Doen we te moeilijk over vreemdgaan? Waarom wordt er in kraakpanden zoveel ruzie gemaakt? Waar blijft de tram? Mees weet raad. " /> Doen we te moeilijk over vreemdgaan? Waarom wordt er in kraakpanden zoveel ruzie gemaakt? Waar blijft de tram? Mees weet raad. " />
Asset 14

Spambot

Het leven is nog altijd zwaar en bij vlagen onbegrijpelijk. Elke dag weer worstelt de mensheid met het bestaan en aan het eind van de dag lijken er alleen nog maar meer vragen bij gekomen te zijn. Gelukkig is Mees terug om in haar tweewekelijkse vragenrubriek de dilemma's van de moderne mens op te lossen. Heb jij ook een prangende kwestie? Leg het Mees voor en wie weet krijg je volgende keer antwoord: mail naar mees@hardhoofd.com of vul onderaan het anonieme formulier in.

Lieve Mees,
Ik ben kunstenaar en creatief ondernemer en laatst was er iemand bij me die op vakantie was geweest en foto's had gemaakt met een iPhone4. Onder andere met de Hipstamatic app en meer van dat soort onzin. Ik haat die dingen uiteraard, omdat het hartstikke nep is en dus stom, maar ik was ondersteboven van die foto's. Sindsdien word ik inwendig verscheurd door mijn geweten dat die apps verfoeit, en mijn eigen ogen, die het ge-wel-dig vonden.
Mees, hoe ga ik hiermee om? Vertel ik het mijn (even kritische) vrienden? Maak ik me druk om niks?

Anonymous.

L.S.,
De Hipstamatic app is natuurlijk de zoveelste bijkomstigheid van de analoge fotografietrend, na die Lomo camera’s en Polaroids. Het is een stuk makkelijker –en goedkoper!- in ieder geval dan het kopen en ontwikkelen van film. In september plaatste de New York Times een serie van Damon Winter over soldaten in Afghanistan, geschoten met Hipstamatic op de iPhone. Prachtige foto’s, zeker, maar Jan en alleman viel over zijn methode. Slim van hem trouwens, want een beetje controverse is altijd goed voor de PR. Enfin, de discussie laaide op over de authenticiteit van de foto’s. Toch bijzonder dat niemand zich lijkt te herinneren dat we nog helemaal niet zo lang geleden oeverloos discussieerden over digitale fotografie an sich, of over Photoshop. Rest mij je achter te laten met de volgende vraag: in hoeverre is fotografie überhaupt een weergave van de werkelijkheid? Zelfs zonder de rode gloed van een Hipstamatic-filter, blijft het een gekaderde afbeelding. Het klinkt een beetje cliché om te zeggen, maar uiteindelijk is het toch de fotograaf die het werk moet doen, en niet de iPhone.

----

Onderwerp: kgKfmzOgAxeN

De vraag:

Ook keeidrnn uit een beschermde en warme opvoeding lopen soms gevaar….peer presure kan enorm zijn. Heb een aantal jaren bij jeugd justitie gewerkt….en kwam ze helaas soms tegen in het systeem.

L.S.,
Toch bijzonder hoe je als spam-bot tegelijkertijd dyslectisch, sociaal bevlogen, kortaf, en onduidelijk kan zijn. Ik vind je een stuk leuker dan deze die ik laatst kreeg: “7807hm rergblqsbrqx,[url=http://kkdgznzotqju.com/]kkdgznzotqju[/url], [link=http://ivutvjxgjzht.com/]ivutvjxgjzht[/link], http://mwqvylkyylxr.com/”. Daarom, een eervolle vermelding in de vragenrubriek. Leve het anonieme invul formulier.

----

Lieve Mees,
Ik ben een masterstudent geschiedenis. Het einde van mijn studerende leven lijkt dus in zicht. Nu heb ik geen idee wat ik daarna moet doen, en ik zag dat jij hier mensen allerlei handige tips gaf. Momenteel ben ik werkzaam in de horeca, maar ik geloof niet dat ik dat de rest van mijn leven zou willen doen, hoewel het niet slecht verdient en je nog eens mensen ontmoet. Ik hoop dat ik mijn vergaarde kennis nog eens nuttig kan gaan gebruiken, in plaats van altijd de betweter uit te hangen. Ik heb een brede culturele interesse en een iPad. Kan jij mij helpen?
Liefs Jilles

L.S.,
Ik vraag me toch af waarom je deze vraag stelt aan iemand die een universitaire opleiding heeft, in de horeca werkt, en daarbuiten op een website de betweter uithangt. Edoch! Er is hoop. Jonge ambitieuze Amerikanen weten het al decennia: de sleutel tot het bereiken van iets in het leven is wat ze zo leuk noemen: extracurricular activities. Ook vrijwilligerswerk (en dan heb ik het niet over klaar-over spelen bij de lokale basisschool, maar eerder over bijvoorbeeld het schrijven voor een site voor kunst en journalistiek) is een goeie manier om ervaring op te doen. Hiermee kan je veel leren over wat je wilt doen, en zo kan het zomaar in eens zijn dat je op je plek terecht komt. Maar geef die baan in de horeca nog niet op, want in de tussentijd moet de huur betaald worden.

