Het is dit jaar een bijzonder sombere november. Misschien ligt het aan de crisis, aan het lekkende dak hier of aan het gegeven dat ik weer single de feestdagen inga. Wat de oorzaak ook moge zijn, feit is: ik slof me door de dagen heen. Terwijl ik normaal gesproken het donkerder worden van de dagen en de bijbehorende lampjes in de bomen toejuich, blijf ik dit jaar het liefste de hele dag in bed. Gelukkig weet ik een redmiddel, een kuur die werkt nadat al het andere geprobeerd is. De gevoelige-jongenskuur. Daarmee wil ik zeker niet zeggen dat je moet aanpappen met gevoelige jongens uit je omgeving. Gevoeligheid, of in elk geval overgevoeligheid, kan bij jongens in het dagelijks leven nogal eens ongelukkig uitpakken. Ik noem onverwachte woede-uitbarstingen, ziekelijke jaloezie of chronische depressie.
Nee, de emotionele instabiliteit van sommige leden van het ‘sterkere’ geslacht prijs ik vooral bij diegenen die liedjes kunnen schrijven. Wat een vloek is voor relaties, is een zegen voor de popmuziek (en de kunst, maar laat ik me beperken). Jongens mogen daar naar hartelust emotioneel zijn, of ze nu Bob, Kurt of Morrissey heten. Naast muziek om bij te dansen en te vrijen hebben we immers muziek nodig om bij te janken. Voor een optimale ervaring van gedeelde smart is het essentieel dat de gevoelige jongen zijn pijn oprecht over weet te laten komen en in een aansprekende vorm weet te gieten.
Mijn favorieten zijn Elliott Smith, Conor Oberst (vooral bekend als Bright Eyes) en Eels. Zij zijn mijn vervangingen van Jezus. Messiassen tegen wil en dank, die het zelf ook allemaal niet weten, maar dat wel perfect weten te verwoorden, met mantra’s als “if you’re scared to die, you’d better not be scared to live” (Eels) en “I need some meaning I can memorize, the kind I have always seems to slip my mind” (Bright Eyes). Eels combineert mensenhaat met humor, Conor Oberst is onverbeterlijk ontwapenend, maar het knapst is misschien nog wel Elliott Smiths vermogen om zichzelf te beklagen zonder dat het gaat irriteren. Je kan het horen: hij zeurt niet, hij heeft het echt zwaar. En wat een briljante componist is hij. In het muzikaal complexe ‘Coast to coast’ bijvoorbeeld, combineert hij ogenschijnlijk vrolijke majeurakkoorden met deze tekst:
“I've got no new act to amuse you
I've got no desire to use you, you know
But anything that I could do
Would never be good enough for you
If you can't help it then just leave it alone
Leave it alone
Yeah, just forget it”
Herkenbaar? De aanstekelijkheid van het liedje geeft je het perfecte excuus om mee te zingen en mee te zwelgen. Terwijl je dat doet, gebeurt er iets met je zelfmedelijden. Het keert zich af van jezelf en richt zich op hem. Het is toch zelden zo slecht met je gesteld als met Elliott, die voortdurend verslaafd en depressief was en uiteindelijk een dolk door zijn hart stak. Wat weer bevestigt dat je je in het echte leven beter ver van dit soort jongens kunt houden. Maar via een koptelefoon kunnen gevoelige jongens als Elliott en Conor zonder problemen met jou de winter doorsloffen.
