Asset 14

Grillig konijn

Column: Grillig konijn

Als ik een ding van mijn konijn geleerd heb, dan is het wel dat alle levende wezens door een golvend ritme gedicteerd worden. Benny is in veel opzichten een simpel dier: ze kan soms een stukje banaan niet vinden dat drie centimeter naast haar snuit ligt, als ze in slaap valt laat ze zich gewoon omvallen en als ik haar roep, kijkt ze me niet-begrijpend aan.

Het schijnt dat je konijnen best iets kan leren, en dat ze bovendien groepsdieren zijn die eigenlijk niet zonder een maatje kunnen leven, maar ze was een ongevraagd cadeau en ik heb veel werk te doen, dus hoewel ik echt van haar hou en vaak online over konijnengeluk lees, zal Benny’s ontwikkeling beperkt blijven. Volgens Wikipedia zijn konijnen dommer dan honden en mieren – over mieren wordt zelfs beweerd dat ze met gemak hun VMBO-diploma zouden kunnen halen. In Benny’s geval verwacht ik niet veel complexiteit, niet veel variatie, en op een bepaalde manier is die gedachte geruststellend. De zon komt op, het konijn eet hooi.

En toch heeft ze buien. Er zijn dagen vol ‘binky’s’: dan neemt ze een lange aanloop en springt opeens omhoog, terwijl ze in de lucht een reeks intens blije spastische bewegingen maakt. Op andere dagen stampt ze kwaad op de grond als mijn vriendin ‘s ochtends haar hok opendoet en ligt ze vervolgens de rest van de tijd alleen maar loom voor zich uit te staren. Haar energie fluctueert enorm en de enige constante factor is haar angst. Ze blijft een prooidier dat zich opeens dood kan schrikken van haar eigen snorharen, om vervolgens met een rotvaart onder de bank te schieten. We mogen haar alleen aaien als ze rugdekking heeft. Het is soms net alsof je met een vluchteling met PTSS samenwoont.

Maar ik had niet verwacht dat haar karakter zo onvoorspelbaar als het weer zou zijn. Ik ben opgegroeid met katten, en die zijn eigenlijk constant hetzelfde: ontspannen en arrogant. En vreemd genoeg verwacht ik dat ook van mezelf. Ik wil dat ik gewoon elke dag opsta en me oké voel, dat ik altijd dezelfde hoeveelheid energie heb en zo productief mogelijk kan zijn. Terwijl ik beter zou moeten weten, na dertig jaar.

Mijn leven is niets anders dan een grote willekeurige golfbeweging van negatieve en positieve emoties, van onverwachtse vermoeidheid en niet aflatende energie. Soms word ik wakker nadat ik over de dood van mijn vader gedroomd heb (aids door het opeten van een orang-oetang – waarom pap, waarom?) en ben ik drie dagen verlamd door melancholie. Op andere dagen luister ik naar Lemonade van Beyoncé en sta ik opeens in de keuken te dansen met moves waarvan ik niet wist dat ik ze in me had. Meestal is het niet eens duidelijk aanwijsbaar waar de schommeling vandaan komt: een klein virusje? De algemene onbewust uitgevoerde druk van het kapitalisme? Die ene blik van dat ene meisje op dat feestje laatst? Of toch die fucking gluten?

Het is een illusie om te denken dat ik daar ooit controle over kan krijgen. Een prettige illusie, maar soms is het beter om je over te geven aan de gecompliceerde grillen van je innerlijke leven en alles wat daar invloed op heeft. Buigen, niet breken. Daar word ik aan herinnerd als ik van mijn laptop opkijk en dat rare konijn zie liggen. Wat voor dag heeft zij vandaag?

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Falco Verholen werkt vanuit Haarlem, omringd door pluizige katten, rust en natuur. Zijn grootste passie is het vertellen van vreemde en melancholische verhalen door middel van strips, series van illustraties en sinds kort videogames.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer