Asset 14

Beamer

Column: Beamer

Na een goed betaalde opdracht had ik voor het eerst in mijn leven geld op de bank staan, waarmee ik iets duurs zou kunnen kopen. Ik heb niet veel wensen, het enige luxeproduct dat al tijden op mijn verlanglijstje stond, was een beamer. Deze aankoop zou mijn woonkamer in één klap omtoveren tot een thuisbioscoop.

Op een winterochtend besloot ik er werk van te maken. Ik googlede ‘Best projector 2015’, en na enige studie concludeerde ik dat ik me moest concentreren op de twee goedkoopste, maar toch kwalitatief hoogstaande apparaten: de Optoma HD141X en de Benq W1070. Inmiddels was het alweer tijd voor het avondeten.

De tweede dag verdiepte ik me in vergelijkingen tussen de Optoma HD141X en de Benq W1070. Die waren er genoeg. Er waren Youtube-filmpjes waarin de Optoma en de Benq in het heelal met veel explosies op elkaar botsten, waarna een voice-over galmde: ‘TECHNO-CLASH’. Er waren intelligente artikelen van meer dan vierduizend woorden waarin alle details zorgvuldig werden afgewogen en fora waar de discussie zestig pagina’s telde. Iedereen was, net als ik, bloednerveus over het maken van de juiste keuze. Maar de strijd bleef onbeslist.

Om de subtiele verschillen tussen de Optoma en de Benq te begrijpen, moest ik me eerst in de beamertechnologie verdiepen. Na een paar dagen vormden jargontermen als Vertical Lens Shift, Keystone Correction, PCART (Particle Chemical Alterior Reboot Tentacle) en lumens geen enkele uitdaging meer. Maar juist op dat moment schreef forumlid ProjectorJoey, die ik vanwege zijn amicale toon als een goede vriend was gaan beschouwen: ‘Dudes, dat soort shit maakt allemaal geen fuck uit, zolang de beamer maar op de juiste hoogte hangt'.

Die hoogte was het thema van mijn tweede beameraankoopweek. In eerste instantie dacht ik dat uit alle beamers hetzelfde magische licht schijnt. Hoe naïef! Elk type beamer heeft een uniek bereik, en bijbehorende ideale afstand tot het scherm. Elke beamer is een individu! Ik moest dus de specifieke capaciteiten van de Benq W1070 en de Optoma HD141X berekenen, vervolgens de verhoudingen van de bioscoophoek opmeten, en die met elkaar vergelijken. Tot diep in de nacht liep ik zwetend en scheldend met mijn meetlint heen en weer tussen de kamer en mijn berekeningen.

Uiteindelijk koos ik de Optoma HD141X, de goedkoopste van de twee.

Toen begon de ellende pas. Volgens mijn berekeningen zou de beamer op een plankje achterin de kamer kunnen staan, misschien met een leuke plant ernaast. Maar nadat ik er een halve dag over had gedaan om het plankje te bevestigen, bleken mijn berekeningen toch niet te kloppen. Ik moest een plafondbeugel van dertig centimeter hebben. Het kostte me drie weken om die te vinden. Ik boorde gaten in het plafond en hing de beugel en de beamer op. Daarna boorde ik twintig centimeter ernaast nieuwe gaten. De muur en het plafond waren uiteindelijk bezaaid met kraters, en de te korte kabels hingen als lianen door de kamer. Maar de beamer hing.

Maar hing hij ook recht? De vorm van het beamerbeeld is alleen bij een rechte straal rechthoekig – anders vormt het een soort trapezium. Dat is lelijk. Dat bederft de kijkervaring. Maar als ik het beeld zorgvuldig met twee handen naar rechts draaide, trok het vervolgens weer van het scherm af, en bij elk gebruik trokken de korte kutkabels het geheel weer in de war. En dan moest ik de kleuren nog afstellen, een ingewikkelde code die het gezicht van Frank Underwood perfect moest accentueren. En was de kamer wel donker genoeg?

Voor elke entertainmentsessie stond ik dus met mijn ogen strak op het scherm gericht het geheel af te stellen, terwijl mijn vriendin achter me op de bank in slaap viel. Als we dan eindelijk toch de intro van House of Cards hoorden, kon ik alleen maar intens neurotisch naar de geeltinten staren, terwijl ik ‘de beeldkwaliteit, de beeldkwaliteit’ prevelde. Beleefden we de serie wel zoals hij bedoeld was?

Afgelopen weekend, bijna een half jaar nadat ik besloot een beamer te kopen, werkte ik de nieuwe, langere draden weg in kabelgootjes. Die avond gingen mijn vriendin en op de bank zitten en zetten hem aan. Het beeld was recht, de kleuren waren perfect. De tranen sprongen in mijn ogen. Ik was nog nooit zo gelukkig geweest.

 

Beeld: Boot voor eiland op de Yangtze, plaat voor toverlantaarn

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer