Al denken de meeste mannen dat je als feministe per definitie wegloopt met penisnijd, harige oksels en hangtieten, niets is minder waar. Elke herfst kijk ik weer uit naar de nieuwe show van het Amerikaanse lingeriemerk Victoria’s Secret, waarin bloedgeile topmodellen met weinig meer dan een stringetje aan de billen en een paar vleugels op de rug de catwalk oplopen.
Mijn enthousiasme voor deze reclamestunt is net zo’n heimelijk genoegen als mijn liefde voor Mariah Carey (de jaren negentig variant) en misschien zou het verstandiger zijn om dit jaarlijkse tieten- en billenfestijn kritisch in plaats van verlekkerd te bekijken. De modellen zijn te dun, te mooi, te bloot, te dom voor mijn part. Natuurlijk vraag ik me af wat zo’n show doet met het zelfbeeld van vrouwen, en of het wel een goed idee is dat de jonge meisjes die nog vrouw moeten worden hier ook naar kijken.
Illustratie: Aart-Jan Venema
Maar naar mooie (naakte of geklede) vrouwen kijken is niet het probleem, nooit geweest ook. Problematischer is het zinloze naakt dat vaak meer doet denken aan een scène uit een pornofilm dan aan een advertentie voor een totaal seksloos product. Kijk bijvoorbeeld naar de reclames van het kledingmerk dat ook door zou kunnen gaan onder de naam Anorexic Apparel. De meisjes in deze advertenties liggen met hun billen omhoog of benen wijd T-shirts en jurken aan te prijzen terwijl ze gewillig de camera in kijken en hun vingers aflikken. En dan zijn er nog talloze reclames voor ijsjes, koffie, auto’s of tandpasta die vrouwen afbeelden alsof ze klaarkomen op het desbetreffende product. Vrolijk en sexy rond paraderen voor een lingeriemerk vind ik dan een stuk onschuldiger en bovendien functioneler: het is immers lingerie.
Een groter probleem is misschien nog wel dat afbeeldingen van naakte lichamen tot nog toe bijna altijd afbeeldingen van naakte vrouwenlichamen zijn. Halfnaakte mannen zie je weinig, een enkele, stoer rokende cowboy met blote bast daargelaten (was het Levi’s? Of sigarettenmerk Camel? God ik word oud). Maar nu is er de YouTube-hit The hottest Abercrombie & Fitch guys. In dit filmpje playbacken een stuk of twaalf jongensmodellen met blote en afgetrainde torso’s prominent in beeld de belachelijke hit Call me Maybe. Ze springen, dansen en komen tevoorschijn uit bloemperken. Continue zoomt de camera in op hun lichamen, hun gespierde buiken en soms op de knappe gezichten met scherpe kaaklijnen. Ook Jillz (zogenaamd hippe appelcider) gebruikt mannen als lustobject, door ze in een wet T-shirt contest te laten figureren.
Mijn feministisch hart bloedt niet bij het zien van mooie, lekkere vrouwen. Het zou eeuwig zonde zijn om hen buiten beeld te laten. Gelukkig zijn er steeds meer adverteerders die ook lekkere, halfnaakte mannen laten zien. Aan het begin van deze nieuwe ontwikkeling mogen die naakte mannen best willekeurig gekoppeld worden aan welk merk of product dan ook. Ze hebben immers wat in te halen.
Noor Spanjer (Amsterdam, 1982) is freelance journaliste en mediawetenschapper. Als nieuwerwetse minstreel is zij altijd op zoek naar persoonlijke verhalen en daarnaast is ze ideologisch inzetbaar voor feministische zaken en andere nature-nurture kwesties.
Aart-Jan Venema is freelance illustrator en verhalenverteller. Hij werkt onder andere voor NRC.next, de Groene Amsterdammer en hard/hoofd.
