Asset 14

Buurtkinderen

Column: Buurtkinderen

De straat staat vol met politie. Dat bedoel ik letterlijk: het nauwe straatje van onze arbeiderswijk is volledig gevuld met vijf politiebusjes en drie motoragenten. Alle buren komen naar buiten, maar er heerst zoals altijd een ontspannen sfeer. Er wordt onderling gekeuveld met een ironisch lachje: wat overdreven allemaal, vind je ook niet buurman? Uiteindelijk wordt een man uit het huis aan de overkant afgevoerd in een van de busjes, waarna de stoet achteruit de straat uit rijdt.

Huiselijk geweld, hoor ik later. In het huis waar de luxaflex permanent gesloten is. ‘Ze hebben twee kinderen’, zegt mijn vriendin. ‘Dat dikkige jongetje en dat meisje dat altijd roept dat je op Adam van Maroon 5 lijkt, weet je wel?’ Ik denk na, zij kan de buurtkinderen beter uit elkaar houden dan ik. Dan realiseer ik me met een schok wie het is.

Mijn vriendin had een keer een kindergroepje binnengelaten om ze met ons konijn Benny kennis te laten maken; vervolgens wilden ze niet meer weg. ‘Zie je wel, dat krijg je ervan,’ zei ik. De dagen erna deden we niet open als er werd aangebeld. Een keer ging ik toch naar beneden en toen stond daar een meisje in haar eentje te dralen. ‘Mag ik het konijn aaien?’ ‘Sorry’, zei ik, ‘Anna is ziek. Volgende keer, oké?’ Ze knikte verlegen.

Dat beeld krijg ik nu niet meer uit mijn hoofd. Heb ik haar weggestuurd terwijl ze even wilde schuilen in het huis met het konijn en de boekenkasten?

Het is heel makkelijk om te vergeten dat we in een achterstandswijk wonen. Als de alcoholistische buren ons ’s nachts vrolijk groeten of als de arbeidsongeschikte buurvrouw vertelt dat ze elke dag fanatiek Theme Hospital speelt, is de verleiding groot om het dorpse karakter van de buurt te prijzen. Maar er is een groep waarbij niet te verbloemen valt dat er hier ook een hoop mis is. De kinderen.

Ik heb tijdens mijn eigen kindertijd een keer in een wervingscampagne van de politie gefigureerd. Op de paginagrote foto lag ik op een bank te doen alsof ik moest huilen, met allerlei blauwe plekken op mijn gezicht geschminkt, terwijl een knappe agente over me heen stond gebogen en me over mijn voorhoofd aaide. ‘Soms moet je een kind bijstaan dat zogenaamd van de trap is gevallen’, stond erboven.

Een paar weken later zit ik aan de keukentafel te werken, als er plotseling een enorm gebrul opsteekt. Het komt van de achterkant van ons huis, waar ons balkon over een groot binnenhof uitkijkt. Ik kan het huis aan de overkant niet goed zien, omdat het achter een boom verscholen zit. De ramen van het zolderkamertje zijn geblindeerd met witte verf, en ik heb hier al vaker een moeder uitzinnig van woede horen schreeuwen, waarop dan gebonk en kindergehuil volgde. Nu klinkt de aanhoudende meisjesgil zo angstig. Alsof ze gemarteld wordt.

Ik heb zoals elk modern mens een beschermlaagje ontwikkeld. Om mijn eigen leven vol te houden, moet ik het lijden van anderen buitensluiten. Maar deze instinctieve hulpkreet, zo direct in mijn woonkamer, snijdt dwars door mijn ziel heen. Dit keer moet ik helpen. Ik zoek op Google Maps wat het huisnummer zou kunnen zijn en bel de politie. Ze sturen er een wagen op af. Even later word ik met een anoniem nummer teruggebeld door de agent.

‘U hoorde kindergehuil op nummer 16?’ Hoor ik scepsis in zijn stem? ‘Nou, het was meer kindergekrijs. Maar het kan ook nummer 14 zijn. Of 12. Ik woon erachter, snapt u.’ Ik moet bijna huilen van machteloosheid en staar woedend naar de overkant. Waarom doen de directe buren niets? ‘Juist. Kunnen we op uw balkon komen luisteren?’ Soms moet je een kind bijstaan dat zogenaamd van de trap is gevallen. Dan houdt het gehuil op. ‘Het is net opgehouden.’ ‘Tja meneer, ik kan hier wel bij iedereen gaan aanbellen, maar dat heeft weinig zin.’ ‘Ja. Bedankt.’ Ik hang op. Dan doe ik mijn raam dicht en zet mijn koptelefoon op.

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Rosanne van Leusden is illustrator, wonend en werkend in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

Marthe van Bronkhorst ging langs in de crèche van het Witte Huis, om antwoord te vinden op de vraag: moeten we Donald nog vier jaar laten kleuteren? Lees meer

Vriendschapsparadox

Vriendschapsparadox

Tijdens een etentje met vrienden wordt Eva van den Boogaard geconfronteerd met de relativiteit van vriendschappen. Lees meer

Volg de voetnoot

Volg de voetnoot

Laat je ogen vaker afdwalen. Je raadt namelijk nooit welke parels van details er in de voetnoten verborgen liggen. Een tip van Wolter de Boer, die in de marge van zijn ‘imposter syndrome’ een vruchtbare lust voor details ontdekte. Lees meer

Alfa's en Omega's

Alfa's en Omega's

Marthe van Bronkhorst verkent de verhoudingen in het dierenrijk, waarin de mens als absolute alfa de wereld domineert. Lees meer

De geruchten zijn waar. Lees Hard//hoofd nu ook op papier!

Bestel op tijd je eigen exemplaar van de eerste editie, met als thema: ‘Ik’. We hebben drie covers ontworpen. Kies je favoriet.

Bekijk de covers