De nieuwste sensatie uit Zuid-Korea, daar kan Palingpop nog een puntje aan zuigen. Stephane neemt je mee in de wondere wereld van K-Pop.
Nederland is al lang niet meer de vooruitstrevende koploper van vroeger. Er wordt beschamend weinig geïnvesteerd in wetenschap en onderwijs en daardoor worden we aan alle kanten ingehaald. Als we op deze voet doorgaan prijken we binnenkort op alle lijstjes ergens tussen Burundi en Tajikistan. Door wie worden we ingehaald? Door landen als China en Brazilië natuurlijk, maar misschien nog wel meer door Zuid-Korea.
Voor een documentaire over Mattho Mandersloot, een jongen die koste wat het kost Taekwondo-kampioen wil worden, ging ik afgelopen jaar anderhalve maand naar Seoul. In deze hoofdstad wonen maar liefst 20 miljoen mensen. Van tevoren had ik niet echt een beeld bij het land. Ik kende vooral Noord-Korea met z’n gekke dictator, verplichte kapsels en ellendige strafkampen. Toen ik in Zuid-Korea aankwam keek ik mijn ogen uit: enorme flats, zesbaanswegen in verdiepingen, krioelende mensenmassa’s en metro’s gevuld met jongeren die aan het scherm van hun Samsung gekluisterd zijn. Kortom: ik was in Blade Runner beland.
Er rende een Koreaan gehuld in een roze berenpak op me af om me een telefoonabonnement aan te smeren. Zo moet de toekomst er ongeveer uit zien, dacht ik weemoedig. Gebiologeerd keek ik naar alle schermen in de winkels, metro’s en op straat, met daarop hysterisch dansende en zingende Koreaanse jongens en meisjes. Gelikte muziek, overgeproduceerd, maar catchy, oh zo catchy: dit is K-Pop, Koreaanse Pop.
En K-Pop gaat hard. Het is de concurrent J-Pop (Japanse pop) al ruimschoots voorbij.
De dames van Orange Caramel in de videoclip van 'Catallena'.
Heel Azië luistert naar K-Pop en langzamerhand spreidt het genre haar tentakels naar het Westen. Will.I.Am produceert het volgende album van de groep 2NE1. Jackie Chan lanceert een K-Pop groep. Er was een K-Pop-showcase op het prestigieuze SXSW en in The Guardian verschijnt van tijd tot tijd een artikel over deze vervreemdende liedjes en clips. Wereldwijd heeft de muziekindustrie het moeilijk, maar K-Pop groeit. In 2009 werd er 30 miljoen dollar omgezet. In 2010 was dat het dubbele en nu is de K-Popindustrie in totaal 3 miljard per jaar waard.
Mij zeggen die bedragen niet zoveel, maar ik heb het vermoeden dat het hier om grotere bedragen gaat dan bij onze nationale popvariant: Palingpop. Zouden onze Palingpoppers niet iets kunnen leren van K-Pop? Misschien als we de regels opvolgen waar succesvolle K-Pop nummers aan moeten voldoen. Die regels luisteren als volgt:
1: Vermijd zuinigheid
Koreanen zijn niet zuinig als het op videoclips aankomt. Ze weten dat beeld bijna belangrijker is dan de muziek zelf en geven dus zonder blikken of blozen een half miljoen uit aan de productie van een clip:
2NE1 - Come Back Home
Deze clip toont een futuristische wereld waarin mensen verslaafd zijn aan virtual reality. Een meisje kijkt bezorgd toe terwijl haar vriendje bezwijkt onder de aantrekkingskracht van de verslavende virtuele sessies die het bedrijf Virtual Paradise verkoopt. 2NE1 (spreek uit: Twenty-one of To Anyone) lijkt ons hiermee duidelijk te willen maken dat we minder naar onze schermen moeten kijken en ons vaker in het echte leven moeten storten.
Een enigszins bevreemdende stelling, want juist een groep als 2NE1 heeft baat bij een massa mensen die de hele dag aan het scherm gekluisterd zit.
2: Wees met veel
Vaak bestaan groepen uit veel leden. Girls' Generation bijvoorbeeld heeft maar liefst 9 leden.
(Let in dit onnavolgbare nummer op de legendarische regels: “I got a boy on my chin.”)
Girls' Generation - I GOT A BOY
3: Zing in meerdere talen, maar zing vooral in het Mandarijn
Veel groepen zijn zo samengesteld dat er meerdere talen gesproken worden binnen één groep. Vaak wordt er naast het Koreaanse publiek gemikt op het Mandarijnstalige Chinese publiek. Soms vliegt je ook wat Engels en Japans om de oren. De groep EXO heeft het al helemaal goed bekeken. Ze hebben twee afdelingen: zes leden voor de Koreaanse versie:
EXO - Growl
En zes ANDERE leden voor de Chinese versie:
EXO - Growl
In totaal bestaat EXO dus uit 12 leden. De twee groepen maken exact dezelfde nummers en videoclips. Dit is een erg slimme zet, want twee van de drie grootste steden ter wereld liggen in China. Er zijn maar liefst 960 miljoen mensen die Mandarijn spreken tegenover een luttele 360 miljoen Engelssprekenden.
Voor Palingpop is het nog niet te laat: Jan Smit, grijp je kans en leer Mandarijn.
4: Hard werken is belangrijker dan een vriendje
Azië staat natuurlijk bekend om de harde werkmentaliteit, en die zit ook in de muziek. Entertainmentmaatschappijen zetten hun eigen trainingen op. Na een langdurige selectieprocedure worden veertig talenten geselecteerd. Dan volgt er een training van 2 tot 6 jaar, waarbij gemiddeld 34 man afvallen. Uiteindelijk blijft er een groep over die in de markt gezet wordt. Ook nadat de opleiding is voltooid moeten de K-Pop-sterren nog intensieve zang-, dans- en Taekwondolessen volgen.
Berucht zijn de contracten die getekend worden als de student de uiteindelijke selectie heeft gehaald. Met het tekenen van zo’n contract geeft de K-popper zich voor tien tot twintig jaar over aan de veeleisende entertainmentmaatschappijen. Hij mag in beperkte mate vrienden en familie zien. Hij houdt er niet zoveel aan over, want K-Pop kost ook veel (zie de videoclip van $500.000 hierboven). En hij mag geen vriend(innet)je, want dat zou ten koste gaan van het mysterie.
Een K-Popcontract heeft veel weg van een slavencontract.
Al met al denk ik dat Palingpop zeker het één en ander kan leren van K-Pop. Nick en Simon kunnen best wat regels Mandarijn in hun teksten kwijt. Bløf mag best eens een half miljoen voor een clip uittrekken. En Gordon mag ook wel eens wat harder werken, die luie donder.
Als dat niet gebeurt, wordt K-Pop heel groot in Nederland en luisteren we binnenkort allemaal naar Orange Caramel. Ook niet verkeerd.
Orange Caramel - Catallena