----

Lieve Mees,
Waarom heerst er zo'n taboe op vreemdgaan binnen onze generatie? Volgens mij gingen onze ouders, en met onze ouders bedoel ik de generatie van onze ouders, daar flexibeler mee om. Ik heb bijvoorbeeld vrienden die tegen vreemdgaan zijn, maakt niet uit wat de omstandigheden zijn. Maar hoe realistisch is het om als je getrouwd bent in 10-20 jaar nooit vreemd te gaan? En moet je als iemand vreemd gaat meteen uit elkaar, zoals mijn vrienden beweren? Mijn moeder zegt dat het juist goed kan zijn voor een relatie, niet een hele affaire ernaast, maar gewoon een keertje vreemdgaan, en het dan niet vertellen uiteraard.
Zelf vraag ik me af hoe je er flexibel in kunt zijn. Theoretisch vind ik wel dat het een keertje moet kunnen, maar als ik het mee zou maken, dan waarschijnlijk niet. Bovendien: ik zou het zelf ook niet kunnen zonder dat ik me ontzettend schuldig zou voelen. Wat vind jij er van?

Liefs,
M.A.

L.S.,
Ik moet je gelijk geven, het lijkt soms wel alsof onze voorgangers (vergeet opa en oma niet) makkelijker deden en doen over affaires. Toch vraag ik me af of het aan de generatie ligt, of aan de leeftijd. Als ik voor mezelf spreek weet ik dat ik de wereld een stuk minder zwart-wit zie dan tien jaar geleden, en ik ga er van uit dat over tien jaar de boel nog een hoop ingewikkelder is geworden. Je maakt zo veel mee, zowel in je eigen liefdesleven als als toeschouwer van je omgeving, dat het bijna onmogelijk is geworden er een eenduidige opvatting over relaties op na te houden. Of om mensen te veroordelen op hun acties. Als je beste vriendin, knap en leuk en intelligent en grappig, jarenlang haar lieve geliefde bedriegt met iedereen van de buurman tot de buurvrouw tot de buurjongen*, kan het heel goed zo zijn dat je haar nog steeds knap en leuk en intelligent en grappig vindt. Wie heeft er nou nog nooit iets smiechterigs uitgespookt? In het geval van een (zeer) lange monogame relatie, kan ik me voorstellen dat je er naar snakt om met de scheve schaats te rijden. Het probleem is dat er zo veel gevaren hier achter schuilen. Mensen worden gekwetst, of verliefd op een ander, en krijgen SOA’s of buitenechtelijke kinderen. Wat je ook doet, kijk een beetje uit voor je medemens. Laten we hopen dat we dat voornemen over tien jaar nog niet zijn vergeten.

*Dit is een gefingeerd voorbeeld, mocht iemand zich per ongeluk aangesproken voelen.

----

Beste Mees,
Als aanhanger van extreem linkse hobby’s (veganistische taarten bakken, GroenLinks stemmen, punkconcerten bezoeken) begeef ik mij met regelmaat in etablissementen die vaak zijn opgezet vanuit een sociaal ideologisch gedachtegoed. Plekken waar geen ruimte is voor seksisme, racisme en het uitsluiten van Limburgers of Polen. Waar iedereen gelijk is en alle besluiten unaniem genomen worden. Veelal zijn dit kraakpanden. Wat mij echter opvalt is dat achter de schermen er veel en vaak ruzie gemaakt wordt. Beste Mees, kun jij mij uitleggen waarom dat zo is?

Groetjes van een anonieme voorstander van totalitaire dictaturen.

L.S.,
Ah, krakers! Antiautoritaire relschoppers die hun gevolg graag vertellen wat ze moeten doen. Vroeger, toen de Vrankrijk in de Amsterdamse Spuistraat nog mijn vaste hang-out was (tequila voor één gulden zestig!), maakte ik eens mee dat de barman met een schaar op mijn vriend afstormde, met de mededeling dat als hij niet onmiddellijk zijn stropdas af zou doen, hij hem er zou afknippen. Briesend deelde hij ons – twee zestienjarige snotneuzen - mede dat stropdassen een teken waren van de slaafsheid van de werkende massa. Zo kwaad was hij, dat hij niet zag dat hij schoolgaande pubers met afgetrapte gympen voor zich had in plaats van onderdrukte kantoorslaven. In ieder geval, waar het op neerkomt is dat een bepaalde hiërarchische structuur nodig is voor de mens, want anders gebeurt er nooit iets en blijft men eindeloos steggelen over kleine zaken. Maar als het specifiek de kraakpanden betreft, denk ik niet dat het gebrek aan autoriteit de sfeer verpest. Ik denk eerder aan een gebrek aan zelfreflectie en zelfspot. Helaas zal de tijd het ze niet leren, want kraakpanden zullen een ding van het verleden worden. Toch jammer, want ergens hield ik wel van die briesende man met de schaar, en de goedkope drank.

----

Ha Mees,

Mijn tram is er nog steeds niet. Alle andere trams zijn al minstens een keer voorbij gekomen. Dat is toch niet eerlijk? Ik heb het koud en wil naar huis!
Ah, daar zal je m hebben!

L.S.,
Koop toch een fiets. Van lichaamsbeweging krijg je het warm, en je hoeft ook niet meer onnodig te wachten.

----

[contact-form 2 "L.S."]

Mail

Ava Mees List

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Mosterdsoep 1

Mosterdsoep

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Vandaag lees je het verhaal van Leila Mrabet, waarin de hoofdpersoon jarenlang op zoek gaat naar de smaak van mosterdsoep die overeenkomt met een herinnering. Lees meer

Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Vintagejagers, opgelet! In haar nieuwste column werpt Loïs Blank een kritische blik op een ontwikkeling die misschien niet helemaal onverwacht komt: de tweedehandsmarkt wordt in een fastfashionjasje gestoken. Daarmee dreigt ook een markt die ooit draaide om avontuur en goede bedoelingen steeds verder te plastificeren. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer