Ze dragen geen nieuwe kleren: hij een spijkerbroek met een lichtgrijs jasje, zij een roze zomerjurkje dat strak om haar zwangere buik heen spant. Omdat ze middenin een verhuizing zitten, hebben ze niet de tijd genomen er een hele gebeurtenis van te maken. De witte bloemen die ik net nog snel heb gekocht, liggen nu op haar schoot. Mijn peetzoon van anderhalf dwarrelt onrustig door het gemeentezaaltje, leunt tegen mijn benen aan en snelt dan weer naar zijn oma. De zon schijnt fel naar binnen waardoor alles scherp en duidelijk wordt verlicht. Terwijl Tommie vanaf mijn schoot zijn worstenarmpjes naar zijn moeder uitstrekt, vraagt de ambtenaar of het paar wil gaan staan en elkaar de rechterhand wil geven.
Mijn keel wordt dik en slikken gaat moeizaam. Ze zeggen ja, ze zoenen: plotseling is mijn beste vriendin - die ik al mijn hele leven als gelijke aan mijn zijde heb - een getrouwde vrouw. En ook nog eens moeder van anderhalf kind. In mijn hoofd vallen die dingen maar niet te rijmen met het meisje dat voor me staat. Ik denk aan onze kampeervakanties op Vlieland, onze zeilvakanties op de Waddenzee en onze slettenvakanties aan de Franse zuidkust. Het lijkt nog zo kort geleden allemaal, zo ver weg van trouwzaaltjes en zwangere buiken. Dat we nu al zijn waar we zijn overvalt me, maar stemt me vandaag niet per se ontevreden; eerder aanschouw ik het tafereel met een soort berusting die tegelijkertijd unheimisch aanvoelt.
Illustratie: Aart-Jan Venema
Mijn petekind snapt niet goed waarom iedereen zo anders doet dan normaal, ik zie dat de onbekende situatie hem beangstigt. Ik herinner me dat gevoel wel: “Ik ken dit niet, wat staat er te gebeuren?” Als kind is het moeilijk in te schatten of iets leuk of is of niet; het ongewone geeft per definitie reden tot onrust. Nu ervaar ik die beroering enkel nog wanneer ik een ziekenhuis binnenloop en het nog onduidelijk is wat er aan de hand is met degene die ik opzoek. Maar al snel maakt die onrust dan plaats voor allerlei mogelijke scenario’s. Was het vroeger de onvoorspelbaarheid die me zorgen baarde, als volwassene is het de invuloefening die het leven naargeestig kan maken.
Het huwelijk dat zich voor mijn neus voltrekt is met al haar rituelen een draaiboek dat ik inmiddels ken: ik weet precies wat er komen gaat. Al valt deze dag met gemak te categoriseren als leuk, het betekent ook dat mijn vriendin en ik weer een stap verder verwijderd raken van waar we ooit zijn begonnen.
Noor Spanjer (Amsterdam, 1982) is freelance journaliste en mediawetenschapper. Als nieuwerwetse minstreel is zij altijd op zoek naar persoonlijke verhalen en daarnaast is ze ideologisch inzetbaar voor feministische zaken en andere nature-nurture kwesties.
Aart-Jan Venema is freelance illustrator en verhalenverteller. Hij werkt onder andere voor NRC.next, de Groene Amsterdammer en hard/hoofd.
