'Bij de mis op zondag loop ik er wel omheen,' bromde de pastoor, 'maar hoe moet het als ik een begrafenis heb?'" /> 'Bij de mis op zondag loop ik er wel omheen,' bromde de pastoor, 'maar hoe moet het als ik een begrafenis heb?'" />
Asset 14

Seventy Seconds [42/52]

Gedurende het priemjaar 2011 maakt audiokunstenaar Harold Schellinx een geluidskiekje van tien seconden. Elke dag van de week, op steeds wisselende uren. Of hij nou in Amsterdam of in Parijs is, in Brussel of in Kyoto, in Brooklyn of in Wiesengrund. Iedere zondag hoor je op hard//hoofd de zeven geluidsprentjes van de week daarvoor, aaneengeregen tot een stukje van 70 seconden: de tijd die het ook ongeveer zal kosten om het bijhorende tekstje te lezen.
Op precies hetzelfde moment maakt fotograaf Pieter van Wynsberge ergens een foto...

Foto: Pieter van Wynsberge
Amsterdam, 21/10/11 10.02 u.

SEVENTY SECONDS [ 42 / 52 ]

Het stationnetje stond er nog, maar al een ruime generatie geleden was de spoorlijn vervangen door een rijksweg. Daarna ging het snel bergafwaarts. Alles verdween. Ook het café naast de kerk was er niet meer. Alleen de letters C / A / F / E, en het tekstje (een stuk kleiner, in een boogje geschreven) 'vins fins bière limonade à emporter' waren met een beetje moeite boven de deur en de ramen nog te lezen. De slager ging vorig jaar met pensioen, maar er was wel nog een bakker, die behalve brood ook waspoeders, tandpasta, zeep, koffie, melk, de Figaro en andere kleinwaar in de verkoop had. Om de zes maanden maakte Aleth het kerkje schoon. Voor de muziek had ze dit keer ook de ijzeren luchters een beurt gegeven. De pastoor was zo oud dat hij op zondag onder zijn eigen preek vaak midden in een zin in slaap sukkelde. De kerkgangers keken daar niet meer van op. Als het te lang duurde, gaf iemand die vooraan zat hem even een duwtje. Dan kwam hij meestal gelijk weer op gang. Met verbazing keek meneer pastoor naar de enorme zwarte vleugel die we op het koor voor zijn altaar schoven. ‘Bij de mis op zondag loop ik er wel omheen,’ bromde hij, ‘maar hoe moet het als ik een begrafenis heb?’ Boven onze hoofden begonnen de klokken te luiden. Dat ging elektrisch. Hij haalde zijn schouders op. ‘Ach, wat,’ lachte hij. ‘Dan gaan ze voorlopig maar niet dood, hè?’ De pastoor - hij heette Pierre - wreef met een hand over allebei zijn wangen. Die zaten vol bruine vlekken, alsof hij verroest was.

15-21 oktober 2011
Amsterdam (5), Vincennes, Vannes-sur-Cosson

Mail

Harold Schellinx

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Zolang je me maar niet in pumps begraaft

Zolang je me maar niet in pumps begraaft

'Een uitvaart is toch meer voor de nabestaanden.' Steef probeert zichzelf een houding te geven wanneer ze hoort dat haar vervreemde zus is overleden. Nadine Ronde neemt je mee in de eerste stadia van het rouwproces dat begint met een ongemakkelijk potje airhockey, een Super Mario PEZ-dispenser en gesprekken over de prijsstijging van komijnekaas. Lees meer

Meisjes

Meisjes

Op een dag krijgt een jonge vrouw de vraag om voor een standbeeld te zorgen. Samen met haar botte schaar vertrekt ze naar het bos. In dit verhaal onderzoekt Mei-yun Boswinkel de spanning tussen het strakke keurslijf van de middelbare school en het verlangen naar een ongedwongen ruimte. Lees meer

Auto Draft 21

Zomergast Nasrah Habiballah houdt koppig de handrem erop: 'Het gaat niet om mij'

Lies Defever ziet hoe Nasrah Habiballah in het laatste seizoen van Zomergasten drie uur lang strategisch de handrem aangetrokken houdt. Via fragmenten van anderen zien we haar liefde voor de wereld om haar heen, maar zelf blijft ze vooral ongrijpbaar. Koppig lijkt ze vast te houden aan dat wat goede journalistiek in principe zo belangrijk maakt: jezelf telkens opnieuw proberen aan de kant te zetten. Lees meer

Vruchtvlees

Ontuig

Een ik verkent nieuwsgierig diens pulserende vleeslichaam, trekt zich terug in de kieren van hun zijn en vergroeit tot een thuis. Moni Zwitserloot onderzoekt met behulp van bodyhorror-ervaringen en relaties die buiten het menselijke liggen. Lees meer

CLICKBAIT

CLICKBAIT

Een vrouw filmt zichzelf 24/7 en laat haar acties bepalen door wat anonieme usernames vertellen. In de fysieke wereld heeft ze bijna niets, online heeft ze duizenden fans die haar aanbidden. Hoe kun je macht vinden in kwetsbaarheid? Ankie Klut onderzoekt de grens tussen het verlangen om gezien te worden en de behoefte om jezelf te verbergen achter een digitaal masker. Lees meer

Zien is beminnen

de bank en de schoot

In deze twee gedichten neemt Sophia Blyden je mee terug naar de jaren negentig en naar de warmte van de schoot van je geliefde. Ze liet zich voor deze gedichten inspireren door twee werken in Museum Arnhem. Lees meer

Zien is beminnen 2

Zien is beminnen

Olave Nduwanje besteedt uren met haar lichaam, kijkt beminnend, en deelt haar ‘poreuze plooien, tastbare rondingen, vochtige openingen, en ademsnakkende lediging’ met anderen. Dit lukt haar nu, na dertig jaar, door haar realiteit te analyseren, in de spiegel te kijken en door porno te maken. Lees meer

Auto Draft 17

Gemarginaliseerde Heiligdommen

Hoe bouw je een heiligdom voor mensen die in de fysieke wereld zelden een monument krijgen? Ida Hondelink bespreekt de indie videogame Plum Road Tea Dream die iets heel bijzonders biedt; een plek van herinnering, herdenking en vruchtbare grond voor intieme gesprekken over queer en van kleur zijn. Lees meer

Shirin Abedi maakt een kunstwerk voor onze kunstverzamelaars: ‘Ik wil de poëzie laten zien die naast de politieke werkelijkheid bestaat’

Shirin Abedi maakte het kunstwerk voor onze kunstverzamelaars: ‘Ik wil de poëzie laten zien die naast de politieke werkelijkheid bestaat’

Als dank voor je investering in de toekomst van onafhankelijke kunst en cultuur ontvang je één of twee keer per jaar een kunstwerk van een veelbelovende maker. Binnenkort valt een kunstwerk van fotograaf Shirin Abedi op de mat bij onze kunstverzamelaars. Welke dat precies is, blijft nog even geheim, maar in gesprek met kunstcurator Sander Bortier vertelt Abedi over haar blik op solidariteit, diaspora en de kracht van beelden die ruimte maken voor nuance. Lees meer