Asset 14

Beamer

Column: Beamer

Na een goed betaalde opdracht had ik voor het eerst in mijn leven geld op de bank staan, waarmee ik iets duurs zou kunnen kopen. Ik heb niet veel wensen, het enige luxeproduct dat al tijden op mijn verlanglijstje stond, was een beamer. Deze aankoop zou mijn woonkamer in één klap omtoveren tot een thuisbioscoop.

Op een winterochtend besloot ik er werk van te maken. Ik googlede ‘Best projector 2015’, en na enige studie concludeerde ik dat ik me moest concentreren op de twee goedkoopste, maar toch kwalitatief hoogstaande apparaten: de Optoma HD141X en de Benq W1070. Inmiddels was het alweer tijd voor het avondeten.

De tweede dag verdiepte ik me in vergelijkingen tussen de Optoma HD141X en de Benq W1070. Die waren er genoeg. Er waren Youtube-filmpjes waarin de Optoma en de Benq in het heelal met veel explosies op elkaar botsten, waarna een voice-over galmde: ‘TECHNO-CLASH’. Er waren intelligente artikelen van meer dan vierduizend woorden waarin alle details zorgvuldig werden afgewogen en fora waar de discussie zestig pagina’s telde. Iedereen was, net als ik, bloednerveus over het maken van de juiste keuze. Maar de strijd bleef onbeslist.

Om de subtiele verschillen tussen de Optoma en de Benq te begrijpen, moest ik me eerst in de beamertechnologie verdiepen. Na een paar dagen vormden jargontermen als Vertical Lens Shift, Keystone Correction, PCART (Particle Chemical Alterior Reboot Tentacle) en lumens geen enkele uitdaging meer. Maar juist op dat moment schreef forumlid ProjectorJoey, die ik vanwege zijn amicale toon als een goede vriend was gaan beschouwen: ‘Dudes, dat soort shit maakt allemaal geen fuck uit, zolang de beamer maar op de juiste hoogte hangt'.

Die hoogte was het thema van mijn tweede beameraankoopweek. In eerste instantie dacht ik dat uit alle beamers hetzelfde magische licht schijnt. Hoe naïef! Elk type beamer heeft een uniek bereik, en bijbehorende ideale afstand tot het scherm. Elke beamer is een individu! Ik moest dus de specifieke capaciteiten van de Benq W1070 en de Optoma HD141X berekenen, vervolgens de verhoudingen van de bioscoophoek opmeten, en die met elkaar vergelijken. Tot diep in de nacht liep ik zwetend en scheldend met mijn meetlint heen en weer tussen de kamer en mijn berekeningen.

Uiteindelijk koos ik de Optoma HD141X, de goedkoopste van de twee.

Toen begon de ellende pas. Volgens mijn berekeningen zou de beamer op een plankje achterin de kamer kunnen staan, misschien met een leuke plant ernaast. Maar nadat ik er een halve dag over had gedaan om het plankje te bevestigen, bleken mijn berekeningen toch niet te kloppen. Ik moest een plafondbeugel van dertig centimeter hebben. Het kostte me drie weken om die te vinden. Ik boorde gaten in het plafond en hing de beugel en de beamer op. Daarna boorde ik twintig centimeter ernaast nieuwe gaten. De muur en het plafond waren uiteindelijk bezaaid met kraters, en de te korte kabels hingen als lianen door de kamer. Maar de beamer hing.

Maar hing hij ook recht? De vorm van het beamerbeeld is alleen bij een rechte straal rechthoekig – anders vormt het een soort trapezium. Dat is lelijk. Dat bederft de kijkervaring. Maar als ik het beeld zorgvuldig met twee handen naar rechts draaide, trok het vervolgens weer van het scherm af, en bij elk gebruik trokken de korte kutkabels het geheel weer in de war. En dan moest ik de kleuren nog afstellen, een ingewikkelde code die het gezicht van Frank Underwood perfect moest accentueren. En was de kamer wel donker genoeg?

Voor elke entertainmentsessie stond ik dus met mijn ogen strak op het scherm gericht het geheel af te stellen, terwijl mijn vriendin achter me op de bank in slaap viel. Als we dan eindelijk toch de intro van House of Cards hoorden, kon ik alleen maar intens neurotisch naar de geeltinten staren, terwijl ik ‘de beeldkwaliteit, de beeldkwaliteit’ prevelde. Beleefden we de serie wel zoals hij bedoeld was?

Afgelopen weekend, bijna een half jaar nadat ik besloot een beamer te kopen, werkte ik de nieuwe, langere draden weg in kabelgootjes. Die avond gingen mijn vriendin en op de bank zitten en zetten hem aan. Het beeld was recht, de kleuren waren perfect. De tranen sprongen in mijn ogen. Ik was nog nooit zo gelukkig geweest.

 

Beeld: Boot voor eiland op de Yangtze, plaat voor toverlantaarn

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

(Ont)hechting

(Ont)hechting

Als Aisha op proef intrekt bij haar geliefde en haar eigen gekoesterde plek achterlaat, is het net het alsof ze een onvaste vorm aanneemt. Lees meer

Hypnose

Op een dag breng ik alle wereldleiders onder hypnose

Een betere wereld begint bij een andere gedachte en daarom besluit Marthe van Bronkhorst hypnotiseur te worden. Lees meer

Column 1

Je opnemen in mijn testament

Een lugubere ontdekking tijdens een boswandeling doet Eva nadenken over wat we achterlaten voor onze nabestaanden als we overlijden. Lees meer

Automatische concepten 71

We hebben een probleem met de derde helft

Een voetbalwedstrijd stopt officieel misschien op het veld, maar Marthe van Bronkhorst merkt in de trein dat het slinkse spel doorgaat. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer