl ik boven rondliep. Het was de bedoeling dat zij zich in mijn ervaring zou kunnen verplaatsen, maar terwijl ik in een vreemde woning op mijn zwaarste schoenen liep rond te stampen en met kastdeuren smeet, draaide de uitwisseling zich om: ik begreep plotseling dat zij en de muizen boven een overgevoelige gek woonden. Ik had last van hun geluid omdat ik vastzat met mijn boek, omdat ik wakker lag, omdat het te stil was in mijn werkkamer en ik op zoek was naar afleiding. ‘Ja, dat was wel luidruchtig,’ zei mijn buurvrouw met lichte angst in haar stem, toen ik haar op de trap trof.

Ik bel bij mijn nieuwe onderburen aan. ‘Goedendag,’ zeg ik ingehouden, ‘bent u toevallig muziek aan het draaien?’ ‘Nee schat, volgens mij niet hoor,’ zegt mijn onderbuurvrouw, een dame met roodgeverfd haar en veel eyeliner op haar gezicht. Ik wil me al omdraaien. ‘Tja,’ zegt ze, ‘ik ben wel aan het gamen’. ‘Oh?’ ‘Ja, gewoon wat life simulation weet je wel. The Sims, Theme Hospital. Vind ik leuk.’ We raken aan de praat over computerspelletjes.

Dan komt ze terug op de aanleiding van het gesprek: ‘Weet je wat het is met die geluiden? Ik hoor jullie ook. Ik hoor ze hiernaast, hierachter. Maar ik vind het wel mooi. Dat betekent dat het lééft, snap je. Het leeft!’

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Rosanne van Leusden is illustrator, wonend en werkend in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer